Архів
лемківского радия

Добрий вечер дорогы радию Слугачы Витам вас як все в пятницю на слуговиску і запрашам до книжкы Анджея Потоцкого Польско рускій Бескід леґенды і оповісті Невірный паніч Вєс в Авжыце през вікі належала до бенедиктинув з опацтва Тиніцкого Але претіж законницині господажыли в ней тылько пущали в державы Державцями была наоґу дробна шляхта сідця на кільку вісках жадій вз Боґацоне на гандлю родіны мєщаньскє През якій час арендовали Важыце Бахманові державьонц кілька всі акурат в важыцях жадко бывалі звлаща ґде ту на місцу господажыл іх дорастаюци сын Вавжынец Млоденєц учыл ся зажонзаня але тіж особістя здержало му ся догльондать обрабяючых панщызны хлопів До панщыняных повінности належал также мімдленє лну і конопі При тым найчастій затрудняны были молоды дівчата То власні всерід них выпадшыл паніч єдного разу урочом Зо ся Подльотка єщы праві Зося выружняла ся уродом спосеред війскій дівчат і помимо тей зґжебной сукєнків рачый з облича выглядала на храбьовскє ніж на кмєцко Не дівота за тым же впадла панічові в око і до двору на покоє єм запросіл Дзівчыні свядомє його ніцных замярів пошло за ним яко был розказал А треба Вам видіть же парлят вчесній підчас пануючой в тій околици холеры помарлі родіце Зосі і она яко найстарша опікувала ся тройґєм свойого молодшого родзеньства Паніч хонц жебы му была улегла в відомій справі ці Лесней обіцал же ся з ньом ожені Зося зостала ведвожы перез віле тыгодні і навет о своіх молодшых братцях выдавало ся запомняла Зґжебном сукєнкы замініла на атласы і злотогловя Минул час жнів і єсенных выкопкув Родіце Вавжынця постановіли справді як теж сын дал собі рады з господарствем в Важицях і през умысленного далі знать же вкрутце прияду Паніч натенчас одправил Зо ся але обіцял з родіцями порозмавлять і згоды на малженство з ньом од них узыскать Вруціло дівчат козе двору ді стяны были побіляны до свойой курной хаты і чекало на вісті Родіце паніча і овшем зєхали але по кільку днях выєхали разом з ним Оказало ся бовем же высваталі му вце ладну шляхцянкы з Подупаду роду але пшеце цо шляхцянка то ні хлопка Не тілько о малженство ту шло але также о гонор родіны Паніч і овшем закохал ся певне навет іщы барді ніж в Зосі і вкрутце міял ся одбыть шлюб Зєхали на жечені доважыц і длуго потым цала вісь уж о тым візяла А як цала вєс відзяла то і Зося Та почула ся сродзе завєджона звлаща же она кохала паніча правцівє першом безрозумном дівчанцом мілостьом Ох охрутны льозє котры позбавиле з єм чці невістєй як дале жыть в такым встидзя Лепє уж умжет Скочыла до студні і одебрала собі жытя Паніч напет не віцял о тым Бо претіж нихт з таком вістом не мал потребы іщ до двору Справедливост єднак яка єст і на тым світі Бо кєди оршак весельный єхал презважыцкій Ляс зємя розстомпіла ся під повозом і похлонела паніча разом з панінком шляхтянком Подобно навет кілько гості теж є в том одхлань западло До дісяй в місцу тамтого западліска єст видочны дул а над нимбы Миґєвка уношу ся душе покутуюце Сон то без вонтпіня душе паніча Вавжыньця Ізосі Нагнеска то уж вшытко дякую Вам барз сердечні за увагу на наступне оповіданя запрашам о тыжден чытала Моніка Тилявска