The archive of
Lemko radio

сел сел голос ватры Выданя посвячена Лемківскій ватрі і культурній діяльности Лемків <unk> липа <unk> рік Чом і чым горит ватра Рівно <unk> Рівно <unk> років тому Добрий Бог позволил мі першый раз видіти выгоры Нашы горы Єдины на світі якы серце пише великом буквом Добрий Бог Лем він знал як єм іх кохал В очревій матері вывезли мя з них Не дали ся вродити серед черкоту потічка немовлячыма очыма раз лем хоц бы пізрити на злены верхы Лемковины А запамятал бы м іх не дале і треба было уж коли ся жыло уж там ходити за няньом потігати іх рукал і мамен кабат сіпати няню Янюску а нарисуйте мі чершлю мамусю а грибів більший од Лігниці І малювали няньо олулком і словами горы Мамина пісня шум ялиц родила ожывляла Долгыма зимовыма вечерами дудніла гершкова корчма Выгонами з силы нечысты букали І росли в моім маленькым серци Горы великы штораз більше полны таємниц і болю Рослав любов духовно безцілесна Лем предмету той любови долго не суджено было обняти очами дітхнути притулити Але пришол такій час такій ден Коли добры літні уж родиче повіли Ігайте сыночкы дозбераме самы сіно ігайте О першій Стрічы з Горами писал єм Давно давно тому на лемківскій сторінці О першій стрічы з Горами писал єм давно Давно тому на лемківскій сторінці Може то было навет іщы лемківскє слово Мам незмірну охоту і тепер з перспектывы років поділити ся тамтыма пережытями Але мам одночасну свідоміст же то не можу Што не можу заняти дуже місця на сторінках голосу Ватры голосу якій зродил ся в тяжкых болізнях і якій має можливіст зас звучати лем раз до рока Слів ци лем речу Заворожыли ня жывы горы і мусіл єм одвиджувати іх каждого року Пришол і такій час такій ден Коли вернули ны до гір назавсе Не до рідного села бо там не было для нас місця але і ту де місце ся нашло яличкы рідным шумят Черкнул єм тых пару слів о собі о своіх мриях о надіях якы ся почасти сполнили А кілько было подібных мі кілько было такых котрым не меньше А може барже не давала жыти безмежна туга Было і є іх соткы тисячы Як писал Семан Мадзелян в погідный ден позерают на сніжку в Карконошах і Біль і Мертан Давид Чом не зобрати ся разом Чом не поділити ся пережытым не зрадити надій товды як поспойде легшым стає ся ден Ходили Блудили головом такы думкы але треба было іскоркы жебы рознітила оген жебы запалила любов тых <unk> тисячы сердец жебы розгоріла великом стыгійном ватром великой спільной любовы і пришол час і вродил ся такій ден в єдній з соток перебесідуваных годин рік домя Владко Грабан Петре зорґанізуйме зляд лемківской молодежы зорґанізуйме Од думкы до діла дорога далека з двох кырымаків не накладе огня та нашла ся жменька щырых душ якы в міру своіх можливости помогли розгоріла іскра імено тому полуменю тій стихіі Лемківска ватра Сполнила надіі принесла овоч Того року молоды Лемкы уж самы приходили просили Дайте нам даку роботу є робота не бракне єй никому рокы зыйдут Нич забодачены лемківскы душы зашумят дородным ланом Збере нас друга Лемківска Ватра Не знесе она одраз вшыткых высокых преград якыма нас доля поділила Та може однайде тото зеренце народной мудрости яка хоронила нас тисяч літ і заховала доднес Прийд ґулатрі Горит она щырым полуменьом безконечной лемківской любовы Прийд ґулатрі ґу святому огню огрієш рукы і душу Понесеш щепло до рідной хыжы і на чужыну Петро Мурянка Творчіст молодых Володислав Гарабан мамо Вы нас колысали смереків колысаньом осене і зем надходячых зосхнены травы полонин Кольорами встаючого дня утуляли не мовлячы головы на мягкым волосю вашы рукы кривами птахів треботали ве не мог нам дати жменьку більше ничсині очы барвінків тишыну ватр выгасеных і тавры болячы лемківскы Стефанія Трохановска Коли тя найду в густым крячывю штос ся загубил в ним за дня Час ся на хвилю затримат Хмары перейдут як дикы лебеди А мы підеме за нима Петро Мурянка Бесіда за Тургеньєвым вершкы гір Зеленый вінец лемківского Бескіду Чудовий край Над Горами синє розсміяне небо Шуршыт возена над прудком каменицьом а там на протилежных краічках малого світа дві сусідкы горы Чершля з Яворином бесіду сой ведут І повідат Яворина до сусідкы Што нового чути Ти там ліпше видиш як там долину Проходит тисячы років Єдна хвиля і гырмит одповіди чережы Спокійно як завсеньо здорово Вітерлем похыфлювал До тебе полетіл Зас проходят тисячы років єдна хвиля А тепер звідує Яворина Тепер виджу там долину Дрібных Хырущы на двох ногах люде так люде Проходят тисячы років єдна хвиля Нопер звідує Яворина Виджу більше грущів люде ідут ґумі підходят егет Та і на тебе ідут не чуєш Чую але добрі як завсе Спокійно видно створіня Перешли зас тисячы років Єдна хвиля Но і як ты там звідує Яворина Цілком добрі одповідат Чершля Привыкла ом до тых люди веселом з нима А тепер звідує Яворина по тисячах років єдній хвили Щоси дивне проходили нараз вільны горіла земля Але тепер цілком на тох приятели нашых добрых люди женут інчы люде Бют Горозят Не чуєш плачы Чую повідат Яворина проходят рокы Єдна хвиля Як ти там звітує Явурно Ой барз жлі нияк не привыкнул діждий Вернут добры часы А тепер Спий папусю сме ся не бесідували Спят горы Снуют о справедливости під синім небом під ясным єдным для вшыткых небом ждут Зіслава Зегадувна Гнаска сідиме разом При єдным столі Лемко ділит Гнаска сідиме разом При єдным столі Лемко ділит гліб рівненько на піл устьок мі ганьба няньом наділил з Лемком хліба так рівненько Стефанія Трохановска Судний ден Ішли сме того судного дня в незнане почасти з добитком Зо серцьом на двоє розоруваным ішли сме на хвилю на пару тыжны місяцы А коли ся серце кус загоіло остали сме на все дурацы Мєчеслав Молчка Лемковскє хаты Не знали замку Обца ім была тенскнута до клудек Як же він окраз доми такє Як з них душом выбавіт Не видял никт од віку І не заглядал ні приязні до хат стоючых отворем аж кєдесь Ґысподаже вышли ромбать древно скрадяно цалы хаты тенскнют си то люді ля кы кыкы ми доми