Архів
лемківского радия

Добрий вечер Витам барз сердечні на слуховиску і запрашам на наступний одтинок біоґрафіі Петра Мурянкы а Вісла дальше плыне Ой Василь с были еміґрант Ожыньоны в Америце чынє найбоґатшый в бівцеревей ґазда мал іх тшех найстаршый Василь розпочал середню едукацию в сондецкым ґімназиюм бы матуре здать аж в далекым Тарнополю В <unk> кєди уж пахняло войном посядаюч американьскє обивательство махнул за оцеан Войны ся єднак не бал бо хоц скончыла ся єдна позостал американьскій арміі і еко лотнік брал учал в настепній кореаньскій войні Кєди врешт ся трохи утіхло бендон заводовым войсковим укончыл в мідже Марилянд Університ З войска одшедл вранзе Майора але тому не выстарчыло Записал ся знов На університет тым разом в каліфорнійскым Сакраменто бы укончыт го з дипльомом Мастер офАС Веле лят выкладал штукі Пєнкне і твожыл жезьбіл мальовал рысовал вписал ся в нашу свідоміст яко досконалы ґрафік своім лемковскым іконостасом на котрого історичны ярус зложыли ся м ін такы іконы як прадят цирль і методы А там уж ляхы з буйницка Собудка за Вельком Воды Талергоф Акция Вісла Явожно Середушні Міколай теж ся учыл хоц не мал тыле щестя бо хоц в быціку привюз го до краю Василь сеніор зостал ту Выєхал зас там ґє о щестє трудній Слухалем го зо вшыткым до одужыня заслухаными як пєнкє ґрал на банджо і співал кєди приіхал з Украіны одвидіть семана Семан хиба найздольнійшы з браці тылько же наймолодшы Зато треба было заплаціть Фрицьове но бо хтось на такым пякным господарстві позостать мусял Мусял Семан здає ся Не міял тоґо за муз жебы му тылько позволили припровадить додому ґаздынє та котром кохал Ех Цо то была за мілост Людскє уста не могли ся о ній шальоний нашептать была святостом для вшыткых сакрум о котрым мувіло ся як в пєньцьоксєнґу з застемпчыма імьонами бо ні мовить о ній ся не дало Єй одд по велю лятах Юж ту на выґнаню даным было одчуть і мні зупелні дітянцым єщы серцем в подслуханых оповістях в спомнінях ойцув Записалам єм пізній в своіх млуньскых камінях выставляных зрештом на <unk>летє выґнаня Записалам ю значні іначей для змиленя жыюнцых же щыптом Свідомості же до чыіх дуж остентацийніє влазіть не вольно А дісяй мі трохы жаль же скорысталем з літератской фикциі Них бы ся дзяло цо хотяло чы то ся дяд сміяло Ех То то была за мілост так вченє за квітла як те чересєнькі самосєйкі цо перше понкы пущайом Порвала семана і нас тусє ошаляла дурманем Так не змусу хцял єм смаґлом Быстрицє впровадіт Семан през ойцовскє же збєне Оджевя за ґаздынє Але хотяж вшыткє уста благославіли ім шептем ойтец повіл нє засмаґла была Быстриця За бідна Не мала ґрунту аж по самом горе няню але мы ґрунт маме Ні няню Не маш іщы років бо думал Надешла война Пошел семанс з дому Вруціл на добре по велю лятах Дом як вшост іных домів як дом моє готати был юж пусты Мешкали в Німці зо шнуркєм для увязаня неєуродзоной єщы козы Был пусты Пребачыл Семан ойцу З його писаня можна ся домысліт же перебачыл Але втеди в <unk> кєди вруціл яко демобілізуваный Красноармієц не пошедл за родіцами за братем на Басньово Украіны То дівне Торзо дівне То нияк не до зрозумліня де го ниґди так до конця не дал зрозуміть сусід Семан і в своім пісаню Малювал ідилле зеленых ярув діс уж рудел Богу снул ліричну оповіст о малей западаючый сяраз бардій в зємє хатинце в котрій мешкало двоє щестливых старушку Але Але втеди в <unk> не пошыдл за нимі Чи был ще в своім писаню І є тыко в писаню Цо до танцкноты за гором за ділем за чершльом за зелярком за древняным крижем на горбку за цалом біялом царевом Напевно так Вєм же уважал йон же єй уважа за чонсткы єй велькій соборний гетманьскій Але єсли она од Кубаня пошляхтовом была для неє ньом Втеди в якій міже невшытко єдно быть в ней пот гором ци узрудел Богу Цо в чловечым жытю автентичным єст а цо позованым І цо в жытю чловека єст єднак Припадкєм Чы прибачыл семан жытю автентичні Припадкєм котры лятат чыньом автентизмем Чи лятами позору котра аж здіціняла старост привраца до автентичности Вєм вім не припоминайте мі не запитуйте чы єднак не задужо ґжебє в цудзым жытю Так але то было руніж наше жытя І през то же такє ружне До діс ружне Так болі І так я в однесіню до руского коханя хтіл бы м ся высповядать з мойого о нім мысленя солідня до самого ніжнього ромбка єпітрахіля Самотникєм был сусід Семан і Юж самотникєм всерід люді Вчестні зафасцинувала м ся тым пинкным єґо баритоном Єго писаньом о віле віле лят пізній Може і писал давно до подушкі перечытывал своій жоні Йоханіі кора позостала назавше як мі ся кєди звіжыл першым слухачем і критикєм але до свята пустіл своє тынскноты аж в шестетых лятах Втеди я теж бы лем в світі врацаюч з него тылько на ферє і вакация Полюбіл мє Може зале сіне вірше в котрых ся зачытывалем То дівне з тым віршами Значы ся Ог памятам як діс Вюзлам р окрасы власнорянчні змайструваного реґау ты набиток До покою вшедл Уйку вланьо І я зараз му ся нім похвалиме взял до рытал очами мусял прочытать бо змінил ся на тважы Леся Украінка выбране І з шальоным замагам шпурном ксьожком в протівлеглы конт нашого дужого покою Кєди єй піднєслам стверділам же пустіла в ґжбєця Ланю спойжал усміхнул ся якось так дівно чы то з дрвінол ци з жалем домє альбо до свята з котрого вруцілам і вышел без слова Ланю то не єст так як мысліш Я в нашой душы ніц а ніц ся не змінила Я тылько люблю барзо віршы і не тыко Лесі Украінкі не тырко Івана Франко Боже як я прежывалам з його Мойсеєм але ріж Дютчева Лермонтова того юродівого Ясініна і ціхеґо смутного як білорускє магілкы Янка купала Ланю Халем му повідеть Я далей понад вшытко кохам русинковом Лемковины з єй каменистыма путми пропастныма розтоками Выкаліґрафувалем єм зараз на першій строні выйого ренко писменного альманаху Хотяж послід той мілости заєдно врацам до несамовітого сєрьошкового іміня павітряному свіію патамуль пєску Павєдут звірьовкою на Шыє палюбіть та ску же то вшытко ма вспільного зо спілдільньом продукцийном о котрій зачал лем писат Но так жевісти зо спілдільньом продукцийном невіле але зо сусідом сема лем так А уж Вамілам же хтяла м ся высповядат з той нашой знайомости з той нашой ружности до самого ромбка святой Шаты Чы мам єм то знайомост за ґжех спитат ся знову А ци тылько я Вас запитам з ґжеху в чловек ся сповіда Чи не можна спавят ся з надіі Кєде вруцілам зо свята на добре вєдлі сме з сусідом семаном длуґє розмовы Але втеди єщы не повідалем му того же хоц його писаніє барз мі ся подоба то значыт тому повідалем Єднак його нове язычє якась компіляция лемковско украіньска не подоба мі ся Мож написать альбо языкєм Лесі альбосенка і каждым з них можна запаліть роса і зґасіт блискавице Кєди тылько занужы ся в целе богатство поколень і потрафі выразіт з ним смак запах і дргніня І не ма значыня же в єдным з них написано віле а в другім не ствожено єщы так направды ніц Спробуй учыніть тоты єсли маш в собі віяры Не мілост бо мілост на певно маш власні віре же языкєм ойцу потрафіш зложыти сині тылько покриківаня пшы орце воламі А іш лест з божа кореш Мове хмур кором зельом му вільготь жытя Тепло сонця котры м дойжеє Боже дай таком віры Хоц пул такій яком ял сірьожка же ґди бы мял віре то бы не скочыл з высокого окна на тротуар не взял собі жытя Ой чепяте ся невідомо чого нібы єстестє нібы слухате анієма вас Любіл мє сусід Семан а кєди зачала місать полюбил мє єщы барді То навет іначей ніж любєнєм мож заназвать бо хоц рувньом мі была його цурка а не он трактувал мє так як ґдибы мі єщы за перуновых часу засядал в раді старшых пшы камєнным кренґу Не ваділо му ніц а ніц моє вправде Своє уж лята Ніц а ніц Я увельблям сусіда Семана за його свербозка за темну нічку за присудны оповіданя написаны уж чыстым як зруделко в убочы языкєм ойцув Был бым смаркатым направды єщы втеды буфонем ґди бым приписувал собі інспірация овой метаморфозы По просту надшедл час Вєлю взяло ся до чченя зрудел і надешло долгє і погодне лято І надешла глбока єсінь і нападало до зрюдел і з качечкы пірця Бардо мі жаль же так ся розышли нашы дорогі І не для того же ям уж в ойчызні Іле то уж лят А он далеко за Вельком Водом теж Іле то уж лят Але не бенде тераз писал о тых дрогах Не высповядам ся єщы до самы горомбка Єпітрахіля бо зачынам віжыть Зачынам мі надіє же вруце до того в своім часі значыт ся не до єдного чловека а до вшыткого булю своіх лят же єднак вруце хоц телеазы уж ся обавяли Бо видітся з тым писаньом то уж так єст же кєди віжыш єщы в добро отачаючого ті свята Знайдуєш в нім єщы бо в нім єщы єстес бодай щыпте доброці Чуєш бодай єден цеплый промінь Не хтеш го зґасіть ні вечыть тых вспільных вартости Але кєди пристаєш вєжыть Кєди зачынают ці марзнуть ноґі Кєди юж не маш взглядом высшого нігдись добра жадных з обовязань віж же оно єст взгльне а він так направды не істнує Втеди позостає тылько писанє Небєско Квітнє лен Дай Боже зебрать І нагнеска то уж вшытко Барз сердечні дякую Вам за увагу чытала Моніка Тылавска