The archive of
Lemko radio

Добрий вечер витам нас слуховиску і запрашам на наступный одтинок в біоґрафіі Петра Трохановского а Вісла дальше плыне Пльоте пше плятам як фільци зо скуром А претіж добре вім же вцеле є о тым ішло Тий віґілі уроджіл ся в моій трохы уж потучений ґлові семінаристи сценариюш особливы Ото іде з вуйкєм Владиміром зо скарбницом нашого духа Свята ноц ціха од свята дорога щере поле другій ляс і знову щере поле і знову ляс і ціха од свята дорога Тылько для нас обу для уйка Владиміра і для мне Іле ж повідіть собі можна в такій дродзе іле ж ся нас слухать Іду Петрусь і тішу ся же іду Але не тішыт ня так як бы ня тішыти мало Нє Єднак бунде писал по польску то єдно Єдине спосід сетек хоц при тым і найобшырнійше моє писанє бунде писал языкєм баршехным в котрым муві і в котрым чыта дужо люді Ілюзіі для котрых то моє писанє призначене єст з заложеня і булю жебы нас зрозуміли жебы зрозуміли же подаремніци нас потрактували ґожей як старого пса нас праві своіх Бо жыли сме такой тисяц лят в іх державі Іде Петрусь і цішы ся же іде Але не ці так як бы мні тішыть сміяло Там в нашій старій церкви кєди зебрали сме ся в том ноц Народжыня Божого кєди твой прадідо Ваньо Жак заінтонувал Бог предвічний кєди удержыл в тей колендже наш стуґлос то церковник мусял світа наново світіть уйку А як то было з том нашом републиком повідсте вы претіж были сте в Варці гоноровий так близко былисте была млизко не тілько на Варці З Ярославом Качмарчыкєм як тераз ти зо мном дост ся наґадалем Был лем близко Але далекій то час уйку Жаль мі Петрусь тамтых дні барзо мі жаль же ся не спелніли мы сме так горонцо віжыли мы сме не жычыли польсы зла мы сме міли як в жмені же польска котра тиле ся наборола о свою вольност льой оповідал мі тато митро дідо твой як ґрибовяне в <unk> на повстаня до Руского забору ходіли Мы сме міли як зжмені же польска нас зрозумє же для ней огромний тей зємічкі нашой тылецо котна плакал Была і не была А для нас была А кєди єй єщы разом зложыт стол З руснаками з Забескіда з котрым мы по языку і віжы єдно з котрым єдно быть хтіли сме з котрым як вшытци інні тось по Австриі міть хтіли сме то бы юж было От лежалем я зо Словеньцами в Лаібах значы в Любліянє Як оні потіху мажыли же кєди розвали ся Австрия і ім ся зістіло маженє грудня <unk> р на пят днів пред нашым фльоринцкым віче оголосилі крулество Сербів Хорватів і Слованьцув хоц враз з побратым самі неоддільнє але били собом у себе Былі враз Може там іх трошка в карентиі остало але претіж вякшостьом были враз Мы сме Руснакі теж так хєлі быть враз бодай і под кім ся зыславян Але враз є роздільні А же по тамтій страні было нас вінцей Дужо вінцей бо окрем Пряшівщыны цяла Русь подкарпатска котра уж в <unk> тамтого віку мала троха автономіі же вякшост нашой карпатскій зналязло ся в Чехословациі там і мы враз хтіли быть є з якій злости до когось а з тенскноты до битя собом Та і велькій Вудров Вільсон так мувіл же каждый матраз право до свого І мы сме міли як вжмені же польска по тылей крві зрозумє нас Але буля з того єщы нас тераз з ойцовізы нашой цалк выґналі Діс вім же то уйкове терас котре міяло втеди <unk> лят і котре мі ся дівні виділо было заправды як тераз в облічу дісійшых <unk> і пянтю Раз єщы оправдало ся повєдзеня Кєд найдеш шапку з Поляка то биі Ех Петрусь як то добре же с пошедл до той Варшавы Млодись єщы ім ся попшыт очы трохи попльончеме Єсли бедем міял щестлівше бути помысляла Фактычні з моіми бутами рачей з ноґами зачынал ся клопот Вдень як вспомня лем пустіло шло з ґуры мокре а тераз то пшым розіло З колен поробіло слізкє твар деринны Іщы попод ксенжыц хмуры на частен дівне як єсенне чарнялы а ґвязды выіст ніяк не хтяли Прихляпане поля не іскрилы як тенґім в сухым морозє дрогій мало цо видать было буд є на міре Ноґа по нім лята як жыд по пустым склепі Шло мі ся фатальне Ґди бы не луйкова оповісті О юж щебниця прид нами І Уйко зверціл уваґы на дроґе хоц міл допасуване щельне выполняне флянельове онуцкамі скірні Тераз ся бы дзєшло Уйку Ачи при тей Фльоринскій републице Ачы в єржы бабця Параска барз ці кохала Уйко был вспанялы але барзы осторожны Подалі ся на неґо Повідал бы м пшерослі ґо в тым його сынові щеґульні Ланьо так ся міял заєдно як бы в день без сонця оглядал ся на свій цінь Кєдисме вступили тылько на щебніцкій тракт сшед уйко з Републикы на бабкы Параскы Аж за Мариновем дал ся з повротом намовить О качмарчыку питаш Оні міли велькій зомб на свят поза нашом руском границом Старий іхомост Теофіль сідял з сынами в Талергофі внукі поєдной цурце страх мувіт уйку Но добре <unk>літньом Марє засєкліх онведзі на улици в Пшемыслю <unk>летнього Теофіля Цо му подятку іме далі То было страшне уйку през три дні вісял на рынку в Ґрибові На самом юрданьскым віґілі єґо по весілі Пришедл до біл церевей одведіт самотном бабкы А такій неґдес пелы дом был І такой пошедл до того нещестного Ґрибова полекарство для ней Сляй ся чула як бы ся чуть могла кєди в такым святым часі мож зесинами далеко В Стириі в зімных бараках Дісяй з трудом одчытує заховане лісты з Талергофу Так мам є і о повісти Укло мі ся сходжол Пошедл Теофіль до Ґрибова і там го затримали двай австрийскы выслуґіваче Єдному было камінь скє латво запамятат і го оддалі на жандармериє Ата По натхньоных переслуханях обвініла ґовадзыні доньскых козаків през Наше Ґуры і повісіла на рынку в Ґрибові Три дні вісял на пострах Цо твердсі з нашых ходілі патрет чы бы то правда могла быть А ви сте уйкубилі О Я втеды білем вроґа на італияньскым фронті в юлийскых Альпах охраня лем ты саму Австрия ґлупє Ано ґлупє Но добра але як о тым віє о чым Но о Теофілю Ой та о тым кажды втедишні віцял Як бы не відял Кєди то сідало в народі як чернь І матка твоя добре напевно памята Не оповідала ці Оповідала о ойцу Максимі Но так А чы віш же матка твоя як сме єй выбудували дом на воєнным першый образок якій на сцяні повісіла то была фотоґрафія ойця Максима Тен ци ґома і тераз в дому тен І нагнеска то уж вшытко Барз сердечні дякую Вам за увагу чытала Моніка Тылявска