The archive of
Lemko radio

Добрий вечер Витам в понедільковым слуговиску і запрашам до мурянкового світа то значыт дальша част а вісла далей плыне Пришли Сандры до Міхалова кєди арматня Ґільза давно уж оддзвоніла Христусові змертвых в сталому Пришли кєди кончыло ся уж другє віркенотне набоженство Але на святцені пасек і вшелького віркенотного ядла єщы здолжыли матка Нераз міла же єщы зостало кавалачек той дрогі Але кєди услышала тент спєв тен велькій спєв Христо з Воскрес вшытко пристало болець а ногі понюсли як нігдисі тамтом давном дроґом з Криници на воєнне І цо мі повіте Запричыте може Не запречыте же Христус ден котры воскрес єст велькій і же дає надіє І же Боже як велька єст віра Як вельо зніст в стані єст чловек котре му віра позостала зеґо лята при котрым жадного Анно доміні подавать не треба бо запамята ся до ґробовой дескі Позостане в памяті навет втеди кєди вшытко затлеє і в прох ся облюці Того лята Кєди нас вєзлі в ваґонє разом з Высавом і Стияном кєд набіялі тым потянґєм в тыл і впшут так назлост подлому на сеню спадла зо самого віжхлу стосу Древняна скшынка на ґлове матце земном бремєнний Всмым місянцу земном была Так невіле бракло бы уроджіла мнє там на воєнным там ді на скридлах поврацала кєди єй цапек мє вывружыл Не здонжыла мє там уродіть не здонжы лем ся там уродіть І втеди ґде спала та скшынка матка так міла Не раз мі товіла Тылько о мє помысляла І тылько на хвили огарнул єм страх тілько на момент по котрым помысляла Претіж псал теж миліть ся не може претіж сам бількій бук дал го Давідові І уроділа мне щестлива матка Ту на тій земі до котрий з тенскнотом повратам і тає перед самым собом тен ґжех Бо претіж уроділа мє і жыє додіс хоц малы книпковати през ты скшынкы котра мі з мамом приґнютла Але претіж жыє вчож єщы жыє І цо на то повіте А два лята пізній кєд враталиме з чмєля уж возом за вшемґнітым в того шальоного клубе пізном тємном ноцом потреба ся было в вуйка Владиміра поґостіть і наґадать досита жебы знувно трохы постарчыло том тімном ноцом Куба был сам і за потяж і за фурмана Міял щестливі мост за мостом аж на тым пшет новом все му ся не удало То значы Єму ся властіво удало тілько тому вшыткому цо было за ним на возе нє Левы кола пошли поза мостек і вуз пшекопертнул ся до Жечкі Тей повім вам можу єм знате кора внет потем впада до тей котра плыне од Собіна і разом з ньом ґдіс там до Шпротавы Но але то тым як звыкл музінонашко орест котре го єщы є знат але котре го єщы позначе То тым бо важнійше тераз то діяло ся в Жечце ніж то ді она плыне Матка міла на рынку і ґди падлі сме здожыла мє якось ослоніць Притуліла моцно до серця і звінила ся в клембек так жебы ніц земнє поза ньо не выставало І знувла мі тоніраз помысляла о цапковим властівє Давидовым псалтежу І знув мі ся упєкло І на то повіте Вяра то велькій скарб Вяра приносі ґуры Же нашых не принєсла то тілько длятого же о то никт не просіл нічыя мысль навет не доткнела такого чеґось такій просьбы ґжеху Відомо же ґуры могло быти ґурами тылько втеды ґди сон в ґурах Они мушут зостати на своім місцу то до них треба вруціть І о то просіла мама заєдно велького доброго Бога Алей просьбы добрый Буґ не выслухал А навет єсли так то барзо пізно і на додаток трохы ся прислышал Але ото мама властіве не міла претенсий Бо претіж іле было такых як она цо просілі Цале може Но А іле ж можна слухать того самого Мє выґнали і мні выґнали і мні выґнали Я бы м Боже вруціл ґде бы ся тым так зажонділ І я бы м вруціл і я бы м вруціл і я і я такых прусьбы было тисянце а бук тілько єден А зрештом мама повтажала то ніраз Може за якысь ґжехы так ся стало Хотяж никого не білі сме Не то же забілі сме і навет єсли бы сме хтіли то і так не могли бы сме помінянц юж то же навет не хтіли сме Здавало бы ся він же не зґжешыли сме ні учынкєм Ні мыслю За якє ґжехы не зґжешыли сме Ґжцілі мні в Поґожелісках двжесня в Костєля Певні помыслили тато з мамом а і з бабцьом Парадском єщы жем жехем беде охтісні в Костєле ніж тримать в дому з ґжехем первородным В церкви не было єщы ниґде і кто ґо там видял чы кєдикольвік і ґєкольвік бешел час в тым дурным часі і уродіт ся муся лем і охсті дать мє мусілі І далі ох щілі І был лем ведук канонув жымскым католікєм Але же в тым дурным часі жадного права никт не шанувал хоц ґо слухать мусял він видочє тато з мамом не приймували ся тым мнійшым зрештом од перворотного жехем До што мні тримали нонашко Гриц Згорбка і нонашка тьотка Сандра То значы нонашкамі стали ся аж втеди кєди мі тримали але так іх одразу называм нобо якых іначей назве Нонашкамі зрештом называ лем вінцей люді бо і нонашка Петра Чепера звалем нонашкєм і Єго жона нонашком Вшысци туже были на моіх стінах блинонашками но бо вшысци были святками слышели як щол мє в імя ойця і сына і духа Святого і могли посвячыт же поґань нам не єстем Мія лем тихнонажку вкупе Але уж іх вам не веліче по то дужо часу зем і оддавна ся з ним не спотыкам А то уж певній потроше помарли Спочываю ґдес там в жолтых пясках А єсли і жыял єстем од них далеко Але мысльол врацам цогле врацам До того тому на взнісеню ґє опіялі моє прийстя на свят а барді бодай Оспєвивалі нас сухо Бо ґдебы были пожандні о пілі напевно вьодло бы мі ся лепєй Тато хтіл пожадні поґосіть куму і так направды Хыба о цалкым сухай ґембі з дому на взнісеню не вышли Але ґє там до тего о чым мажыл Плянувал моє пришыстє і слівовіте з псярек єщы зышлы го року важыл і мял єм в Бечулце Але была за тяжка жебы єм взій далекій дорогі Закопал ю там на воєнным припотоку Ярось му помагал одкладал дарнь делікатні жебы ю з поворотом пізній положыть жебы знаку покопаным не было То значыт тато Куртка віжыл же в руці єм выпіт А може Може попросту не хтіл жебы Дзюраше за його кривды хляли його слівовице Звонт піт ся може чы то абы правда то до той Слівовици же може вшытко то змыслі лем собі же бы моє описане жытя было весельше О ні Дродзи шановні я теґо направды не змыслілем показувал мі Яросьо Ярослав брат мой місце ді з татом закопал Слівовіця І року кєди сме першый раз поіхали до Ґур міли сме охоты полябать моі Шесцінний Але не мілі сме лопати А і Ярослав Дошедл до переконаня же зємя уж хыба выпіла татовом Слівовице бо іначей од чого была бы така піяна А он зо спокойом одшедл В <unk> першым приносили сме ся до Тшмєля Тато взял мкурымсь разом зо собом Єдеме спархоціна на велькій фуже сяна запада вічур леже учепіоны до павенза з очами звруцеными ку небу і споглядам як по нім плыне округлы пелны ксєнжыц Квембясте понуре хмуры завісли над усєканцым лясом а он плыне над нимі вендрує разом з нами як бы усекал од заходу ді одышло сонце Не мог дойжеть выразні його очу і уст А претіж вім же єма Бо ксежыц То ніц інного як голова святого Яна Бук єм вынюс на небо за зброднє іродяды Пікна Соломія цурка іродяды танчыла пшед царем і родем і захвитіла го своім танцем І он обіцял Соломіі дать то о цо тылько попросі І Соломія за подшептом Нє доброй мамы попросила головы святыґояна І цар спелнил єй жыченіє і она принсла му на талежу стінтом ґлове Йой Як то страшне мусяло выглдат А ксянжыс такі пякны серебжысты взале не крвавы Тылько ґєма те очы те уста Знув переслоніла ґо тна клембяста хмура А ляс утека втіж усека ді там ку загодові ді утекло сонце Тато А на Хлавосікы кєд учечоно ґлове святому Янові не можна єсть з Талежа Не можна Тылько згорнятка Тылько згорнятка Тато не был хыба втеди розмовны бо не памятам жебы мі о чымсь весело оповідал А слыше претіж додіс як турляют ся по асфальті желязне оберенче Слыше як кляпкают по ткови кубы і хоц ноц Видже як там в доли колыше ся його велькій чары леб Дороґа далека Ідеме наоколо през Качанув бо лесном дорогом не поєдеш з таком огромном фуром ся на котром утягнуть може тілько на Шкуба Тенди коло дембу наполеона было бы дужо ближей О видіте мушы Вам оповідать о тым дембі бо не памятам одкєди ґомятам Він оповім Вам тераз хоц не єдеме по тій дроде але віле разы єзділи сме затримывали сме ся коло него І на тым закінчыме Історию о великым Дубі почуєте уж в пятницю Дякую Вам барз сердечні за увагу чытала Моніка Тылявска