Архів
лемківского радия

Добрий вечер витам бас барз сердечні на понедільковым слуховиску І запрашам очывидно на наступный одтинок біоґрафіі Петра Трохановского а Вісла дальше плыне Чловек кєди так патрит в розщепєне пломянь свіци вігілийний то му ся віє припомні А віште не віште же самого набоженьства в Міхалові не памятам Може длятого же набожень своім жытю тисянце было но може не такых але было Нібы мі ся сній як Єфроска Дубет з своім сопранем Так несамовітым же подобного не слуша лем перез вшыткє моє співаюце лята вєде Рождество твоє Христе Боже наш Але чы то сен з того акуратне часу Вшак же навет дісяй Кєде од десятю лят Міхаловска святыня по четвердестю лятах нам служеня вруціла до свойой свєтской функциі хоц не первотний карчемний бо зателята шацунку єст годна навет дісяй кєд ту вейде А іле то уж лят як умільква Єфроска Слыше тон голос В дроци повротной невіле розмавляли сме Вєм тылько же пшед ньом взяли нас на гостіны до Автанаса Малиняка Там одпочали трохы нашы ногі А єсли навет одпочынок тыл для них вякшым єщы нещестям почекали принаймній назі розмавляли сме в дроци поворотной Шли сме як два цінє єден за стары а другій за молоды в додатку є в бутах до такой пшеокропной дорогі Але хвала оддає завше новонародзуному же притрафіла мі ся така дорога з уйкєм Владиміром Вінцей ся не притрафі може подобна Єслі бы хцял хтось дай ме на то такій пацан як я втеди былам Єсли бы хтіл выбрат ся земном пошедл бы м і мал бы м о чым оповідать А бодай бы м тыко Уйкове повтужыл Была бы та память наша о новых четверді лят дужша Чловек єсли так впатше ся в розщыпєну ясност в ґіліни світы Мія лем мовить о тым нашым вспанялым колендуваню а земло мі на інне І на додаток постізну лем ся о цалы <unk> лята Тож было єсли было перезначене для другій ксєнґі Алеж Вамілем же боє ся чемусь оты дорослы ксєнґі же іх ниґди не напише Він выбегам до пшоду Цо то было за учутя кєди міялес свідомост же выволась плач радости у нашых Руснаків Входіли сме до сєні І там співали сме Рождество пізній я чылі Аню входіл до мешканя і мувіл Мир сему дому радіст велику несеме каждому бо на востоці звізда засвітила Рождество Христове нам возвістила Радуйме ся серця велик не сме до Бога што б дал нам щестя в рідных порогах што б нас доля не гнала по шырокым світі што б не янчармы росли нашы діти Далей не повтужа А то тілько длятого же не памятам ґє кончыт ся текст уйка Владиміра а ґє зачына Муй власны написаны в <unk> лят пізній чили і <unk> зґурком лят тему Вєм же почонтек взялем жывцем самтого тексту Выдавало мі ся же потрафі твожыть цалы Але память єднак завіодла Зрештом втеды уж в ґурах орґанізувалем коленднику в вікшій ґрупі треба было він інне контексту і так ся тотрохы в моіх звоях пот влосами попльонтало Але віщы мі то уйкове мусяло быти ме кєд люде плакали но а пізній як же сме на голосы з єросьовом гармоніом потягне Тайна нам ся являє Діва сина раждає Небеса небеса Небеса славлят славлят Альбо таком як Христо зродил ся цо плынела же пшмє як ден Ніль пелноводны през Єгыпет тото мусяло рушать Но і поуберані были сме пякнє Цары міли лыскаючы короны ангел скшыдла Сталем перед Яросьом і засланялем тым скридлами гармоніє жебы єй видать не было так Ярось оказал Тато ся з ним трохи спречал же нібы чого не мало бы єй быть відать кєди така пиякна Але Ярось повідал Повинно быть тылько слыхать як Ґлосинь єбіюс а відать быть не може поза часу Христуса гармоніі єщы не было І на тым станело Зачали сме колендувать в нашым дому так як Ярось ся мовіл для ґенеральной прубы пізній пошли сме од маєнтку од Андрия Заскочені было велькє бо сме вшытко то в скрытости орґанізували Злеціли ся до Андрия зараз його братця і Теофіль і митро з родінами Был лем там думным аніолем так одраз в Першым дому Хыба ся домысляте чему єсли памятате же до Андрийовий Гелькі ходілам з двома владками на зальоты Братця Андрийови взяли нас тиж до своіх мешкань не попустіли хоц уж наше колендуваня видзялі Слышели Хотіли сме колендувать не тілько до нашых бо запросіл нас і кольскій і казька Хучова Люде нас гостіли пхали по кєшынях пернондзе хоц мы ся не домагали бо не для періндзы то робіли сме Памятам як поколендували сме уморчачкі а потем Дозек тен цо нас з владкєм штытжміом выратувал бо был старшый од два лята земном вылецял до сіні і вепхал мі до ромкы злоте два по два Папірове втеды были такє фіялково сіве Вос Петре бо ся погнівам повіл А претіж он як і вшытци в дому специяльні співал А претіж он як і вшытци в його дому здавало бы ся вносє мілі те вшыткє наше велькє і мале выстхніня навет до церкви не ходілі як вшытци з реждом Полянчанє До костяла з рештом єщы втеди тежнє Хоц пше Вільканоцне Свєнців ім завше єщы втеди наш і гомост Але не нде сходіл на Вільканоцне кєдим привілийным Но поправде южем за нім одколендувале Жаль мі Правда ні вспомніть спомны же в єден котрый з рок ходіме по колендуваню з Язкєм Кішелем Зачали сме раз школа і разом скончыли сме Мішкал праве на почотку шкляр міли сме ладны кавалак той вспільной прист едукациі Ченсто в дродзе до школы встепува лем до язькового дому Такой неодмінні заставала лем язькового тате на кресле при полудньовым окні з паліцом убоку Была она а рачей ноґа куром подвірала памятком по польско украіньскых порахунках Але данас была тых ознаком колецтва і выкладньом свідомости же Яська яко єдиного сына чека неодмінны напевно щестливы при нещестливости ойця льос начельного ґазды Яськова мама тінґле давала мі выраз якого таємничого зрозумліня Мілем завше віле він моє подібіні латво было бы дострец Ств теж язько был мі близкій Сам може не барз святом околичности Хотяш О як му былем вдзянч некєди скрцілем ноґе а он мі осторожні нібы яй копше вюзул на ровеже до школы Прецівыбрали сме ся в курес з тых лят по колендуваню І он стопроцентови в заложыню Поляк співал земном без жадного там приготуваня во выфлеємі Співал вдвуґлос втерце пянкє чысто А відоме же жаден стопроцентовий Поляк за вынткєм стопроцентового ґураля спод Татер з уродженя співат вдвуго з непотраві Курде Не іде мі доправды до пшымавяня але так мі ся то якось вспомняло та гістория з Язкєм так якось вдячні ліричні Може з жалю же вельо мі дісяй примавя украіньскожерност Бота шклярска украіна о котром посондзоно бодай полове єй женьской честі і котра по матце сідяла преті в Яску так барзо мі ся подобала Ой Яську Іле рази приізджам тамтенде автобусом хоц ма ся розуміть не чей ніж раз на кілька лят завше споглядам на товаше полудньове окно Вєж мі заєдно мам тако охоты встомпіть бодай на подвуже Зобачыть як ґаздуєш бо вім же ґаздуєш бо ся довядивам Інцей добра го вім А встопіть жебы смі сам оповід о тых зешлых лятах якыс ниґди не выході А Сташка Дзюбка хто сміл давно понеслі в ґуры Ленівкі А она собі з того ніц не робі Плыне спокойне так само як за тамтых лят Мало цо познат же плыне попод само ваше полудньове окно Муше зналез час І на днеско то уж вшытко барз сердечні дякую Вам за увагу чытала Моніка Тылявска