Архів
лемківского радия

Добрий вечер витам барз сердечні на понедільковым слуховиску і вертаме по Невеликій перерві до книжкы Авісла далей плыне і одраз повім же заран тіж значыт віторок в місце проґраму што настці по голові ходит тіж буде Слуховиско і буде наступний одтинок такій може кус долший власні той книжкы але наразі запрашам послухайте што дале По комасациі го дідо выбудувал єщы пахнял єдліном кєди ґошло зоставіть Вправде кєди выберал то місце подвудовы в Лазє ді был найвякшый шмат поля не бардо был рад Од вікув он і прадзядовє Єго мешкали при самій церкві зараз за каменным мурем на Долынці Так докладні то не видял од кєди ані як то ся стало бо найпшут трухановичове мешкалі на шолтыстві на котре ім ґлейт подґаздуванє на Новым праві прибіл круль Зыґмунд Стари а о полутора віку Iм ґлейтем потвердил круль Янч На нижнім і вышнім шолтыстві мешкали Трухановичове ґди ся розрослі а конар Дідова невідомо одкєди при церкві при святым місцу І може для того його стриєчны прадят Андрий был і Ґомостєм а внучка його Іґомостя Андрия Клавдия Алексович писала ксінжкы І хоц то были дальше поколеня єщы ся родзініли бо візяли о собі Бо кєди тато бабкы Юстины о котрій мамілим на самым початку славны Ланьцьо Жак учыл ся в перемыслю жебы собі заслужыть на такій придомок то втеди Клавдия єщы там дзялала по науках цо є побєрала подільным окєм вуя біскупа Томи Поляньского І Дзядик Петро видял же та долинка то была мондра долинка Свєнта долинка Небарзо был рад Дзядик Петро переносит ся до лазу по комасациі Але так выпадло так пасовало Інна справа же місце ту было пшепякне на горбку як на престоле Але святым уж ся не выявіло Відать не благославіла долинка пожеґнаня оддала поле Але мудрости не оддала Уж ся пізній треба было заєдно бломкат по світі Преносіть і переносіть Жебы в концу посруд ґлухого степу переніс ся до того котрий придолінце вічні был Але ктуры Хоц як мовил на каждым місцу єст степ омінул Зрештом може то тыр моє ґлупє ґаданя Подядак Петро кєд оглупялы зглоду выходіл на ден степ видял власні єґо святого вшех Мондры вшех Могонцего в Долінце шеду і шеду бо видял перед собом ґуре біле сіве Сіне зелене ґуры над степем А там діс у іх поднужа была долинка І відял же єслі тілько до ней дойде вшытко ся одвуці Там беб для найстаршого Миколая для Митра для Тевдора для Сандры для Фенны для Анны для Марисі і для наймудшого Ланця Зналезлі го зналезлі дзядка Петра в степі з окрайцем хлеба в Ренкаві Вєділи же ошуківал зєдзенєм же ніяду своій кромкі же зоставлял для ланця Бо ланця жаль му было найпше окрутній і не могло спойжеть му в очы втеды ґде плакал піскєм малой мышы Єст глоду Бы для него Дзядек ошуківал свой ґлуд Ланцьо плакал з ґурамі Медлял ту цілі го Не з глоду а з лянкору за ґурами діл зєроный ляс а в ним вшытко жыло і співало Ґє навет трефне в мніманю люді але ні ланця ящуркы выгжевали ся на путиках під білыма черештями Щестливе і Бестроскє А може теж дзядек Петро і Шеду Кто го дісяй пшеникне До тых ґур сіных над Степем жебы одшукат фенне і Тевдора Бо пошли до Німеччыны і не в Руцілі Не в руцілі Кєди надшедл участ складать цо ся да Зміст на драбінястый вуз з хыжы спода і сколешні Не в руціли і втеди куди през два тыгодні стало кочовиско Народу на стациі в Ґрибові Выґльондал каждого дня Мыслял же зостане іх в дому в Пілцаревей кєди врацал просід хлеба у тых цо в ней позосталі Але не застал Патшыл єще в улічкы до рынку кєди транспорт рушал в струґах дещу Оповідала мі то втеды ужолітня бабка Юстина кєдвизіла м ю в Пичарноможу Але не было іх Єго цуркі і сына Непослушных трохе крномбрных бо не мусіли істі до свята але претіж сына і цуркі крві скрві власной Непотребне чекал дзядек Петро на сына Татому і вруціл додому аж по року Мусял єщы примашерувать зо звыченьском армійом од Праґі през Кракуф недалеко бок Дому до Будапешту стамтонт на Закарпаті Мусял бо претіж звыченска армія высвободіла ґо з Лаґрув Міял охоту учец так як втеды Ніємцом але видял же тамто скончыло ся як скончыло так ґорціло кєди видял маячонце в оддалі розоны обрисы зеляркі і чершлі Але мусял перейсть оминуть пуст на полуднє аж над ґє там модры Дунай Познал юж добре коменде смірно Відял цо видіть належало зрештом Чы была ціла утєкать Хлопы падали обок нього як мухы Але хто єщы шедл шедл мірно Жебы показать і Пепікам і Полячкам і хлінкофцам з зататрицоблиска і Мадярам і жебы показать ім вшыткым что више гга не підскочыш Вінц не было сенсу скакать Не было сілы скакать мыделялы ногі Єслі втеды в тым степі шедил дзядик Петро шукать сина меґотати непотребне шедул Бо тато врац до Білцаревей додому видял праві вшытко цо видіть належы А єщы преціж ним дошедл до лазу мусял прийсть коло долинкі де под церквевным мурем бавіл ся в дітіньстві вхованого шуканого І хоц уж видял за нім дошед до радосной світліци под бляхом же там нема таты ани мамы ани сюстр ани ланця перед котрым удавал сокола і зазулем і жолне і присмикуючом ящурка Хоц видял же там ді здолжал зостане якогось язька з казком Відже вырус юж з схованого шуканого Відже хоц є для него Уж Біяла Ізба же хоц уж є пожданым для якых здзюрашы цо пришли до його дому зо самым шнуркєм до увязаня пришлой козы Відже ту вс ґур ді і трефна ящурка єст у себе вшежыє і он Відял Же ничого шукал не бе Пошедл на ґліняных ногах спред білой ізбы Пошод зобачыт сына Оводшыродий молодости котрий як мале яблушко при квітаючый ґалензі ябулоні тримал ся матчыней спудніци Кобіта моцній чує ніж віді І втеди пізнов основ <unk> р кєд зобачыла на горбах маячом ци в оддалі шынель жолнєжа повшетні єщы в тым неспокойным часі унюсла сынка як тылько найвыжей потрафіла і повідала Яросю Няньо ідут Няню вышеков несмяло яснулоси шесолітній хлопєц кєди тяжкы буты жолнєжа станели на іх подвужу Тераз напевно видял Тевдор же найправдівша ойцовісна єст там ґде на Тєбє чекаю Іна гнеска то уж вшытко на наступний одтинок так як єм заповідала запрашам уж заран Дякую за увагу чытала Моніка Тылявска