Archiwum
łemkowskiego radia

Добрий вечер витам барз сердечні на днешнім слуховиску Агнеска зазерам дом Антолоґіі повыселенчой лемківской літературы ци то лем туга ци надія і хтіла бы м представити оповіданя пару оповідань Павла Коробчака Запрашам Смерт банітка О моій старій бубалейці смерт сой хыбаль забыла і в хыжы старій похыленій присіли сой на стільчыку Жыдут выхлят смотрят бануют за інчым світом лем диво не выгору не ґу хмарам своі очы зверетают а вдаль деси де сонце стає гын деси во східній стороні єй тымяны очы мриют офалюючій земели Гей в тым моім небі гей земля гын Богу милійша і спинат ся на Олімп Не по видно кругу ся стеле Гей в тым нашым Бескыді Кєд пришол уж час чловекови ішол він на банцику гору цілувати сурове ледувате лице смерти А як мі старій шмат світа перейти на стрічу в амрозовы гарцуваня кєд моі ногы дрібнейкы не ходят а очы моі не хтят смутрити І сідит сой бабулейка Смерт банітка в рідній баници Позерат на сонний захід і тужыт за кумом банітком Гей з тухы той вмерти не може лемкыня без Лемковины Збануваня І смерт уж жыти не може помалы корча віє і сохне Гыне Лемковина без Лемків Свитаня піднюс повікы знат книжкы За выглядом освітленого яренівком коритаря голубина чорности зачала ся ріжницювати гломлена през піл пофалюваном границьом Спочатку лем меньше чорном як решта потім сивом і штораз барже горіючом Як все ріжниця перша двигат ся хаосу Чым барже ясніла тым грубша ся ставала гором розливаюча ся на ціл верхню верству рам выгляду Сподом зас чорніст не уступлювала так што крайнебо вырізувало ся в форму гір головы гір горіли святым світлом Покручена муряноча стежечка желізной дорогы здраджала босорчыны метаморфозы потягу котрий з каждым переіханым метром змінял ся одпереду дозаду переходячы з електричного жолтка в паровозову ретрогусеницю На хмлі вкрываючій млакы попри желізній дорозі приплынула стация потяг запищал засычал дихнул гмлом взбываючы єй хмару котра вкрыла на хвильочку світ і станул Він запер книжку взял на плечник і выскочыл з ваґона велигідну мягку фалюючу білу перину посмотрил на ню а потім піднюс голову і го виділ в темній сірости в котру встихли преблечены ся горы в меджечасі дорогу гынучу в лісі пішол Ліс гучал іщы з сонным пошумом хоц під тяжкым черевиком вандрівця дзвінчали весело срібны каплі росы Ялиці і сосны з поторганым пелегатым волосом згынали ся кланяли зачудуваны вчасному гостьови Глошол на поляну Посередині росла церковця деревяна стара зо треста хыбали річна тяжкы кокурицкы крестів вісіли з соковитых полных бань Спопідній вырастали уж новы церковці Єдны кус векшы такы може <unk> десят річны інчы цілком іщы матіці А єдну то такой не мож было видіти Маленькы бані лем сильзу высшы были молодым ялицям з крестами як патичкы цікаво вытігали головы до горы На наступній полянці присіла хыжка маленька бабуленька на стільци з каменя над черкаючым потічком Єй згорблена стріха з болячыма крижами низко вкрывала грубы різблены двері і хранила пред дойджом сурову лаву з перерізаного навпіл пняка котра стояла під выглядом при стіні Сіл на лавку вытягнул з кышені папіркы і мішечок з духаном През хвильочку захтіло ся му го дзвякати як памятал робили то дідо Ні Скуплений з намащыньом приступил до ритуалу наклал дугаду до папірка завинул докладні в пальцях послидил кінцьом языка і взял до ґамбы Вытягнул патичкы засичала сірка бухнул пламінчык затягнул ся дымом опер ся остромову лемківску стіну пущал помалы дым і смотрил на похылену над ним гору В єй хырбета гриміли пламінны промені світла і гуком звістували прихід розбіленого спижового диску сонця котрий і оне долга выгынул з границі крайнеба Доконувало ся свитаня І нагнеска то уж вшытко дякую Вам барз сердечні за увагу чытала Моніка Тилявска