Archiwum
łemkowskiego radia

Добрий ден витам барз сердечні на суховиску і гнескам штосы кус інчого як все І кус в інчым языку як все Значыт буде в польскым языку Але хтіла бы м Вам представити леґенды Караімів караімскы леґенды прото же в радию Лем фм познаєме тіж інчы культуры і При помочы власні літературы тіж можна тото робити Мам надію же леґенды вам ся сподабают Запрашам барз сердечні цудовны коні Было то за часу великого ксєнця Вітольда Вякшост меншызн од місяци воювала діс в обтых стронах кєди ту в троках здарила ся велька повуд На скуток вьосенных розтопув так поднюс ся позом Троцкіх Єзьор Ґальве і Татаришкі же тефектє полончыли ся твожонц єдном міґотлівонь томугнуцьом ся в бескресшень Зостала заляна цала кара імщына і єй бідне домы стерчали зводнічым смент на высепкі Вшысци Старцы кобіты з дітьми на ремках жуціли ся на взнісєнє і єлі трвожні розважат ситуацию В концу Відон свою безсільност постановили звруціт ся о помоч до Великого ксєнця Не мысльот долго підплынелі лодями до муру в замку і ґварным тлумем скєрували ся ку вєжейом Ратуй найяснійшы пане волали кобіты Нас заляла тус ніконд помоцы то уж рок Як братця нашій менжові вырушыли претів твым врогом Ты сь нам ойцем і владыком Не зоставя іх бєдє вірного люду Спойжал Вітольд през окно вколо тафлявут і тылько на виднокранґу маячы пас лондус і ґліцом Кєнесы Засем піл ся ксьонже Єднак рыхло якась мысль розясніла його смаґле обліча Моє діці жекл ідзте в покою вкрутце до вас долонче І жевісте ледве тлум дотар до бреґу в оддалі указал ся Вітольд на бойовым румаку О слав не был то коньзейскій Понодзідар жмуцкых капланов Кєди тілько станул на твердым ґрунті Вітольд зсядул клепнул ґочуле покжыбєці і єл поіть в воду і о судзє Позьом Візьожы зачал ні повстриманє опадать Єдна по другій указали ся пшемоклы навскрозь халупы медже єзєрами зарисувал ся знову пас Лонду і небавем цала Караімщына выхынела шероком віюцьом ся в стенґом Вьосенне сонце не зложыло єщы добре осушыть земі а огроды уж покрыли ся свіжом зеленьом жебы бы садной поводі не было Здуміне Караіму в ні міяло границ Віват ксьонже Віват наш ойчулек вола Нех його імя вічні трва а память о цудовным коню нех надолго захова ся всерід нашых потомк Хтіли люде подякувать ксєнцю Бєднак уф зникнул Сполнівшы све заданє цудовны конь унюсл свого пана з поворотом Здєнты радостом кобіты мало думали над выдажыньом Взялы діті вруціли до дому Але старцы длуго єщы сталі замыслені над бжеґєм Кренці лісівыми ґловами скубали броды а наступного дня ґрухнула віст же до єзьор Троцкых прибыло єщы єдно І то дівне жытя в нім нема вода зас тронці коням Змінєных дні писмо повяда Не бен єтє розпалят огня в жадней з вашых сєдіб в дінь сабату Почонтек шабату припада в пинтек вечорем а він уж вувчас з надестям змроку дом Караімув ся поґронжыл в тємности Мешканци трох того дня посіляли ся традицийным тутмачем цилі макаронем з готованом куром по чым шлі до Кєнесы а вруцівшы з ней зберали ся по домах бы співать на божны пєсні І до пізной ноци Над єзьорем ехо ньосло слова приспєву Джанлы Дунія Силы Карайляр Синиґа Баш Кояір О хусунуар Цо значы Богобойны люде зацній Караімі Нехай хыльон з ґловы пєсні заспівают Малы діті сідали на колянах старцув закуте в полы тулупу Старшы брали учал в співах враз з дорослыми Два разы в місяцу зебраня такє одбывали ся в світли Ксенжыца Мали втеды щыкульні урочысты характер На дінь сабату бендонцы дньом выпочынку приготовано бьок бабкы картофляном ораз з того ж частаста бліны бьокчок для гості пьонтковых Біоґы зоставляно на ноц в пєцу абы дошедл і достал групіонций з куркі Вшыст специял часем падал офіяром діті те в суботы звыклы были вставать перед світом ґди родіци єщы спали Бог єден ві чы то ґлуд чы звыкле лакомство казало ім шукат єдзеня в каждым разі зараз припоминал ім ся тлусты бьок невіле мыслянци мальци влазіли на пєц і одціналі віжковек бабкі В тым моменті апетит буділ ся в ніх на добре і ним пришло опамятанє збьоку зоставала скорупа Направіть біды уж не было можна затем справци подрапавшы ся хвиле по головах накладали стінтом з куркы на бабкы і шли знову спать з лем справедливого По поворотя з Кєнесы родіна з намащеньом ся дала до столу і господині вносіла бьок але скоро тылько ткнела ґо ножем да ся слышыт єй певен розпачыкшык улан Кайда бьок Цо значы Дзєці Ґє єст бьок Відонц як ойтец з грозноміном шукачого з заплецами на лаві мальцы прискали з дому і старанні оміяли го аж до змроку Бо і по цо зрештом мілібы врацати За дня і так ніц пруч хлеба до єценя бы не досталі І нагнеска то уж вшытко Мам надію же караімскы леґенды припали вам до кусту іщы до них вернеме А тепер дякую Вам барз сердечні за увагу чытала Моніка Телявска