Archiwum
łemkowskiego radia

Добрій вечер витам барз сердечні на слуговиску і НЕСК Запрашам зас на леґенды лемковского Бескіду котрых автором є Анджей Потоцкій Перед вами два оповіданя Роснуце скалы Повідалі і ні без рациі стары люде іж давнемі часы бєсы ружным діабельскым штучками крев людям псовалі А то ґлаз огромны заміжліня новозбудуваны костюл з Руціці а то морове повітря до всі привлекли альбо при помоци цироґрафу людскє душе на вічне потемплінє сказували Єще за ним збудувано оджыконьскій замок люде уж мешкали в тамтій околици але бєсы єщы пряндей ту были Разу єдного пошедл спур о то чыя та околиця ма быть чарця ци людска Люде оказували ся єднак спрытнійсі од бісу бо вшы на друг розстаях уставіли святе кшыже жебы зло не мало пристемпу до іх осад Забєк т оказал ся скутечны а і люде жыли згодне з <unk> Божых приказань і жаден біс не мог іх жадном зулудом омамить Не позостало бєсом збыт віле можливости выбору він закшотнело ся вокул невелькых вучас скалек званых тераз пшонтками і своіми чарціми штучками споводували же зачали они роснуть Початково ник не звруціл на то уваґі але кєди ні стонт ніс о вонт скалы выросли уж понад ляс люді ци мешкали де тераз Чорножекі Корчына і Оджыконь оґарнул непокій Прецедомысли ся же яка нечыста сила мусі за тым стать бо камінь сам з себе роснуть не бечні обсервували теди дальшый розвий выпадків і кєди зорієнтовали ся іж скалы надаль ся повякшают постановіли предсєм взі сродкы зарадча Заходіла був узасадньона обава же за кілька лят спаднул он на околичны осады і цалы людскій доробок своім тянжарам з Друзґоцом Ураділі старсі цо нієдно уж на тым світі виділі а і в мудрост своіх ойцув і дзяду в былі боґаці же треба ся порозуміть з плебанем і у него пошукат якій помоцы Вшак то чловек учоны на ксендзе святей уміючы чытать Може і в тій справі цось в ній вычыта Плебан і овшем Справом ся заінтересувал громады выслухал а цо найважнійше постановня подял Отуж в найблизшу неділю Помшы полуйде вшысте клют на тамто місце помодлі ся натомяст он одправил одповіднє еґзорцизмы і зыскал выпенді зле духы Так теж ся стало як заповідал Кєди на конец церемоніі покропів водом звєнцоном вшыткє тыскалы слышала то цала громада озвало ся в ніх як бы людскє вестхніє Лесным ехем з Вєкротньоне і нібы ґжмот ушло в ґура ку небу Може То душе покутуюце в тых камінях зналязли врешті для себе уйстя до краіны вічной щестливости По тым вшыткым скалы не тілько перестали роснуть але як вкрутци зауважено вренч почели по недолгім часі малець Ружнє є собі люде по тем поназывали Ружне теж вокул ніх оснулі леґенды правда вшак єст тылько єдна А там уж познали сте Морскє Око Добже вім цо хце повідеть Морскє око єст і овшем в Татрах і ник ниґде не слушал жбы было діндій Може і не слышал але то ніц не значы бо єст так же на ґуже Церґовий туж поніжей той яскіні коло котрой в часі остатньой войны спадал самольот Як з свого часу на Церґовий было място то претіж люде скось мусіли воды черпать Втеди єщы не было зрюделка святыґояна бо оно повстало значні пізній допіро втеди ґди он Спраґньоны ляском о скале удержыл а з ней вода тріснела Отуж то морскє око на Ґуже Церковой повстало барз давну тему Нє жебы само з себе але през люді зостало учыняне Тиле же были оні трохе вінсі од нас і называно іх в звівку з тым велько людами Были теж по кількакроць сильнійші од нас Ту ді тераз єст Церґовскє Морскє Око была кєдис щелійна скальна Разу єдного сіділо обох ней двох молодєнцив і грали в злоты кульґі бо втеди злота было вшы певно так як тераз в каміні Нераз єдна кулька впадла ім до овой щеліны Пробували єм на ружны способы выдобить але ніяк ся не давало Шкода ім было вый кулькі от так там зоставіть бо была ладні обробльона і така поранчна Постановіли затым овом щыліны розкопать так жебы ся чловек значы вільколют до ней змістіл Копали цраз ґлбій і ґлбій А кулькі надаль не шло достать Хотяж там в доле повысківала золотым блязкєм Выглядало на то же сам діябел вдал ся в справы і зводі овых млодіньців в тіж кулькы цраз ґлбій Врешті докопали ся до якій воды Но цуж студня ім ся зробила з той дзюры Пешукаме єй дно помыслилі напевно єст там злота кулька Пробуєм весь до той воды А ту як не вынужы ся з ней веб якій огромной рыбы Писко роздзявіла а в тым писку поблискує злота кулька котрей шукали Страх іх облецял бо претеж такы вельгохны рыбы тотылько в можу жыл Ніц тылько през цілост і ґлупоты докопали ся до якого позємного хыба можа зоставіли ти дзюре в зємі но бо нібы цо мілі з ньом зробит Кєди пришли ту по кільку днях оказало ся же цала дзюра зробльована в зємі выполніла ся водом не таком спокойном але таком рушаюцом ся як бы фаля біонця обжекйом взбужала В часі пелні Ксінжыця воды прибывало же навет вылевала ся ст і по збочу ґуры сплывала до Ясьолкі Яко же была слона никт не мал вонтплівости же та дзюра сяґа аж до можа Стод увставек названо Морскым Окєм І так уж повше часы зыстало Тиле тылько же з часом кєди забракло велько люд а потем также място на церков западло ся єзьорко заросло шуварамі засыпало єй лістя джерев і діс тілько ніклы слят По нім позостал І на тым днеска уж вшытко Дякую Вам барз сердечні за увагу чытала Моніка Телявска