The archive of
Lemko radio

Добрый вечер запрашам барз сердечні на слуховиско і перед нами осма част Авісла далей плыне Петра Мурянкы Кольскє приходіл до нас грать в карты В двє зімове вічоры ся дивали до дурня при століку поставляным мідже пивнічками а спіжачаными джывями найчастій єщы збаньом або вечфурка як хтось ся трафіл Баня мешкал зараз за дрогом а Кольскій по сонсєдску за нім Обай милі до нас близко навет по омацку в тємну ноц за дві хвили были у нас Тато не завше был тему рад бо ґо одрывали од роботы Бо тато был колодієм Ниґде не учыл ся того фаху боле так якось сам од себе уміл то робіт но бо перетіж уроділ ся і вырусил в ґурах а в ґурах каждый сось уміл Митро Галабурда теж ся ниґде не учыл а робіл джві і окна і на касликі і сходы Стрикомитро демчак уміл біть свіня Робіл такє смачны кєлбасы же были праві такє смачны як те правдіве зо склепу Вєм бо купілімі кєдись тато в ҐС булкыка кєвбасы І вім яка была Пізній а навет дужо пізній хотят лем склеповом кєлбасы не раз ниґды і ниґде уж такій не робіли Але то тым Стрикомитро дошедл до такой вправы же хоціл біть свінє по околици А пізній то навет скупивал жыве свінє біл є в дому і спшедавал на ромбанкы І яка свіня о тым доносла бо втед не можна было так забавят ся в склепового бо од тего был склеп і взєлі стрика мытра міліциянці і одвєзді го до каменьовому не было го хыба з рок але то тым ага взялем то поведзене Але тото тым Не од себе а од нонашка Ореста татистрика мытра од котрого ся хыба стрыкона учыл со свіня в собі ма Бо нонашко Орест уміл з колеі помуц звіжентом кєди єцось боляло чы то конь колькі достал чы то ся крова вздела чы теж єй ся целяк в бжугу обруціл альбо му ся нужкі попльонтали Он се значы нонаш корест тылько казал закасат ремкаф по само рамє цось там в крові епош портал і вшытко было добре Нонашко Орест мусял напевно дужо умєть бо мал при собі такє єще призвычаєніє такє другє поведзені Ювно знаш Але раз оповідал тато хлопакі з Правзілі там єщы в ґурах його вєдзе о жытю звіжот Оціліла му ся крова І он взял ціле додому коло пєца бо то зіма была В тынь пізній оціліла ся крова у сонся і хлопакі перенеслі сєле под орестовом квітуля Квітуля была альборз доброго серця альбо зглупяла дост же приєла сяле за своє лізала го Рано кєд ораз встал і зайжал до стайні не моґл выз зо здумліня Том зазнал Том зазнал Але жебы ся блізнє єдна по другім о тынь уродзіло Дулго по тым дисгоноже не хял Орезд Демчак помагат звіжентом Аж ту значы ся ту де зналязла ся нас ґарстка ді тылько он уміл помагат звіжентом а помагать треба ім было дал ся благать Овшем Орієнтувал ся на жывінє і кулявы теофіль але його специяльносом было замавяне курділя То была уж з другій строны зупелні інша іншост бо того не можна ся было научыть самому од себе то треба было перенть од когось Але Не так од собі переєнь Треба было собі на то пшеєнць заслужыть Он заслужыл на то в молодости у Стареґо бачы але не мал кому того переказать То значы властівє міял але не хцял Бо час был уж інны уж ся свят обруціл і мыслял інными правдами Просіл укач мій двородзоний брат значы ся по дійшому кузин Просіл кулявого Теофіля жебы му выявил таємнице владзы над курділем Просіл бо был цікавый того вшыткого бо видял на власны очы як Теофіль взял курділя на лево длонь і як сось Пошептал і як курділь розпад ся на кавалечкі Вєділи о тым вшысци іли кулявы Теофіль коні вылечыл ци ім нераз курділь уж і пул єнзора зежар Він хтіл укач знать тепшевну таєменост але кулявы Теофіль му повідял Любіт ць лукач Ты смондрый хлопєц Але длятого же барз любє не перекаже ті того То тжкій хлеб душе меншыні раз пшеокропне снем спокойным заснут ся не дає А ти По другє Ієш до свята Бедеш правдівым научытелем Нє такым як я Кулявым теофілем По цо ці то Ой жебы сте виділи як тлявы Теофіль пєкні грал на скрипцах Оні вшысти трей братя і Андрий і метро єщы ґрали Андрий нібы першаньство тримал бо ні был кулявы але ґра Теофіля мі ся найбарді любіла Ой Босюсю як он грал Взял се скрипце не так як інні а до ґуры ґлувком понад свойом голове притуліл самому душе скрипєц до уха і ґрал Бозі усю як ґрал Вшысти сусь умєли Ніраз навет як кулявы Таофіл нієдно умєлі А навет єсли такого конкретного як зробит сколо чы джві чы тєля обруціть чы курділя знищыть не умєлі то теж ся людям придавали Так як уйко Владимір Нібы ніц такого не умял Ани то пожыска пожондні выструґать то писал претіж людям поданя так пинкне же мусяле быти залатвіоне В <unk> написал навет до Варшавы жебы нас вруціли до ґуры Але то подає не было залатвіоне підочне ся слабій удало Уйкові Владимірови У Уйка Владиміра а властіве тож у Єкосину Ланя і лукача сходіли ся млоді но може не завше цалком млоді од кавалерка котрей през те ружне преґаняня по світі не раз і утекли лята Зіжджалі ся роверами на Сімлоді Білцаревянє на тым Розиґнаню єхали нераз по кількасот кілометрів тен стонт тамтен тамтонт як уж ґзєкому жыть пришло Схозіли ся Жебы побыть разом жебы поспівать под андрийове митрове часом і по теофільове скрипце Часом бо Теофіль ґрал барзо жадко штуком было го упросіть Як Гната Воленьщака чекайте зле мує бо Гната ніяк ниґде не удало ся упросіт Там в ґурах Мувіли мі Ні раз тато Богнат был іх двородзоным братем Не треба ґо было просіть Ґрал заєдно ци людьом ци собі Хоц так направды подобні як теофіль Кєди ґрал люді уж не видял Ту Кєди приєхал повісіл скрипце на колку на пшедній шырокій стін Як образ як іконе і ниґды Пшениґды не одызвала ся уж іх душа Тераз Кєди то оповідам то правды повідявшы хце мі ся трохи плакат Но бо претеж тыле разы неоповідали мі тато о тых хнотовых скрипцях а я ниґди не міл лем щестя іх услышат Тераз то ани оповіданя о ніх оддавен давна не слыше бо і тато уж вінце як твердзвіку тему умільклі А я уж білы Іж за дуже жебы є взять на коляна і оповідець ох натовых скрипцях А претіж не оповіда лем ім того ничого ім не оповідалем І жаль мі і хце мі ся правде повідявшы трохи плакать Алем вруце до свойого дітіньства бо там вшытко єдно лепей Вруце до спєвув в дому Юка Владиміра Вейде под стул за котрым ся дивалі Ладек Валіґура Теофіл Андраш Ваню Репела і вєлю інных котрых імьона память згубіла Бжетіж я ім рувньом не былем Но брат Яросьо хоц єщы лятами был не до столу але же ґрані шыбко поял ся дивал до нього Вейде под ден шырокій як на паньскых покоях стул Скуля ся жебы м некторий сніобачні ноґолні тронціл Сховам ся там жебы м моґл быть при тым співаню долго Аж до конця і вшытко выслухам Не бенде ся вцале жівувал Бо не тым бенде заєнты же жаден з бесідників з жадным інным ани єдным вжыткым словом не перемови ани не схаляче як ґєндій бы ся послышало ани ся з креслем не пшевруці Як бы то ся дінді видіть могло Певні же попорцийце се выпіяли бо ци якій час мувіли Дай Боже здоровя А так на дурно так без ничого напевно бы імєня пана Боґа не взивали Не бенде ся вцеле дівувал Бо по то непостриженє под стул влезе як оні могут так заєдно співать і співать Як мі бук міли слуше тодісяй кєди уж є сте м цалкым сівы Як ваньо репела бари тонем ніби з дудністой студні вєде Боже з Неба Высокого а укач пшейстым тенорем дісь по небі бломка Он Найбардій хыба любіл сім загадок бо там так файні до ґури ся співало Але так направды то укач вшыстко любіл Повідал бы м кохал бо любіть то каждый любіл бо кєди пришло там на горі буйний вітер віял то Теофіль Андраш хоц так гладні співал то контровал так файні і ноґом рушал поджкы ты пісні ані злічыть іх то діс памятам Часом затанчылі то єден то другій то третій а змяне Бодзєвек мній было бо дівчантом якось непорянчне зіжджат ся роверами зо свята Час од часу затанчылі але при тым теж співали знов співалі А кєди уж то співаня міяло ся ку концові настемпувала нарада Но та де ся хлопці на другу неділю зайдеме Та може гнас по кожельскій Та може гнас Вобровицях та може гнас гош протавці Та може гнас на гарті Ктось не обызнаны хтось хто під столем сіл бы по раз першы помыслял бы же хлопцы так ся тарґуют лаґодні спокійні ліцитую Але вцале так не было навет я під столем з ґуры видя лем ґє зейдут ся хлопци в наступну неділю А мовіли так як преціж так наказывало тось татове дзядкове там в сродку Претіж не можна было ні запросіть і тему і тему і тему А при тым Каждый преціж ві же єдно огніво в ланцуху ани не забженчы І теж же не можна є те огніва подзірґать так хоц як два ты ку єдному Бо чому бы то міяло служыть же вшытко ма свій пожодак а в тым пожонку і чест людска і ушанувані затраціт ся не може Таци былі кєдись хлопци з над столу В цілі здлавіть то іх длавіло співаньом таци были насі з ґур Хоц ім ся ніраз і быть не хотіло але умілі быть І кажды ци уміл Але заправды то тым як мувіл нонашко Орест І на тым гнеска закінчыме На наступну част запрашам уж в понедільок Дякую за увагу чытала Моніка Тылявска