Archiwum
łemkowskiego radia

Добрий вечер Витам барз сердечні на слуховиску і запрашам на наступну част а Вісла далей плыне Петра Мурянкы Малом служебнице паньском Александре застал дзядек Петро в Колысце ґде вруціл з учцівого воюваня за цесаша Францішка Юзефа ґде бы знал втеди балляде на чарний чарний чарний ґуже Напевно бы си єм зануціл Цу інного позоставало кєд бабка Юстина поставила ґо пшет фактом доконаным Заакцептувал ситуацию яком застал заакцептувал і Сандрусє Без вотпліня і длятого же по Миколаю Митше і Тевдоже моім та была першом опруч бабкі дівчынком гожей было з бабком котра найвідочній хонц переконат дзядка же то Цо ся придажыло то был тылько выпадок припрацы на ружны способы увідачняла єрархіє важности всерід діті Сандруся силом же мусяла быти найніжей і єс з Конций місцечкі Цовшем Єст до приянця в дісійшым нашым дурноватым кідкетовым світі Але втеды Дзядек не приймувал ся на зевнотш впадком бабкі ані єй овоцем Запевне розумял в однесіню до причын і консеквенций же єсли так ся уж стало і єдні меншызні пошли за найяснійше го воювать а друзы дзякі ньому ґніть в Талергофє ктось здольны бодай до малого воюваня Мусял обслужыть позоставіоны харем яко же бабка не была в своіх слабостях осамотньона Выобцована зостала Сандруся а ґе выросла на Сандре шануют тати обоєнтност о віле лепшу од мамы кармєня научыла ся брать жытя такым як леці ани ся ним збытньо не захвицаюч ани не приймуюч Трактувала він обыдві цуркы праві єднаково А то же іначей пострегают якысь вартости в якых вартостях діє ся в дужой міже з той причыны же хтось роді ся з серцем сну хтось ін Серце тілько ма Мама теж мала на імі Сандра Не вспомня лем о тым вчесній бо не муй по іміню В одружніню од цьотек матка ма ся тым єдну не ма потребы ужывать імєня Выстарчыт по просту повіт мамо Матка кохала нас барзо Вшыткє маткє кохают може за выєнткєм тых котре не кохаю Але поза тым вшыткє І вшыткє розум ся з серцем І вшыткє серце маю Кобіты могло не міс серця маткі є маю Наша матка міла барз велькє серце бо мала велькє жытя А серце єст залежне од жытя Ґде бы нас уроділа втеды кєди мала на то час може бы нас тыко попросту кохала Але же матка здонжыла нас породіть кохала нас барзо Властіве то може не цалком здонжыла бо хцяла нас уроджіть принаймні кількоро жебы нас было як вправді вым лемковскым дому хоц ґож не было Барто хтяла міс велькій співаючы дом Але вшедл до ґловы тум Не такій шум гучка на воєнным на поточку Сперліск але такій шум як гук согова по вількій бужы І хоц вышел з головы як вшедл хоц мінул як приході імія бужа Хоц чепак знув певен был ґанстых як неґдис чарных влосув приціні вшытко цо мія повраца Сандре выдалі замож вяла уж осемнасты лят час был остатечний жебы перестала заплятать Варґоч Выдалі єм за Осифа был од ней старшый о лят два Матка поплаківала бо хоц по войні хлопцюв мній было вілю іх преці єщы остало вілю клукало под іздебкы Сандры вілю тых найсмільшых приходіло до ізбы Митра Лозыняка дзядка по кондзілі Але лята были тяжкє Осиф был шолтысем і до того мял піякны кавалок поля в сонсідстві Матка поплаківала Воляла уж была выйзд за Йошкы ґріншпана котрый так пинкні співал і тыко юм брал до танца Он бы ся і ох щіці для ней дал бо такій уж был завше з нашымі Старый Ґріншпан єзділ з турками до Ґрибова до Бобовей повеселіт ся в своім товаристві а Йошко тілько з нашымі Вышла бы за Йошка Хоц бы го старый Ґріншпан за шамеса міял хоц бы му не записал ани тіня од меноровой свєчкы але вышла за Осифа вдовца котра муд шлюбем і пошлюбє двоіла навымувіла хоц похліпвала вышла за Осифа Бо так казали Пше Анци Крист то был хлоптен Осиф хоц міял млоду жоны і так спал з модшом сєстром небощ І жоны І ніяк ся з тым не таіл Оповідала мі о тым мама уж барз пізно уж на остатній постєлі уж кєди былам праве так сівый як она сама Не раз мыслялам везме Заваже укропу до велького ґарнка і вылеє на іх природзеня акурат є втеди кєди буду найбардій горонце Але не заготувала окропу і не выляла на горонце природзеня Іх гарце были до знесеня Преце не кохала менжа не до знесеня было то же коханіця паношыла ся в дому як ґдебы была ґаздыньом паношыла ся з дня ней ніж в ноци А Осиф ходіл пишны як Соломон хоц тамтен міял жон а жон і был до того крулем Він збук му благославіл не тілько жоны але і наложнице Осиф ходіл пишны певны себе Привыкл до Теґоі люді призвычаів Петє спал зеґєрином єщы за небощы котра як мовілі бардій з жалю ніж з немоци зешла з того свята Матка Не мысляла ість в жалю єй шлядем але не заготувала укропу Выгнала тылько бидрента под убіч напасла і під вічур зыгнала го до свойого недавного обейстя на ойцовізны Як не скакал Осиф як не выкрикувал попод окна Сандра уж не вруціла Міяла свій ґрунт по ойцу на воєнным Там братця помогли єй побудуват ся Найвецей помагал Ярослав бо был горы на невідомому хоробы і для того вольны здолжыл выкорыстать своє злоте ренце для укоханий наймудший в Дому Сандрусі нім пошол спать на горбок Владимір теж помаґал але віней головом Од маленька заєдно чытал А то сідял в чытальні Качковского а тож пізній при своіх ксіжках на котре періондзе присылал му з Гамерик і найстаршый брат Укач Єщы пізній учыло уж жытя велька война італияньскій фронт рочны побыт в шпіталях од Любліяны по Темежвар і тися розмов з найпшеружнійшыми людьми Был всерід них і Сташек з білого дунайца бодай найлепшый колеґа з котрым разом комбінували жебы як найдужей лежать за найяснійшого цисажа на шпітальных лужках Заприязніли ся барзо бо Сташек не спречал ся з його віром як повідал як повідал його Дзядек Оні в Білым Дунайцу теж кєдис барз барз давно тему были Старой Вяры По войні Владимір помагал твожыть Фльориньску Републікы як стареавстрияцкій Фельдфебель доводзіл вартя гоноровей єй женду Выбрал се го сам президент Ярослав Качмарчык котрый перетізнал ґо од Маленька бо походіл выховал ся в Білцаревей Ядал Владимір з неєдного пєца хлеб уміл собі радіть і в Сонді в Санчу кєди там Осиф позвал Сандры Взял Владимір правда адуката бо осив то є хоц якій ґазда до того шолтис але і адуката в Зьонці Вєдять треба якого оі Але находілі ся до того Санча наході лі пєшо до Камьонкі я з тамтонт потягєм Вправді до штациі в Пташковій было дужо ближей але з Камьонкы было таній Наоповідала мі ся матка тій дорогі А ниґди не запомняла припомнеть же Костюл в Камьонце был кєдись церкв І ниґы не запомняла повідеть же ниґди не запомял єй повіді о тым тато Дзядек Митро кєди ходіл з наймолодшом найулюблійшом Сандрусьом до Санча Як бы моґ запомніть повідеть єй о тым кєд дрога далека была і мовить по ній стос треба было А брат Сандрусє до Санча теж треба было бо по лукачу котрый пошел до копальн Пенсильваніі єщы в <unk> по Аннє котра пошла до Гамерикнет за нім по Катреніє котра пошла за Німі по Мариі котра ся уж видала і пошла додому по Владыміже і Ярославі кры были і так хлопцами єден вічне чытал А другій вічне майструвал Сандруся тылько зостала зо свірґотливом співаючом пташынком Уроділа му єй Параска бабка в IV року То значы в своім <unk> то значыт в його Як же муґнє повіді єй о тым же костюл в Камьонце был нєґдись церквю Кєди єму не запомнял о тым повіді його тато Василь а і дзядек Куланю котре ґобре памятал хоц Дзядек памятал єще час Наполеона был дорослий ґдин на Росиі шедул Він повідал Дзядимитро мойой мамє хыба вшытко так як вшытци вшытко вшыткым од поколень оповідали І длятого то вшытко вім і я Але не буде мам тего тераз оповідал по єщы вінцей дні як кєвбас єщы прийде на то час Іна гнеска то уж вшытко дякую Вам барз сердечні за увагу і запрашам на наступне слуговиско уж в пятницю Дякую чытала Моніка Тилявска