Архів
лемківского радия

Реґіоны Квартальні <unk>entka нр <unk> лончоны рок <unk> Слово Лемка Особі і своім народі Пьот Трохановскій Культуры каждого осяду меній любей цивілізуваного народу не способ видіть ся в одерваню од кожені одзємілой чыстий Твожена піснь вірж ікона черпю інспірацию вырастаю з отачаючого ціл свята свята котры кохаш і попрез тем влазнє може і підсвятому мілост твориш Бленкіт неба зелень Йодем ружнородност ломк учыт ся познавать краіны кольору Босоноґі входіш в хлуд потоку шукаш небєскых червоных жолтых бальоцых камикув Бы на пласкым Біялым Пясковцу заклонь в незмінност свій свят Поднєсеш ся злостіш може бо не потрафіш допровизі до перфекциі свойого замыслу Камыкы з плюскым врацают до струміня А ты не усвідамляш собі єщы власній малючкости вбиц Пінкна ойчызны Але подроснеш кєдись Справя ом ці правджы длуґє порткі Спробуєш раз єщы вызволит своі праґніня Бендуж втеды в Тобі Пєсні леґенды Бескіду Збійска Полянка і дума збуйніка Савкі зо кривдил люду як ґадзіну сяку і лза тамтой дітінциній терплівости чыміні ся взе коханя Зроді ся в Тобє найвякшый скарб найвякшы талент як мі єст мілост Не зазналем в дітіньстві бавючых камикув Уроцілем ся в кілька тигодні по прибицю родіцу Враз з колиным транспортом люду котрый сам звал ся Лемками котры інні звали Ружнє До зімі окрисляний одзыскано Дзівна то была земя дівны краі ляс поле жека Не было отам ані духу ані збойників не было іцка Пейсатю ани циґана Сидора коваля Вічерами ниґди не заграл на скрипчах генатку а пшетіж ґрать умял так же мружкы по тіли ходіли Навет дівчанта ниґы не співали зы гы нім гыю Дзы вку рубают Не было там ніц Круч поля лясу і жеків Але был такій краі Далеко барзо далеко де вшытко то направды істняло де тыко ойтец выпшынґул коні в цибжыку учыніл ренце мній чернимі зядул хлеб з чосникєм потер волсы і взял мні врешті на раколяна вшытко зачынало жыть в тамтій дрикій земі І ниґм не перекона же была ґєкольвік земя пиякнійша зємя весельша ґы была тато повідал бы мі о І мама скінула бы на потвердыня же так єст істотне Не было ниґде зімі пикнійшой Зємі весельшой і штамто далеко Бардо далеко Віле лят пізній зрозумілим чому матце заджелраз голос ґде співала Чым одврацала очы перед моім питаючым спойжынім Прагнула мі втед налучыть смілости до бавянцых камикув Але бала ся бы мі оддать при тым власного буру Не повіду ся Лемко носі бур бур в ґенах лят пізній За тым уж котры вчесній были пізній Ґє познав Іядо і Одисею огнім і мєчым зрозумім же єдного учутя не научыли мі роді Ненависти Може єй і знали Нови дойціц Місінь Дахо і Явожна Боже цуж за парадоксальне сыставня Кєди оповідал мій ойтец о тых славных мястах О го Моі друдзи Бым уж втеди хыба шестнастолітнім мужчызном Вчесній напевно ні оповідал бы мі о милости з Жыдувком Естером То было в тым першым місці пізній был буй Оморавы Праґен пізній звічевска парада покалеченых кулями жытьом оберванцив през Краку в Будапеш до Мукачева на Закарпатю Пєшу Жычы му так зыґзакєм жебы было далей жебы і Словаци і Поляци і Венґжы зобачысь могли звыченсцю Спомням о покаличеных жытьом То єщы не дотичы мой готаты за вчесні Втеди в <unk> року врацал з войны щестливі Врацал пше до Вызволеного і Чыстого Дому Враді в простій ліні были єщы по дродзе зелено червоны біщады Але на ту околичніст далі му і ґвер Віле лят пізній написал міш Тамтын ґвер Цо го вам далі ґдисте з войны врацали татко жебы ся Вам лжейшым здало конає Чын же самы ци сте нім праснелі як сухом щапом о коблици на пул пшылі бы мі стрелял віницей під небом нашой Лемковины Цо сте ґо скрыли придзрокєм моім єщы невідзонцым На выґоні по Дубочом поґжебалі тамтын Ґвир Я бым і стрелял до себі І не длятого же самобуйцуф под плотом ся ґжебі Але длятого же тіхом ноцку Дали сте мі душы болюнцу Лемковску Праса поквитіла томік і кому ємому у немалому здівєню улюбіла собі чымусь Акурат тен віш Жытє Премышкы прикресіло навет публикацию был там і коменташтуреґло іщы ніц не вынікало рисунечкєм тарчы з пунктікєм в котры стрельоно Але треба было аж рецензіі Станіслава Стонуха в ту і тераз з <unk> жесня <unk> року зрозуміть чым заслужыл собі тамтын ґвер на вынесенє го понад вшыткы інны моє віжы цитую Отвартост того діалоґу з Ойцем повяда рецензент станови ґлувну вартост той поезиі репрезентує она бовім ты ґенерацию котра стара ся вытягнуть внюсок підкрислінє моє з істориі А внюскі ты сут збіжны з внюсками до якых дошли молоді Поляци стоянцы ніґдись по притімній строні фронту войны домовой То спіль спільнота мысленя то капітол котрий може стат ся будульцем спільной пришлости Поляків Лемків ци Украінців Прикляскуєм вшелькым будульцом цузусловію спільной пришлости Єднакже ні ойци з мій я ні Лемкові воґуле не міли ниґды і не мают потребы вытять якыхкольвик внюск з пришлости целем регабілітациі Выйду до Тебе мій вершу Іродцята затрісну І нихто не буде виділ і нихто не зрозуміє што ся в тобі діє І будеш лем мій і ничий інчий од найбільшого болю найбільший Так ниґдись писале Так ніґдись повідам самому собі же за частне свойом фурткым Юзыні пущыл І цо Тен бульмуілост до котрой вшытци моцні стреляю плюґаю плювают Стала ся єщы барта Не удало ся му тых по піяному плакати То мало бы з душол саму розмабять Направды за мало місця в Тобі бы вшытко то ся змістіло Ктуж нас нікухал Том найзвыклійшом людском мілостю Як оно ласкоче в щыпі ґлупім булем болі Ходіш з ню тыдень місяц а ся призвычаіш астане ся цинностю розжеді ся як мгла одый Єслі оды в покою споминаш єм найпякнійшым спомніньом Ґожы ці вшак же єсли уж вчас щыпаня ктось як писал Івашкєвіч в бутах влезє до Твоіх душ Ґожы ці єсли то входжынє приміні ся в дептає і з дні примієній природі ся влята Втеди єсли навет знайдеш в собі віну ічыстост якусь запиташ мі повольне За цо А єсли бруд не знайдеш єсті хтось постороны як звыкли хтось з небелю жычливых Напише о тобі от хоц бы так Лемкови знані были предешыткым з абсульдной жытливости Поза тым цеховала іх шатко спотыкана простолінійност сурови традицийоналізм велька безпосередніст і сердечна гостінніст Те власні вальоры полунчены зо світном знаємостю терену по обидву струнах граници Стожыли в певных кр уходства своісты присвячыня же кто одда свій льос в ренце Лемка приводника осягне замязьоны цель з абсолютном певностю Ґєкольвік су Нех будом переконані же іх често богатырска постава на вспільным з Поляками в фронті валькы з гітлерскым наіздом не зостала запомняна Юзеф Бєнік в Лемкові в Службі Польскій Позємный чыґнік повшены <unk> нер <unk> зостала запомняна Чез кого пані Юзефі чез пана і ґарздкым волаючых в пущы приятів Дякуюч він щырым лемковскым серцем за ціпле слово запитам питаньєм є до Пана уж скєруваным Зато подыптану нашу мілост Зато Лемкопу врацат з войны Често не застає уж в ойчызні Родзіцуф сюстр укоханий за котром тескніл жовнєрску тыскноту Навет його дом родінный не єст його домом Ґаздує в ним Осадник хоц єст он пожданы зупелні ґде інцій Вшытко то єднак єст доперо симптомом поколеченого жытя Позосталі пшыті войчызні ці ктры не змяклі вобец досить твердий як на пропозицию оповісти о зімі жызний чарний котрий є знатиле зо кім не обіймеш Оні приґарнул жолнєжа Дадзел му місце у столу цуркал зажонил заступил родіцух А он розтраскал пінь ґвер жебы ниґде в Єнций не стрелял В Лемковскє жадне є был і в посаґу принєс єй вдячност Зато же позволили му учыніть выбур помідзы власныма родіцями ойчызном Ві он добре Вє Як каждый жолніж то значы то слово Пеміє рок знов дезлято І втеди власні кєди ґладіл бежалек колосы з буж засяных властным ремкоми упадне до його ступ біла картечка Прочыта ю і довє ся же зо ґоджы повинен спакуват свій добиток і быть готовы до другій Поднесє взрок і зобаче сыткі уношучых ся в повітрю білых картечок як сеткі білых ґомбі параді звытярство Сєджем надбяло незаписану картку і контем оказ поґльодам на маткы старушкы Може запитать єй іли жевісти мілі тых годі на спакуваня памятам сын То было так давно мамо что Дасі запомнит Бук нас укар За цо мамусь Не было в нас єдности він был Маму то звязна з розтору Чому Чиж не одповідали мі як выізджалі тамці в два лята пшед вами Чыж не увілисте як милі смуток в очах Же навет кровы не бардже білі кєдині хтяли рушыт з місцо привроцали возы і учекали до оборы Такы то правда сынку Буґ нас укарал За якєсь Маш рациі матку Буґ нас укаргал же служоц Олеґови Белі Янові Франтішкові і Осифові волсатым не научыли м ся уміц служыт собі Маш рацию матку Бы малі бідні тісі а таци як святы свято Чеху де вінце маю Маш рацию матку Не было в нас єдності і дале єм Зобачтелько Єстесме в Креніци в Воловцу Філядельфіі Новосєловци вшыловґразє барді обє щыльцах украіньскых Сидней Споткати нас можна во всях митрополиях посьолках на алеях честах і проспектах Зобыч Як дужо нас єст А купа глупа Навет звыклого писма як хотяж бы о зареєструваня Товариства Мілосніку в Культурі Лемковскій не уміме напізич І разы напишеме завше зле іздале І ніто якось умію бісать Маю і Товариство Място Леґніци і Товариство Годовту в Канарку Коту в Сиямскій і симпатику в Експресу Вєчорнього Тысячне туресть як інформувал свого часу Тенджы Ліч теж не умієме Або ся нам нігт Ґлиб сме полічыли ся вшысы і оказало ся же єст нас те <unk> тисянци ясне бы было вшем і вовец же потребны нам хоц бы єден єдины дом культуры І треба было бы навет писати писмо о позволені на будовы позволено бы або принаймні приказано Руском Бурсом в Ґорлицях збудовану Рымкома нашых войців В справі овой Руской Бурсы писал кількакротні <unk> особовы зо спілпєсні і танца Лемковины котрый од осімнадсто лят не ма ді ґловы притуліт Але вшыткє писма бы видочні не здале В ублеґлым бодай року отварто в Тарнові Дом Культуры Циґанов Нє ні заздрошым тего ні вымам же так учыняно Любім кохан циґанов Когам хоцбы длятого же власні в сюд Лемків зналезлі сприяючу атмосферу дозлічным ґрупами осєдлиців ту настале в Злоцкым Камяний Фльоринци Кривы Лопцу Зындранови і вельо вільоінных місцовостях Наш научытель Іван Русенко Пісовоніл Як я Вас люблю так і своіх циґане Романе Вас голодных і обдертых і споневераных Не мате свойой отчызны ниґды непризнаны Лем любите нашы горы бідуєте з ними І бідны сте выгудакы без землі без роду Як я люблю Васе гра і вашу свободу кєди в <unk> р выпровадзоно Лемків на другу IҐ Циґане в переважаючых війшости добровольні пошли з нами поділили наш льос І мы поділили сме іх льос стали сме ся циґанами хоц міли сме власны дом зем ойцовізны і ойчызны І в тым місцу бы мі знов блюзнєрства хтось не зажуціл подебрам ся офіцияльным дозволеным жрюдлем цитую В спосіб заміж они підкрислены підкрисленє моє Лемкові зостали розпрошені По велю воєвудствах повятах і всях слюдности ні лемковскій Полякув автохтонув ораз польской людности на пывовій цінных чести польскы в тын спосіб знищена зостала дефінітивні давна з вартост особництва лемковского мімо джыня зо страны Лемків в новых варунках до скупляня ся в сосідуючых всях люб на близкых собі обшарах і до одважаня давных стосунків сосідскых Ева Новіцка причынок до теориі етнічных мішости В <unk> Заложыня теориі асиміляциі осолінеом <unk> Знищена зостала не тых давна з вартост осодництва На початку мойого писаня вспомня мегнадку котрий ниґди не заграл на скрипцах Хоц ґраць умял так же муркы поціле ходіли Там на ойчыстій землі вцінний всі грал як завруженый о свічы і западаючым змєшку Косяже переставали косіть кєди в другым концу всі заплакали нотковы струны Скрипцы были його жытьом найлепшым приятелем Але зостав єм на хвилькы гнатка бо мысь побігла в ґломбєку до Василя Долговича жыл в лятах <unk> Мы <unk> скрипка і поеты нотаме члонка венґєрской Академіі наук Докреґо Доля в його власным віршу повідала Василю небоже час уж крес положыт весолостьом марным ґлупотком Ґынслярным А он одповядал єй В дзвінках струн нірдзевных мам приятіл певных Я заплачыл плачу В радости мій скачу Ото близци серцу Приятеле Вільдлумачыня Моє Кєди забракло додаткові ґур кєди станул на обцій зімі повісіл на колку скрипце і одтонд плакали уж они тілько в його душы <unk>кій лят минуло Стары сілый уж над волиньщык Чловік леґенда Символь Може бы і заграл єщы кєдись Знам його невыповідяне ниґди праґніє єґо тоскнуте Може бы і заграл Боі ся тых бы од старости од безчынности розсыпало ся в прох яко скрипце як розсыпало ся в жытя Єго і гыбку Всяджме до автобусу Пжеджме канадскіт кілометрів одведьме приятеля ната Ваня Горощык одведьме але уж тыко по то бы попачыть в його очы Не жмуві ся з намі Зядла ґоты скнуто з ґрызуты Выссала сілы спанялого Духа Натисячній звродце його епопеі урвала пісынє Пришуть сме пожукы карткы заіждийме до нь Были сме ся і терпіли Поляґра в неволи Же нам за то так заплатят Не згад бы м николи в іным місц Вєд каждий бы лецял птакім зо святы на своі Пєшол бы ендровал тягнул зампшок св доскону чєхал бы так як ніґдись з обыдвым в ешелонах Тлумачыні моє Всьме до автобусу Пеєджме кількана кілометрів На малютскым війскым цмонтажы в Чмєльові чорны гранітовы наґробик анонім на Пісерліцом Владимір Возняк родженый в Бюлцереві на Лемковині помер <unk> рока Брат мойой маткы В лятах <unk> пелніл защытну функцию Варты гонови при ужынді Руской Народовой Республик Лемку Тверды як бук карпатскій Як над ойцем заджуміоных лоц льос зненцал ся над нім смерть брала найблизшых в Квіку а он стал є піддавал ся учыл нас кохать шанувать і не запоминать Оповідал нам о Талергофі Од нього по раз першы хыба услышалам то перекльте для Лемків слово Талергоф То там іщы знищено нас по раз перше Там в лятах <unk> видінела немаль дощен наша інтеліґенция найтрвальша найдруднійша найпінкній шуміючы остоя лемуковского карпатского лясу Слонце То добре цепле слонце котре не звраца увагы як то ся жеґне якім языкім муві Выґжало наш ляс Кєди зачали зеленіть ся новы пенды в зносіт ку Нєму куслонцу відзонцы очы і чуюцо душевы вырвано єст коженями Знищена зостала дефінітивне вшетні цитат Ага то іж цит вы Врудзьме на попшедню стежкы повідзме то словами Владимира Возняка Ах Лемковино яка красна Была Лемків як мати власны лем чужы люде тя роздерли споневерали і зожерли Спочывал кілька ґробув од мойого ойца уклькнул Помодлям ся за ніх Єслі правым модлитва почемна Повручме до жывых каміністом ґурском дрогом пендзі в сквазы червця <unk>митній хлопіц Матка одділила ґо од кавалькады миндровцу і выслала до упущеного дому позапомняны в комурци ґарнушек з мастьом з основом Юж тримаюч го в рончце з поґлюнда на пусте стяны з одлежынами по святым Міколаю і укрижываню стояц по раз остатній в проґу родінного дому обіймує взрокым свій малый свят подз замкльоний жреніц по дітянцым політку Бєґнє Тен хлопіц <unk> кєровник Лемковины Ярослав Трохановскій Чы вычонґ з квяту сосну помк му запомнит ціркі спомніня діціньства Созоц по Лемковині котром В <unk> р заложыл і котром подій дінь кєрує склоный єст мем одповіді причынц каждой опрацуваной през неґісні Часом навет з позору высовий выґдалы смуток Потрафіл зебрать воку себі люді дужо подобных собі безґраничні вірных лемковскій пєсні і не тыко пісні То словы грабы з Лемковины Фольдер <unk> р Так ся склада же кєровник Лемковины то мій родзоний брат Вємы може пруч самого нього найлепє вим іли в нім ціплого смутку голубі тым свойом і нашом Лемковином Чыні то коштом безграничных выжечынь хце для того свойого плоду знализть роджінны дум Пінкны Єзвыклым мусі быть чынтом в його мыслях скоро по тылю лятах старань не зналяз ся ани єден умны архітект котрый затверділ бы його плян Як же смутны сон слова Юзефа Бєнька ґжекольвік су ніх беном переконані же іх постава є зо с того запомняна Як же будны сон слова Іжеґо Расимовича получаючы нас бы сме не запомняли при чыім столи сідзіме як на святого Єжеґо з дідом на коню престолу Я бым єст позостане Лемкім Лемків котры ґодкові Іванови Трохановичовичовичовичовичовичови круль польскій Зыґмунд Стари затверділ <unk> В <unk> першым року Купно <unk>ou<unk> і Вілля реґія Бєльчарова На марґінесі додам же вывчас факт такій не вязал ся акурат зо зміном місця замішканя Сутыства были дзічны выстарчылыли бы попшедні руты Зубожал ПШрепіл Султыство і лучас ґо кто іны Бым были сме в тій зимі од вікув Дзілили сме добре і зле паньства в котрым мішкали сме Вымавянє нам Місце при спільным столе єст негуманітарне Єст втуренным зненцаньом зє над намі і так іж достаточні досвідченым Гожей ґди чыніт поета а він в заложеню гуманіста Не маме за є поводжыня Як наразі удало нам ся звякшыть обєст голосу ватры наше єдну днювкі сіло же єст ручників з д до <unk> строн Розі ся в велькых булях каждоразово мусіме зврацат ся о позволеніє на выданє Така уж єст зрештом доля єдноднюк лемківска сторінка ніґдез лемковскє слово в тыдніку наше злово Быва добра і зла І облічыні завше од нас Лемку залежы Ґде бы залежало не было бы в ній артикулов женуючы слабых а знайдунчых для себе місци ні для того же інных нема Позволеня на зорґанізуваня Лемковской Ватры летнього спотканя Лемків руніж мусіме залатвять екстра Я розумію Такы сум приписы і на то німа рады Знана єст вшакже і така форма як вписанє до календаря імпрез і справа з ґловы На другы лята Приході час і орґанізуєме як орґанізує ся Варшавску Єсінь і сеткі локальных імпрез На убєґлорочной Лемковскій Батшы костіло около тисяци Лемків Припрашам в тым місци был лем вже тых Лемкови новатшы Білорусині Украінци з Пшемышля і Кышеліны А щеґульні барже дужу Поляків забавы выстепы конкурсы а затем і нагороды Іле коштувать може така імпреза В Лічне лежы і вынаєнці <unk> гектарів терену остатньо розбіто там <unk> з ґуру наньотів Будова сцены провізорочного бодай за плеча допровадженя інсталяциі електричной на одлеглост кількусет метрів А вшытко треба якось упікшыть бы тішыло ся око радовала душы А выдає Ломковску голосу Ватры дипльому в значку выоколічностьовых плякєтик без власной поліґрафіі без жадного заплеча хотяж бы типу середньовечной мануфактуры Іле може коштуват така імпреза Ґы то робіт на замувєні заводово самы рынкома і самом ґломом без душы ощенні около двох мілийонів На Чытьом ватре отримали сме дотацию высокости <unk> тисяці злотых На <unk> ватры зеро словні зеро в бєжончым року В нашым новосондецкым воєвудстві признача ся на культуры <unk> сет Чызера і чызера ага словні <unk> мілийонів Чи на нашом Ватры цис ся з того ущкне чы маме дочекыв право Лемкові выкладают в польскых університетах режысерую в театрах Сум выбітными тренерами спортовцями проєктую варшавскє Метро Так так Ломкові руніж твожол польску культуру предешыткым польском бо на твожыні свойой не має варунку Іле коштує нас бадра Зо спілпісні і танцовым комины І векоштує нас трваня Вєме Вєме чуєме то в собі і на собі Написаме в першым зданю же культуры жадного народу не мож на собі выобразіть выдырваній од кожыні од зємі ойчыстий Чыталем ґєс кєдись о новым осадництві в Бєщадах і повіоло ся Бєщады стою дес немаль пусты Бо до того бы жыл народ Сполечност родіна Навет Потребны су як ґлосі напіс на цмонтажы в закопаным ґробы чутку потребны сукы ляс урчыско кажде назване власным і імєньом называне стулицями Треба вєдіть з дзядка на внука ґде сять овіс а ґє пєтрушкы ґє орат ся на склад а ді выорыват бруздил дідуват дом бы вчас жыволу не спынул з воду Потребна єст перешлост чловека зімі Разем Тылько разем Вруціли сме там ді было можна джере честь нас вруціла І ту в немоци свой стараме ся твожыть і істніть Помага нам Зємя чуєме то в собі же помаґа Там на Обчызні не зробили сме ніц альбо праві ніц покалі сме в віршах котрых ник не чытал Туземя повідала нам же хце жыть же хце співать Боже За ніц свіче не оддал бы м тых хвиль з малюткій циркє в Кіі тых очу певных віяры мілости надіі дзвону в вельконоцным о світі як одзывают ся в потяжній персі Яволіны як потажают ся діс там Пред сонцем Мєдздубным Амбусовым За ніт в світі не оддал бым тых двох годін концерту Лемковины Так концерту Нє выстемпу і сліплачы на нім з радости свютинькій Дзядзьол і молоды За ніц не оддал бым паченя для ренце дириґента То є ренце то скридла Біркута Карпатского Чую Чуть прагнул найже држыня тых скридел быть ім послушным За ніц світі не оддал бы м і вспомніня з пшысту лят Кєди ренце те обкажали садзонкі вельком кількугектарову палаць лесных садзонок он косіл А я обжына лем сєрпим вонтвы малюткы з сенкі За зароблены пиніндзы хчал собі справить футерал на скрипци самы скрипсы зробил вчысні А мні обіцял кубіть Пірнік з пелным впозажыньом і креткі Змовы земну вывязал ся але но в терму браку бож нічы выплатіл тілько мясты нележности Може не выконали сме працы по швецку Але по лемковску пойцовску Чили добры допевно Зрештом сам ляс туры вырус зашумєць засвядчыть може За ніч світі не замініл бы м жытя на інне Лыжейше спокойнійше Привыкла м до того вічного ласкотаня коханя котре ні одхозі враз з котрым тым заходом слонця Пішем по лемковску вправді І свою римуванкы написаме по польску вправді льос єсли приписат му ты ролю Ани собі так зжунділ же не учым ся росийского і украіньского і в тых же власні языках служым першы речы котры умовні назвать можна віршами Вчесній єднак зрозуміли же вшкє те учоны і велькы языкы за мале су попшез нє оддать выповід Лемковскій Буль Тынскноты і вшытко інне В лемковску писано Од барзы давна заховали ся <unk>вічны тексты писаны жывым языкєм Лемків істняла і істнує вце боґата як нелічебност і варункі розвойови народу літературы лемковскы О тым єднак відьмом доперы діж кєди по другій і жмудній праци удало мі ся оддасти до друку антолоґіом літературы Лемковскій Мія указат ся в двоязычній діжбєм ци укаже ся тылько в польскій версиі Шкода нобу шкода по лемковску мувіону співану послухайте тылько Йон ци ґіончык Што бы зробил гейы гы як бы до ньо інчы хыдил шгы зрубилым ся сивым птышком гы співал бым сой під убочку шугы Янчык Не одповідал коханий же ґде бы ґо здраділа зробил бы цось недоброго єй єму чы може і собі снутком ліричного смутку виді себе пшемінєного сіве співаючого птака Як не кохать такых пісні Як не кохать співаюце го цілым смуткым мойого народу Піше по лемковску бо в каждымінным языку Лемковскы символы синонімы і цала образовост стаю ся древняны Піше по лемковску бо в моім одчутю то по лемковску сокку направды тірпі з годностю і од вашу мі тыскноту а пєслугає зніпыльных Пішем по лемковску бо бі дляйкній І для того єщы може предовшыткым пише по лемковску же єст то язык мойой маткы і моє ґоєц бо єст то язык муй і моіх дід Єст іщы єден повуд Вєде ся о Лемках остатньо більше Як зложыли сме зауважыть ры часто добре як зле Ґенеральні же уймуюч Лемкові мают узасадньоны претенсиі в дву квестиях найчыстій порушаных номах прац в літературы науковий а навет пикный Мінові <unk> Приписує ім ся спілпрацом з Гітлерцами найправдоподобній на підставі факту же істнял в УПурень Чысотня Нєвин Лемко в тер Лемковскій был тыко і вылучні з назвы О спорадичных припадках не споминаме то здажало ся без выютку вшыткым Два Важе ся Лемку за Волоху з походжыньом і датує ся іх осєдленє зловів на вікі <unk> На щестя то теория же так бшытко ся выражым бєже в лем Новше працы польскых науковц не муюц уж о заграничных называю єм по просту леґендуя Тодеуш Сулівірскій Функцийонує она єднак моцно в польскій свідомости і боім ся же функцийонувать бещы барзо длуко Обидві квестиі барзо ружне тематичні спровижают ся до єдной абсурдальной конклюзиі Лемкові безподставні траґізую бо земля з котрой іх высєдлоно не была прадавном іх отчызном понадто за барзо нарозрабляли Не єст то надомір конклюзия базарова Навет муй выдавця сондецка офіцина выдавнича котрий певных засуг для Лемків одмувіт не мож выдаюч смак долі Семана Мадзеляна опатшыла го встемпем з доґорываючом колонізацийом волоску вешла устами Тадеуша Трайдоса цитує Як слонь до складу порцеляны Антоні Крог ціжка з фатальным пословім Дженнік польскій нр <unk> Дзякі моій інтервенциі встемп удало ся замінить на послові Єдині Смак долі зупелні стратіл смак і о то пше выдавци ходіли Лемкови не мают збыт велькых можливости обороны своіх раций на арені оґульнокрайовой В першых проґрамах польского радия і телевізиі гостімы Ґостіны єщы не доступіли На омах прасы в Шлянкі словне найчыстій не стає Тиле вєдз же порадіт собі трудно з ґазетом так як ґазета Краковска моцну ци так як політика мудру Трудно переконувать пана Гарасимовича ци пана Кмєтовича з тей першой же Павло Кома не лежы в обрембі Лемко єсли он так хце чы пані Блеі з тей другій жебы летризувать святості слабого не належы Бы то негуманітарне і злі она уважа же єст то справа умовна Бы обороніть свойом правдом треба істніть І бы істніть треба єднак обороніть свойом правдо То єст істотний повуд для котрого пише піше по лемковску Пішол по лемковску твожол культуры по лемковску Лічні моі старсі і модці коледзы Ґочові Дудрові Стефановсци Зболіньсци Шафранові Желемові Головчакові Трохановсци Ґраманові Дуцьові Чеханьсци Косовсци Горощакові Горбальові Кузякові і цалы застемп іных сівобосых і Ґоловосых Тыко заховуюч свой язык культуру традицию тримают ся пазурами як піше Семен Мадзелян можеме перетрвать Нашом правдом єст наше істніня гості вені радост вірка По часі кєди выдавало ся же уж нас нема Єстесме Не завдячаме того никому пуч нас самых Єстесме дзякі вартостям універсальным Єщы вчорай діті Бабілону котры уламали язык Приходил до мні діс зо своім цудовным лем і перепнякнул парафразу Народового гымну Поляків Цо нам обца примоц взяла пісню одбєжеме Маю <unk> лят В цалой парафразі заховане єст пошануваня святости Близкого народу паньства в котрым претіж жыєме єст чезбы мысль пісню ся не одбєра Пісню ся одзыскує одзыскує і узыскує Зрозумліня і пошануваня піснь Лемковского То сенс жытя і сенс движыня Півкна Чыста і щера як уза пєс обыйдеме ся без дотаций для ней але не обыйдеме ся без праґніня бы дан не пшырвано Словній звроты мыслі котрых никт ін пруч Лемка зрозуміть не стола Цуж і не єстесме доправды трохы інній І для того єстесме Не зазналем діціньстві барвіонцых камику Не оповіделі мі о них рыдіци хоц готов бы м твердіть же повіді мі вшытко вшыткы Мієнґе ляты споглядала лем як бавіли ся в потоку моі сынові Хлетній Ігор і <unk>летній Лемко наймлодшого полтора ручного Андрийка чым мал лем на колянах вырывал ся хтіл помуц брацом працувати творчо І помысляла м собі втеды Чы не малюю єм кєдись сынові мойой Лемковины чы не малюю ю кєдис пянкне так як прагнула лем учыніть то я Іх тато Здає мі ся зы смыриту што як віток в люзі травка із рын ци і што він сну сую в ріжны фурмы ци во вшыткым моі ду мы моє сы гырци Стає мі ся смырецульсі што я квіток в люзі травка ізеры ци історійно сыю в ріжных формах Ци во вшыт кым моі думы моє сельцы Здає мі ся же якла тік ни Ішто грудках ґрунту і росицка в Здає мі ся же хоц ла зусилю Цы во вшыткым буду і не в муру никого Стоє мійся ци тоцла взи во вшыткым буду і не в муру никого