The archive of
Lemko radio

Добрый вечер витам барз сердечні на слуговиску і запрашам на наступне оповіданя з книжкы вкраджены дзвоны повісті з Остурні Ерікы Матоноковой Танцюючій палк В глыбокых горах тече потічок і крутит ся коло великого каміня Хоче го взяти зо собом жебы го не мусил обходжати но не дарит ся му Каміт сидит в собі і заваджат дальше Дармо ботічок ся гніват на нього пійнит пирскат капкы ледовой татряньской воды коло себе Ніч не помагат Ту на тім камени сидит як на кральовскым стільци дідо Позерат до воды і споминат на часы коли учыл дітей в тым забытім але краснім горскым селі Были міцны зимы но діти приходили до школы каждий ден В літі вяры Йосени не ходили Мусили робити на полях помагали родичам садити копати зберати уроду жебы мали што істи в зимі Окрем того пасли коровы козы вівці Споминал дідо на тоты міцны зимы во горах на перемерзнуры діти котрых учіл мудросты буквы чісла Діти были шыківний мудры пішли потым учыти ся до міста а декотры ся домів під горами уж не вернули Хыжы по смерти родичів продали людям з міста гавпарям і так одтяли своє коріня од родной груды І діти діда Андрия пішли бывати до міста нашли там роботу а пізнійше пішли аж до Америкы сут успішны і богаты Дідо на них дома пишний посилают му талярі фотоґрафіі і раз за час прийдут домів до родного краю Як ідут назад мают сыльзы в очах Видно же тяжко ім в чужій земли ради бы домів Жывот дам є легший вшытко мают але серце тужыт за своім завідцьом Хыбуют ім татряньскы рана дзвінкы овец корів спіл птахів і мілы люди медже котрыма выросли І днес сидит дідо Андрий сам на великій скалі Осіннє зубате сонце го гріє його студены лучі не можут зогріти смутне серце дідова Староба і самота мусіли на душу і стискают його чым дале тым міцнійше І дуя купецу Повідат собі дідо Приложыл на огень і заграм собі на колявірі што мі зостал з мойой молодости Учіл на нім грати дітей так собі привыраблял І зато учіл жебы не был сам жебы ся двері на його хыжі час од часу творили Андрий грал кіть был смутний грал кіть был голодний і грал кіть думал своі діти і внучата Кликали го ку собі до Америкы але там бы была його смерть Де він зогабит свою хыжу і скалу в потічку Не звыкнул бы Старий стром ся не даст пересадити загыне А нагробжены Хто бы носил квіткы Раз так Андрий грал і видит як з гори ся спущат малий палучік сіл на клявір і слухат як старий Андрий грат І все як зачал грати паучык зышол на паучінковым лані долов і слухал його мельодиі і варияциі Андрий грал і співал співанкы свойой молодости Паучык зачал танцьовати Спустил ся на паучыні долов потім вышол горі крутил ся або остал завішений і слухал Дідо Андрий мал на дворі пса галкоша а на клявірі палуці Касідку так го назвал То были його єдины камаратя великы камаратя Раз рано як му было барз смутно зачал грати Чекал коли ся спустит долов палучік але не было го Жебы загынул Дідо Андрий аж ся розплакал і тот ня охабил Дідо плакал і зачал грати Повідал Плачте очка сильзы выливайте на вшыткых што жыли в домі в добрім споминайте І нараз паучык іде дол і зачал танцьовати І зязь были камаратя Раз поштар принс старому Андрийови писмо з Америкы на нім полно знимок і печаток Было то позваня до Америкы і листок на летадло Діти збудували великій Дім та позывали нянька на навіщіву або на все Дідо Андрий замкнул хыжу і выбрал ся за море Жыл там цілый рік Добрі му было Але цнуло ся му за родным домом Не міг спати все виділ перед собом свою хыжу прекрасну природу а так на конец цілий радий вернул ся назад домів Зачал грати на клявірі і чекал камарата палучіка Як ся ліпше попозерал збачыл на клявесах мертвого паука з малом мушком котру принюс як дарунок старому Андрийови взял паучіка ніжно до своіх твердых рук і положыл до квітника підчервений мушкат і зась остал сам зо своім клявіром і споминаньом І нагнеска то уж вшытко дякую Вам барз сердечні за увагу Останте здравы чытала Моніка Тылявска