The archive of
Lemko radio

Добрий вечер видам барз сердечні на слуховиску і запрашам гнеска на передостатню част автобіоґрафіі Петра Мурянкы а Вісла дальше плыне а гнеска зачнеме розділ під тым самым наголовком А Вісла далей плыне Запрашам Розхвуляли ся мыслі Чулем як ото зміняют ся моє дні Былем єщы будовлянцем але в мыслях будувалем зупелні іны свят Ніц а ніц не приймувалем ся уж тым вшыткым то было вокул мне Того вшыткого властіве уж при мні не было Оно уж не было вшыткым Было нічым Домаіл ся май червеніл червец Вруцілам додому на вакациє і чекали сме з мамом на одповід з семінарийом Надешла внет Інформували же еґзаміны встемпне одбедут ся <unk> серпня Чыталем то писмо і контем ока видя лем татове велькє здівуваня Был заскоченый але не был злы Як то ся стало Чему ніц не повідя Бым приготованы на то питаня длуго носі лем в собі на нє одповід Нє Не была она кламствем Стала ся чымсь зупелні натуральным Былем переконаны же вцеле ні мусяла придажыт ся гістория з псальмами абы дойжыть кєди до такій одповіді Бо претіж вчесній зналяз лем Церкєв і было мі там добре І навет втеды в директорскым покою чулем єй оддялем же вцеле не єстем сам Іначей не был бы м такій певны себе Не напевно не кламалем ойцу Не окладалем собі в чесній одповіді Она была веслі была заразем непокоєм то тыко длятого же не зналем дня Ґодзіны кєди прийде мі єм высловіть Запраґнул лем тату быть мі моіми Чысами не праґнали ся ніякдись того Но мови м кєдись так о Но а я направды не так о то учынілем Але ск наґле Так якось Но але не повідыш ніц вчесній Мувілем прецеж же зналяз лем же ходзы до церкви А но омувілесь Зачали сме розмавлять о тым По вечерах не смяло Тен свят выдавал ся далей такій барз далекій такій недостемпны І тылько по тым же мама дарли пєже жебы дополніть мойом пєжыны Но бо як же мож напуйст в такій далекій Бардо далекій свят без свойой пєжыны Віділи сме же он єст реальний і же сонзоне мі єст до нього пришызть І власне кєди пєжына была готова выкосткована а на ній спочывал такій ж заґлувек Міял ся ку концові серпінь Тато давній уж пришыкувал собі ґладкій білы шнурек положыл за ґулувек на конец спєжыны і єл разом з віять Не бурликай так не стискай як околот легко гарді складай повідала матка Но ле не мам рий не буду з тым до Варшавы іхал як асафат зо шафраньом до Котова Тримай ту конец мотузка Ой Боже Боже іле ж то было сміх ус том пєжыну Там уж в Варшаві Ойтец Серафім іле бы разы нє вше дул до нашого покою питал Не голодно пєтя ночю а хлопци през віт каждому новому поколеню оповідали як пєтя з Пєжыном до Варшавы єхал Ґлибы ж оні відєли іле шмаміне і мі в гості было в каждым найдробнійшым пюрку Іле ж мыслі ні пюркєм шефрунело през час іле ж з тых пюрек мусяло найпер высхнуть од державцого непокою Ґде бы ж оні візєли Не відєли Я теж не видя лем Дісяй кєди доросли уж моє діці Вєм Дісяй кєди на місцу остатньой маміной постілі од тилю уж лят стоіт стул з заставом компутеровым доктореґо хоц пустого але барже ніж діцко послушеного вкладам теото слова Дзісяй вім Приєхали сме до Варшавы на дінь перед еґзаміном На пляні Такым малюткім шкіцуваным САСКО Кемпа здавала ся быть правє посродку Варшавы Но так легко збоку од центру але претіж над самым Віслом а взглядом полудньового і полноцного скраю цалк по сродку Ведук того шкідцу доєхать з Дворця на Саском Кемпа выдавало ся просте як дишель І фактичні поза сяданьом з Пєжыном до трамваю не оказало ся то вікшым проблемем Варшава Варшавом але в концу Вроцлав то теж є качану вже мішка лем в нім Рок умі обрацат ся в велькым місці Тато полегал направда Сам был в Берлині і в Хамбурґу і градчаны з недалека видял але то вшытко было тылько так нахоп Вінц полегал барді на тым тов Трохы навет примонтжалем выскропку Тылько же высідли сме завчеснє є на ронді Вашынґтона зараз Завіслом Ключыли сме зыґзаками по болзкых круткых улічках Саскій Кемпы досыть долго Не дало ся так як выдавало ся зышкіцу перейст з косом од мосту Понятовского на париску Але віще не віщє влезлі сме на само семінариюм при парискій <unk> од Тылу од щуціньскій Дядя Коля полскуюч лысіном дрептал вевнот по сесі коло кутого метальового огродзеня і повтажал Всюди ходіть сюди ходіть Так він дядя Коля был першым котрого пришло мі познать моій альмаматер А запамятал ся з того моменту попризвій выґлд З убюру міл на собі тыко споденкы несамовітя опальоны зупелні лисы выглядал як оскальпуваны Індіянін пізній ґди знало ся го уж добре выглял цалком нормальне як завше лятем В зімнійшым часі хозіл в дреліховым комбінезонє з початку ясно зеленым а тємніючым враз з тонами вжуцаного до пєца венґля Латем поза дробным не міл завидли до роботы заєдно він опалял ся при північным копцю Інстинкт єднак Бож выбач але як то іначей назве мял несамовице вычульоны взрок соколі перешываючы Вычувал безблендні наймнійшу нецуденност на і в окул стриженой посесиі През себе стрижений не з нажуценого обовязку а з подвуркового патріотизму Втеди зась втеди он не до конця розґаренєнты же так то легко уйме зобачывшы пшыбышы з пєжыном і безблендні одчытавшы цель ґди нас споза плоту заґаднул і одважыли бы сме ся на то заніс в світі приправил нас о констернациє Відать єм єщы хыба было на нашых тважах Кєди опроваділ нас фоку огродзеня і выразні задоволене зо сполнєного надобовязку вывюду доголю школы борактор найперш до нього ся одезвал і одправил ґо леґкімі словы Спасибо дядя Кооля і діті дальше заґарятця Ойтец Серафім ректор семінариюм был поставным меншызном перед пятдесятком але выдавал мі ся дужо старшы Постажали ґосіве влоси вонсы і брода Зрештом пятнастолітнім людьом чловек перед пяндісятком в каждым припадку выдає ся стары Я одкєди запамяталем тате ням го з жалем за старого а претіж был вчас выразні перед четвердестком Виділам ойця Серафіма недавно понімаль <unk> лятах од тамтого першого спотканя І тераз я стары муся лем фактичні ствердіть же розмавлям зо старушкєм Не зґубіл мє з памянці Памятал навет то же просілем ґо на свій шлюб Єго сявізна теж не была барзє сіва але зґубіл ся всрід змарщык немаль зупелні у Добротливы выраз тважы котрым нас приол концем серпня <unk> року І нагнеска то уж вшытко В пятницю запрашам уж на остатній одтинок автобіоґрафіі Петра Мурянкы А тепер дякую Вам за увагу чытала Моніка Тилявска