The archive of
Lemko radio

Добрий вечер витам барз сердечні на слуговиску і запрашам на шесту част караімскых леґенд котрых авторком є пані Марийоля Абкович О бурлаґан Сандук зачарованы куфер Слышалам як кєдись оповідалі люде Єслі бедеш кєдись міял барзы дужо перєндзы Куп собі такє же оздобы котры не псуют ся і не ніщум ся так і постомпілі ці котрым латво множыли ся періонзе Боц ся о своє богатство потіхутку ховали є перед обцыми очыма Такє скарбы звыкле называно газна О такім скарбі в памяті троцкых Караімув заховала ся байка Оповіда она же в місце Трокі в Єзьоже Ґальвє уж од понадсосет лят лежы затопны желязны куфер Сховане в ним сон дорогоценне каменє злоте сребрне бронзове бурштынове жечы віле перєндзи перстінє кольчык і броше і віле інных жечы Му же ясне ксєнжыцове ноце желязна скшыня в котрій сут схованы те скарбы подносі ся в ґуре на повіхнє воды і о поранний зожы поновні опада на дно єзьора Неєден рыбак і інны чловек прагнуци взбоґатіт ся менчыл ся з тым куфрем прагнуц вынь го з воды Єднак кєди настемпувал час опущаня ся куфер свим тянжарем рвал ся цішнурил ламал вшелькє хакі і плынні колышонт ся врацал на місце Незлічена ільост пен хыжыкув покрывала ґлаці єзьора а потем взбужала фалямі то давало свядецтво тему же куфер ґлбоко поґронжыл ся в мякком земєд наєзора Менщызні котрых менчонца ноц позбавляла сіл одповідали же т куфер єст привязаный желязными ланцухами до велькых подводных камінів же єст запєчентуваный паньствовыма пєченцями давной Літвы же єст зачарованы през ксенжы і хроньоны през пшепєнкне русалкы І до діс дня желязны куфер поносі ся на ґура і опуща в ґломпі зьора і никт не ма достаточных сіл бы вытягнуть ґо на бжек Потемпоне В шереґу учоных менжув котрых видал руд Караімскій Почестне місце займує Езра Харофе Жыл он давно за Вазув Вперв студиювал Божый закон леч потем посвянціл ся медицині і то яко медик остал ся в памяті потомных Найвецей маю до завдячыня Караімі але з услуг його кожыстали теж інні Мул навет же Езра улечыл цуркы круля Яна Казімєжа то принюсло му защыти і дужый маєнтек Але для його власных цурек а мял іх дві маєнток т оказал ся пшекленьствем одзєдічывшы го сталы ся так світном партьом же не могли зналез рувного собі станем малжонка Бєднійшы од них выходіли замонж а оне Плынуце з тон дрозґорыченец правіло же ез рувны дали послух подшептом Домініканів Біялі місі узналі на вруценіє славных сюстр за свой пункт гонору а іх маєнток так же ім пахнял він так долго наґабивали кобіты аж те згоділи ся охстіть Всрід Караімув выволало то велькє взбужыня выжуцано состром іх одщепєньство бивало же і камінь в іх окно полетял а на конец постановляно є выкльонць Зыбрали ся люде в Кєнесє запаліли дві чарны свіце Зламали є ціснелі за врота Пекленте до сюдмого поколеня забжмяли слова ана темы А народ повтужыл Амен ес рувны Поражены ненавістом родакув схроніли ся до кляштору Домінікане позволили ім замешкать в Старій Башсє леч та настемпней ноци рунела Цуркі Езры леґли під єй ґрузами Біялі мнізі прубували є одкопать леч на пружну Дул за дня зробльомы през ноц знув наполнял ся зємю А тым часом пшеора нкали мары сюстр скаржыли ся благали о модлітвы Пшеор доперо третьой ноци осміліл ся спелніть іх просьбы леж при тым так звлекал же станул на звалізку перед світом Не здонжыл одмузі модлітв як запял кур а в тенчас цала ґура домініканьска задержала в посадах і башта остатечні ся западла Міялы лята руіны на ґуже буйнє поросли зєльскєм Никт іх не одвєдзал Вшыткых мрозіла віст же по ноцах блондзон там дві сментны зявы але кєдись выбрала ся під баште ґрупка учнів Был дінь Відьма здавали ся байком Він хлопци бавили ся аж ту єдному з них злецяла чапка і впадла до якєзі ямы Бы єм одзыскать хлопец теж спустіл ся в челюст і здуміоны зналяз ся в велькій комнаті В ґлбі на комінку плонул огєнь а перед ним сідяли дві дамы в сукнях зо злотогловів Чы прибываш обывістіть нам наше вызволеніє спитала єдна Нє Я пришол лем по чапка Ах почапкы но то везєм і тыко никому ніц нему о тым цось тутай виділ То жекулшы Дама дала хлопцю його чапка насыпавшы в ньом венґлі з комінка Кєди хлопак вышел на святло Дзєнне зобачыл же ма чапка певно дукату Таємні ци очывісти не удало ся утримать Не мінул дзєн як інды смілек дал ся спустіть в ґлом бльоху але на віж вытівє то уж трупа А єдночасні дівным трафем зникнело злото принесєне през перше одкрывце Трокі длуго жыли тым выдажыньом Але з часом зашло інне далеко важнійше Зо сходу над тінґнул врук Стара століца Літвы станела в огню Хто бы там мыслял вувчас о нещестных спод башты А ту власне наступіл крес іх покуты Послушне божой волі пожуціли сфельохы і вышли на свят тілько по то абы сплонуть в воєнній пожодзе Длуго по войне Певін Рыбак зналяз іх дочесны щонткі здєнты літостьом поховал є Виспє званий одтонт Крижовом І на тым гнеска кінчыме Дякую Вам барз сердечні за увагу чытала Моніка Тылявска