Архів
лемківского радия

Добрий вечер Вытам барз сердечні на слуговиску Кнеска повинна ся явити наступна част а Вісла далей плыне Але же так ся стало же не мам при собі книжкы То будут то три короткы оповіданя котры як бы тіж вписуют ся кус а в тоту тему книжкы Авісла далей плыне сут тото інспірациі м тіж як бым том книжком а як і інчыма творами м котры были оснуваны на выселіню на мытю на чужыні І будут то оповіданя Два моі авторскы а єдно мойой приятелькы зо студиі Анны Ґох Запрашам барз сердечні вам надію же ся вам сподабат Анна Ґох гірша катеґория Зажмурил єм очы Жебыгоцкій Очами лемківской душы взріти Карпатскы Горы медже котрыма дигат рідне село рідна хыжа Одтале дорога далека веде нас гын лем во снах Будити ся не хтіли сме лежачы в желізній постели як во гробі всяди щырий камін студено Грала гев чудна капеля змеханізувана Великаны з світа затискали на нас своі пещены рукы і не нашли сме схороніня в чужій планній хыжы Хмары як жолніре зазерали през розбыты вікна вмітуючы до середины зерно неспокою Тото зерно котре зобране было з незаораной землі свойого простору Привела нас гев брукувана костком дорога през мукы до незрозумленого раю А прецін Деси оставили сме своє щестя зажмурил єм очы іщы раз Аж вкінци взріл єм Елісы полны вшелеякого птацтва березины тернины Ліщыны поєни водом гірского потока А і я Напил бы м ся джерельной водиці і втягнул гірскє повітря Взріл єм і поля нашы Ґаздівскы жывы зелены а на них коровы і уці Єст і дорога што веде до маціцькых сел в котрых вырастают деревяны хыжы Попри дорозі камінны кресты і капличкы Здалека чути співаня люди на службі в церкви а перед нима свята ікона Хтіл єм крикнути але здолял єм лем дыхнути глубоко Зажмурил єм очы заляли іх солены сыльзы В голові свиснул голос поцяху на колійовым мості наступний транспорт а в ним гірша катеґория Моніка Тылавска Чужына студін Притулям голову до обдертого муру знищеной хыжы котра тепер має быти мойом хыжом Смуток і пустота бют з великых покоі Я сама така маленька в тым велич і брид в селі Вшытко гев чуже не наше Незаорана земля жде нашых рук нашого зною і кырви Але То не моя земля она якійса інча неулюблена і не така пахняча Пред моіма очами наша дорога презмукы Єден за другым вказували ся колійовы мосты якых нашы очы іщы не виділи Потяг помале іхал допереду по студеных желізных торах Транспорт люди гіршой катеґориі доіхал на місце Величезний захід привитал нас муруваныма планеныма хыжами Вечером лежу в чужій постели желізны дроты вбияют ся в скору не дают спати Не чути тріскаючых дров в пеци котрий давал приємне тепло Чути лем холод През выгляд виджу спичасту турню костела його остры куты смотрят чужо на мене Не чути там милого серцю Господи помилуй за котрым каждий з нас тужыт Де сте Моі братя звідую ся сама себе одповіды не чути бо сме розшмарены розстрачены Ци даколи ся найдеме Што нам остало Треба молити ся до Бога Може приде даякій ратунок покля што Треба жыти беру в рукы голодну машыну і ігам в поля То має быти наш рай на земли Пробач Боже але воліла бы м быти в пеклі Іду Не треба думати Може робота дакус займе смутны думкы Не дам ся Бо знам же нарід жыє покля жыє надія Моніка Тилявска Свій голос Школа была велика брудны деревяны двері смотрили на нас чужы Вошла єм до середины По студенным коритарі літало полно діти облеченых в кольоровы лахы Вытягували скрас тореп новы блищачы книжкы ішла єм в старым зеленым кабаті з велич торбом котру достала єм побрати Так мі чудні было якоси Ганьбила єм ся барз пребарз Не знат о чом В сали было лем єдновільне місце Звідала єм ся грачні дівчата котре гын сідило Перепрашам Ци тото місце є вільне Товды вшыткы зачали ся сміяти Сміяли ся голосно і окрутні А при тым кричали Як она дівні то єст ґлупя Руска сіла єм в куті Вкрыла єм ся том велич торбом так жебы м ня нихто не виділ За хвилю до клясы вошла учытелька Думала єм же мі поможе але она острым голосом звідала ся чом не сіджу в лавці одповіла єм діти ся з мене сміют не хут ня приняти Думала єм же тепер пані возмем я під свою опіку але наглі студений голос учытелькы выдарил мі як бы ремін по хырбеті Дзєцко Ту єст польска і ту ся мові по польску Жебы мі то был остатній раз кєди слышы ден окропний язык Нич єм ся уж не одозвала Сыльзы тисли ся до очів але не хтіла єм плакати жебы зас не наразити ся на сміх Думате же як скінчыла ся тота істория в школі а тіж поза ньом не выхваряла єм ани єдного слова з рускы стала єм ся німом На лекциях не одповідала єм не писала єм Зо школы по першым семестрі мя вышмарили за брак поступів во вчыню През тото піл рока забыла єм як звучыт мій голос і моя бесіда заперта в собі Дома тіж перестала єм бесідувати Тепер по вельох роках пишу Помалы буквы зберам в голові творю слова а пак речыня Зачынам ставати на ногы і помалы перестаю ся бояти Може іщы даколи почую свій голос Дякую Вам барз сердечні за увагу кус тяжко ділити ся свойом творчістю але мам надію же ся вам сподабала Дякую Чытала для Вас Моніка Тылявска