The archive of
Lemko radio

Добрий вечер По невеликій хворобовій перерві витам барз сердечні на слуховиску і запрашам на наступну част біоґрафіі Петра Мурянкы а Вісла далей плыне Мілі сме єщы втеди в школе лекция реліґіі Доізджал до нас середньомоды клерик зо Шкляр Ґурных ді была рымскокатолицка парафія Учыл інтересуюнцо Родіце позваляли нам ходіть на ты лекци в концу з свойой реліґіі не мілі сме можливости учыт ся а ту перетіж о нічым інным як о Боґу не вилі То прави то само Чыж бы Клерик уважал іначей Теди уж сонділ же злапал бы ка зароґі же стесме му улеглі послушні пільні од слонів пшыл біце Пьотрусь зле ся жеґнаш і хвитіл ме за р бы показать з котрого нактура рамі повинна правіця вынтруват Так научыла мє матка То зле ся матка научыла Моя матка єст мондра Моя матка не могла мніє научыть зле Не чекан на його мудрості вжуцілем зеністра і скєрували м ся в струны Джві Пьотрусь врацай В концу можеш ся жегнат як хцеш Але я не вруцілем Кєди ужві ззезова лем окєн на клясы свой торністер паковала Сандра Мадзелян Кєди станелі смі уж перед школом долучыла до нас решта учнів Лемків руніж Полянін грекокатоліків то была наша остатня лекция реліґіі Дзісь По четвердесту кільку лятах Не барз могла зрозумєть як стать мі было на тако реакцию Здає мі ся же то не былем я дісяньсолітній хлопєц Никт м теж цельово не приготувал на таку евентуальност То были вшыткє те дні похыльоных але неупадлых люди заплаканы але пелне віяры очы маткі То были натове скрипце котры хотяж не грали Але так направды не можна было о них повізіть жемільчом Як же вам єстем вдячны вшысы ґєкольвік жыєте і ті котры одешли сте Бо бєром юж і з нашой пулкі Женібы за цо Же пошли сте з тамтой клясы єст земном же пошли сте за собом за нашыми днями Але пошли сте Кабан Смарті Кабан Не вім ци Вам о тым мовим бо то ся уж трохи нагадалем же на найґуці зараз на скраю Лясу по правій строні дорогі тей з нашым паствіскєм была Могіла Красноармійца Кєдис полысківала може над могілом Червона емалійована ґвязда але за моіх часу встал над ньом звыклы єднорамєнны кшыж стал за моіх часув Не раз здажало ся врацалем з кровами сам кєди уж червоне сонце сховало ся заляс за тен перед котрым Ленів калончы ся зо Жотавом Кєде надходіл змєшх втеди было мі трохы отупно як мама звыклі мовит Трохы Не балам ся єднак аж так бар жебы м то моґо называть страхем Чому міл бым ся бать Петіж тато теж кєдись был красноармейцем Претіж аж <unk> двох нашых молодых білцаревян ні мі было а седню з них Хриц Воланьщак Брат Гната Владимір Даляк Василь Куземчак Петро Куземчак Днезий Федорчак Ваньо Галькович і Владимір Олеснєвич Полеґлі Ґзєс на Мораві на обцій ім зємі Так як тен Плакали за ним маткі за ним теж плакала над ним і Бжозы Бєлюсєнькы Березы Біленькы як написал іх колеґа Ваньо Рогощак на нім Рыдзаво Зєльона сосны плакали видя лем Чому міл бым ся ґо бать Былем руснакєм любілем іх вшысти любіли сме рускых хотяж в краю в котрым мешкали сме такє одхыльоне любєніє кваліфікувало ся до Кобєжына але ґлосне неґованє го до Вронек Мільчыня в тій ситуациі было тылько сребрем Вписані в блендне коло жыли сме бо сме ся породіли Але не розуміяно нас Вєм же псу на буде то ся зда але спробує высповідат ся з того нашого любєня Повідіть сконо взяло ск і кєди пришло як ся оно в нас улеґло Мні вінцей Тыле бо о самым любєню коханю є навет кобєжыньскій кваліфікатор же кєди оно уж в Тобі єст то ся ґо так о якы бы сплюнуть є везбедеш хоц бы ся навет хтіл А мы не хєлі сме Подептано нам то мілост Сам подмьот нам єм подептал За смірно і урра за оддане молоде жытя позволіл помоґ нам вырвать серце а оно дале кохало Бо мілост Єслі она єст Вінце всерід нас Жыючых найлепей вшытко видял Уйко Владимір На самым почотку была Русь Очывісті поміяют Адама і Евы Ібрагама і Ноеґо і Мойжеша і цалы Канан Нє жат на там кііовска так як ні было польскій дніздєньскій а попросту польска Была Русь єдна Велька і свята Был Олег і Ігор з жоном Ольгом Святослав Владимір тужытом Русь Охцілі і Ярослав Мудры котрый єм поділил мєндзисынов Предтем єм то учыніл звалал іх пред смертельны ложы і дал ім каждому з особна зламати возкы пренту в лозіны і не зламал жаден а пізній розділіл вьонске дал полозінє каждому і казал зламать І зламали легко якы дзьбула сломы І жекл втеды до ніх Старий Ярослав Допукій бенде Вьозком никт вас не зламє Не потрафилі быти Вонском сынови Ярослава внукові правнукові ділили Русь помідже собом на тораз мнійше князівства Ішла орда а пізній Літва і Ляхы і взялі по кавалку Так учыл нас Уйко Владимір Але Ойко Владимір учыл нас давно Я зас дісяй но бо дісяй то своє писанє пише вім єщы з мудрых ксьонжок польскых украіньскых рускых словацкых од ловмяньскых хрушевскых третяковув і галяґув кжы те мондры ксонжкы пописали на підставі свядчынь Йорданесу в Прокопу в Сизареі Константину в порфіроґеноту спред кількунадст віків же мы хоц руснакі то не так просто хоп сяп од Русі ся выводзіме Тен першы з тых другых значыт ся Йорданес гісторик Ґоцкій котрый жыл в Оєйку Ґєсь в віку дзєлі словян на ты одламы вене дуф котрых сіді ся ідентифікує з заходніми Славянами Антуф Славяне Сходні і Склявінув Од тых остатніх повіда же замішківали оні од уйстя Дунаю по Ґурне Дожечы Віслы Замішківалі до часу аж сось в ніх зачало іх ґнать за Дунай жебы стали ся од <unk> віку в дісійшым названю Словянами полудньовыми Не вшыткых єднак подобне сось погнало іннецо сказало ґарсті тенґій бодай ґарсті позостать на давных Дзідзінах Праві в центрум давного териториюм Склявіну вспомняне єст в однесіню до <unk> віку племя Хорватів Яко єдно з племіон ци Звьозку племіон склявіньскых мусілі оддавна так ся называт скоро чест полудньовых словян затримала то імя власне додіся і з рештом і Нагнеска то уж вшытко Про дальшу історию послухате в наступным одтилку котрий буде уж в понедільок о годині семі вечером Агнеска Дякую Вам барз сердечні за увагу чытала Моніка Тилявска