Archiwum
łemkowskiego radia

Добрий вечер Дорогы слухачы витам вас барз сердечні на слуговиску агниска запрашам вас до книжкы Анджея Потоцкого леґенды лемковского Бескіду Запрашам влосы розпустіли і в камінь ся замініли Самотна вдова з тжема цурками мішкала на замку Оджыконьскым так зачына ся Оповіст о шех скалах Панны і овшем было уж на выданю кєди зачали зіжджать ту кавалерові рице же ся зове Вшеляко і оне і оні лепєй познат ся в цілі А ту посланци прибігают же край в потребі і оранжем треба ґо бороніть Відомо для рыцера ойчызна найважнійша Сядаю затем на конь і пендом на поле валикій Панна як коха почека Ірочек і два А як не коха то загоду не варта і негай діявол з ньом танцує Одєхали рыце приєхали трефнісє і музиканці Од дармо зяды негодны увагы то ся влучыли од міста до міста од замку до замку Правдівому меншызні не уходіж блазновать альбо гарфом ся забавлят Так як дзєвце конзіль єст натуральні природзоном так само млодіньцові тылько міч пасує Но цуж дали ся в тігнот сні вязти в те блазеньскє забавы і запомняли о тамтых мілуваня годных рыцех весолостьом плохом жылы Здавало ся же з дня на день розуму ім убивало А тамці контенці іж мешкане выгодне і стулу обфіты маєм цраз тонднове і барді спыросне бы ніжец плюґаве вымыслялі забавы І наґле те без троском селянкы Прервалі Татажы крузы на замок удержыли подстемпне з замірем здобытя спльондруваня і поіманя єґо мешканців вясир Трефній ся і музыканці чым прзе ся розспєшли як плевы на вітре бо перетіж жаден з тій ґавєді оранжем не потрафіл владать то найвыже безпотребым лед озорем Пераженіє огарнело невісти якоже жадна в Ясир до поханьцю в істі не была скора В лямент удержыли Якє то оне нещестливе бо нєма іх кто обороніт Тераз і овшем припомняли собі овых дільных рыцежы о котрых вчас хуляне <unk>рефні ся должыли запомнеть І наґле зявили ся тамці рыцеже Татару враз два спод замку на четри вітры перепенділи Сконі Так наґле так несподівані Відат пан буґ выслухал невісті ляменту Кєди хцяли ім ся за обороны вывдзянчыть ці без слова одвуцілі ся і одешли Розплыли ся в тумані кужу як бы іх ту вцале не было А претіж вшытци притомні тему здаженю виділи іх В Зґардзона невісти оґарнела огром на розпач Хыба зрозуміли свою єґодівост бо з жалю розпустіли влоси і заплакане усядли коло замку І так застала є пора духу в котрей за причыном пекєльных моци скамєнялы і трвают там по дісдень Роснуце скалы Повядалі і не без рациі стары люде іж давны часы бєси ружными діябельскыми штучками креф людьом псовалі А то ґлаз огромны заміжлі на новозбудуваны костюл з Руці а то морове повітше довсіб привлекли або при помоци цироґрафу в людскє душе на вічне потемпєніє сказували Єщы за ним збудувано оджыконьскій замок люде уж мішкали в тамтій околици Але бєсы єщы прензейту вили Разу єдного пошыдл спур о то чыя та околиця ма быть чарця ци людска Люде оказали ся єднак спрытнійсі од бєсув бо вшынде на друг розстаях уставіли святе Кшыже жебы зло не мало пристемпу до іх осад Забіг тенны оказал ся скутечны а і люде жыли згодне з дівцьорґєм Божых приказань і жаден бєс не мог іх жадном злудом омаміть Не позостало бє сом збыт віле можливости выбору він закшонтнело ся вокул невелькых влучас скалек званых тераз пшонтками і своіми чарцім і штучками споводували же зачали они роснуть Початково никт не звертіл на то увагы але кєд ніс тонд ніс овонт скалы выросли уж понад ляс Люді цо мешкали діз Чорножекі Корчыня і Оджыконь оґарнул непокій Прецідомыслілішы же яка нечыста ціла мусі за тым стать бо камінь сам з себі роснуть не бечні обсервували теди дальшый розвий выпадків і кєди зорієнтували ся іж скалы надаль ся повякшают постановіли передся взять якысь сродкы зарадче Заходіла бовім узасадньона обава же за кілька лят спаднут оне на околичны осады і цалы людскій доробок своім тянжарем з Друзґоцом Урадзілі старсі то неєдно уж на світі виділи а і в мудрост своіх ойцув і дзяду в былі богаці же треба ся порозуміть з плебанем і у него пошукат якій помоцы Вшак то чловек учоны на ксєндзе святій уміюнцы чытать Може і в тій справі стось з ней вычыта Плебан і овшем справом ся заінтересувал громады выслухал а цо найважнійше постановєніє поділ Отуж в найблизшу неділю помшы пуйде вшысте ґлюд на тамто місце по модлі ся натомяст он одправі одповідні еґзорцизмы і зыскал выпенді злы духы Так теж ся стало як заповідал Кєди на конец церемоніі покропіл водом звєнцоном вшыткєты скалы слышала то цала громада озвало ся в них як бы людскє вестхніє лесным ехем звільокротньоне і нібы ґжмот ушло в ґуре ку небу Може то душе покутуюце в тых камінях зналязли вреште для себе уістя до краіны вічной щестливости По тым вшыткым скалы не тілько пристали роснуть але як вкрутци зауважено вряч почале по недлуґім часі малеть Ружні є собі люде по тем поназивали Ружны теж вокул ніх оснулі леґенды правда вшак єст тылько єдна А те уж позналіст І на тым гнеска кінчыме дорогы слухачы Дякую Вам барз сердечні за увагу чытала Моніка Тылявска