The archive of
Lemko radio

Добрий ден дорогы радию слухачы витам вас на слуховиску і запрашам на наступний одтинок оповіданя Людмілы Шандаловой Червений Берег Пекло зачало ся о <unk> <unk> годині в ночы Одразу великій гукот і рев схромувал силов Заліг долину Летадла уж ту літают Кружат понад село пущают з горы першы бомбы бум бум бум Йой Йой втікайме Страшне высканя Плач ся озыват з каждого двора темну холодну ніч перетинат жалосний ґрявк Люде выбігуют зо своіх хыж і втікают без розмыслу на вшыткы бокы Єдны смерон на юркову волю але там найстрашнійше другы горі понад хыжы як теметів під Ядлову Бомбы єдна попри другій падают понад ондаву на хыжы на драгу на поля кулі свистают пущают і фосфоровы бомбы Кєд летит фосфор ціле небо є освітлене Видно як за білого дня Марча Втікат горі загородов што єй ногы старчат а потім через чаруваний берег далеку лісу Отец збоку розмахує руками Марчо тады та єдма ногы ся заплітают Страх іх іщы веце попутал Упала Пошпонтала ся на траві Колідо міцно болит На існі єстерте але она не смотрит встават Вшыткы втікают дале під Ядлову Гыбай геу Марчо ту ся скрыєме Отец ю тягат за руку до потока Велика вода там вымела шырше корито попід берег Входжают там до тунеля під коріня старой грушкы Марча очима глядат хто уж ту Няню сестра Іля <unk> митро а Де остатні Де мама Деганя мыжо рукы од болота Коліно ю міцно пече цалым тілом ломцує тряжка няню є ся барз бою В корчі стискат грубу зроблену руку притулює ся під плече великому міцному хлопови свойому нянькови Не бій ся дітино не бій ту ся нам ніч не стане Смуть уж стихло летадла одлетіли Ці то уж може конец Ці то перестали бомбардовати Не одважуют ся ніч робити Не выходжают зо скрыж чекают Што буде дале є холодно А до рана далеко В тім страху іх не напало взяти дашто теплійше на себе іля ся з великым страхом вертат по плахти ку своій хыжы Выбере іх з воза приправленого на евакуацию і втікат назад ку з крышы жебы ся могли до них завити Лем На короткый час ся видыхли а назад вшытко однова ся опакує Знову бомбардуют война якы то страшна Боже Коли ся тото скінчыт коли вшытко стихне дай жебы уж было рано Жалостний плач просьбы до самых небес як кібы осиротіли перевалювали ся у верлискій долині невыслышаны до першого розбриску сонця Три або <unk> раз обертали летадла смером на польской назад дополнили бомбы жебы цілу ніч немилосердно пустошыли село І нагнеска то уж вшытко дякую Вам барз сердечні за увагу чытала Моніка Тилявска