Archiwum
łemkowskiego radia

Добрий ден Витам Вас барз сердечні трохы слухачы і запрашам на остатній уж одтинок оповіданя мыжо з книжкы Червений Берег Людмілы Шандаловой Мыжо махнул руков на знак жебы ішли за ним вшыткы ся пустили смером якы м вказувал Перешли на другу страну сільской драгы а потім долол шансом попід стромы аж ку місцю де была деревяна лавка Лавка была обычайна невелика лем два грубшы дручкы коло себе положены оперты о на противны берегы річкы Ондавы Служыло лем на то жебы через ню перешли селяны на другій бік векшыном кеть переводжали коровы на пасвиско За вершком што было ближе куюрковій волі берехы были зароснуты вербами крячіном і густыма вільгами Нараз Під нима хлопці і мали рыбы жебы іх потім могли в печі на огню даґде на полю Але тепер річка вызерала страшно Не тримала ся уж у своім корыті выливала ся з берегів Темна брудна вода ся валила з лукотом і брала зо собом вшытко што ся і поставило до драгы Ей яка коломутна вода іде Ганча ся заставила два метры од берега Там смодь уж є скоро під самом лавочком доразів возьме Янко шмарил каменик але вода ани не жблюхла лем як мале зеренко такой го ґулла Не годме ближе лем здалека ся призерайме Марча смотрила на молочно кавейовы волны як ся перевалюют єдна через другу якы выданесет зо горы вшеліякы меньшы і векшы дерева поламаны конарі як іх обертат докола разы горі Выношат раз іх крыє глубоко під поверх Хто перейде через лавочку на другій бік Мижосій застал на шыроко на самий край бо сол ногов пробує ці лавочка є дост міцна меджю Неслюбітно смотя велика вода іде Марча го тягат ззаду за рукав Дадуть ті мама На хто спрабує вызыват пишно камаратів Хлопці поспущали головы і каждий смотрит до другого боку Дівчата кричат єдна через другу Што єсмю Я не піду Ани я Ани я Я піду Увидите же перейду Мыжю Не хоть не хоть Марча натягує за ним рукы але він уж стоіт на лаворці і помалы Крок за кроком пущат ся на другій бік Босы ногы опатерено кладе єдну перед другу смотрит далеко перед себе дерева ся перегынают лавочка ся колыше уж є в середині вшыткы за ним зазерают зо страгом Занімілі пережывают а він іде дале уж лем кус треба перейти розбіг ся і скочіл Наге видите ту єм Магат ім з чапком з другого боку вшыткы собі Видихли але не на долго Подь уж назад Подь бо уж іде векша вода Кричат за ним Ансяйм барз не хоче радувати з геройства камарата Терпнут і чекают лем жебы уж был назад Мижосі знова зділ шапку на голову міцно ю притис ззаду ногавчата ся выгорнул іщы веце понад босы ногы і кладе перший крок на мокру лавку Подзь уж подзь бо піде вода поверглавкы Марча на нього магат руками потім ся імат за голову ціла не своя Нетерпезливо позорує каждий його рух каждий крочай Малий герой ся помалы пущат назад Видно же не іде о патерно уж не є такий смілий Істота што на початку была така скалопевна го уж опустила Посмотрил наліво додалека на річку яка ся з горы од Бардейова гнала великов силов голові ся му закрутило сердечко ся міцно розбігло страх над ним почал панувати Вода неперестанно глучіт волны ту і там уж переливают деревяны дручкы а мыжо в духу банує же ся пустил до такого нерозуму Єдна нога Другу га лем ся не послизнути рукы розтягує перегынат ся раз доліва раз доправа Рівно ся тримати тяжко але як буде в середині другу половину перебігне Посмотрил на камаратів на другій берег хочеш здогадати ци іщы вельо му треба перейти цілавочка вытримле на тисководы Позір Хтоська закричал з берегу В тым векша волна лалку переляла Підвалила тоніцькы ножкы і мыжо упал Кломутны волны ся над ним заперли Гей Боже мыжю зьойкла марча Остала як прикована од головы аж по пяти цілым єй тілом перешол блеск страху Вынурила ся голова Мыжы і мат дых Зо вшыткых сил тримат ся над водом але она ся робит з ним што хоче Ей ой мыжю мыжю лискают діти Ріка панує над малым хлопцьом несе го неконтролювано Несе качат і качат перевелює го раз є горі раз долов раз видно голову раз руку раз гырбет Хлопці выстрашены повтікали домів лем марча біжыт коло воды по берегу Меджю Меджю Обидві камараткы летят за ньом Што робит Як му помочы Корыте ся розшырює вода го несе і несе утікают коло нього повздолж берега не спущают з нього очі Мыжо пробує магати руками і дістати ся ку берегу Зо вшыткых сил ся моцує пробує тримати голову над водом одразу застал Вода го занесла ку краю під берег з якого стирчало каміня Поімал ся великой скалы тримат ся тримат як найміцнійше не пущат Мыжю мижю поть Подават му Марча руку вытяг ся капанятко сам пощастило ся му Звалил ся на берег і тяжко претяжко дыхать не годен выповісти слова Марча плаче цілує го Видиш є тій повітала же не хоць што будеме тепер робити Што повіме домал єс серенчу же єс ся не затопил жалує гонча руков го хласкат по чорнім волосю Што як бы тя скрутило там під тамты липы де вода голубока цілий ся трясеш поть підеме ту до Лозын найті выкручувахы Помогла му встати марча затяхла го до Лозын там го позоблікала догола вшытко ногалиці кошульку і чапку повыкручала а покы за нього вшытко назад облекла Стоял з руками перекриженыма стиснутыма під плечами і молчкы чекал Лем ґамбочкы зосиніты ся му трясли зубы дырґотали Ледво потрафляли єден на другій вода з мокрого волося цяпкала на груди а тіло ся слабо потрясало потім го поімала за рукы і зо страгом ся побрали домів Ганя внесла дохыж за наруча дырв зошмарила го коло шпаргета і приложыла Доварювала акурат левеш уж лем за пражыти Мамо обернула ся до дверей заламала руками Боже што ся стало На порогу стояли обыдвоє медже і Марча медже цілий перемокнутий волоскы позліпляны над челом в очах невыповіджений страх медже бы ся был затопил розплакала ся Марча Што сте поробили де сте были звідує ся Ганя трясучым голосом Вода го несла а потім ся поімал каміня і вышол Боже сыну дітино моя Материньскє серце втікат великым цвалом слизы падают як горохы пригортат го ку собі стискат міцно і цілує на мокры волоскы на очі на твар Клазкат хо по голові омацує рукы тіло ці му ніч неє Цілый смокрий гыбай гел дай вшытко долал зо себе ту ся будеш гріти помагат му зняти кошулю і выкладат го на пец Дякувати Богу же єстю што мы бы робили як бы тя не было Ганча плаче плаче З перерывками аж до вечера годит зазерати на пец тихо ся за каждым разом здыхне перехрестившы ся Мыжови аж тепер полегшало і він плаче уж є дома уж є при мамі І на тым кінчыме тото оповіданя Дякую Вам барз сердечні за увагу чытала Моніка Тилявска