Архів
лемківского радия

Добрий вечер Запрашам на стрічу з лемківском літературом Володислав Грабан людя і птаків Кєды запанал змєж уйжалем птака Под стрехом на бельце быстояй зо зрембу лемковской хаты сіділ голомб хате розебрано <unk> Поставлено наново в тым самым місцу по дісятю лятах Алемб О тым не відял Кєди прубувам Зближыт ся до нього бал ся і туліл до більоной вапнем стіны Был то коломб почтовы На його червоний нушце блищала обрончка знак приналежности Был лем здівєны же так і святови птак выбрал м місце подстрехом подстрехом котра уж никому не міла служыть В Німей тішы Чулам бітє серце Слышалам як удержат серце птакы непевны нучы І помыслялем же люди кружы засипяют му за стяну з тюсаной одлы теж мают голымбі серце і як же подобні сон до того птакы хотяж он в Повруці А може весні цогле врацаю Ксенґа Роцаю Встал обжазку Сонце вдзярало ся до ізбы примыкало посрід вільготных лісті Пелярыґоні выполняюсий окно Кропелькы воды сплывали з труками по шыбі пилапуюч світлісте промыкі Здавало ся подобны до округлых шклістых ґроху вес Убравшы ся як цуден затіскаюч пас Поправіл Дреліхове споднє наложыл чапкы і вышел на двор Дзєнь был святечны він вшыткє працы выконувать будут домовніци Он Господар был вольны од заянь Зайжал єщы до оборы Бидлента лежали спокойні сенні притінґаюч ґжыбєты Доткнул Ґжысівка поклепал го і вышад з учутьом задоволеня Джві замкнул нас кобель робіл так завше ниґди не замыкал оборы на клуткы Спокійным крокєм повлюк ся в страны пуль Мінул зболча переценте потоків Вода бульґотала як в ґажы пєнют ся бєґла зыґзакєм выполняну за камаркы корыта остро вцінала ся в ґлінясти ґрунт Вокул лежал єщы сніг покрыва была цораз ціньша залеґала місце оціньоне Там де не было джев сніґу праві втале зближыл ся до Мєнзы Складал на ній выорыване каменя Споминал о родіцях Памятал як повтажали же каміня роцу ся під час зімы ст тиле іх каждому вьосну Завше было іх певно помимо же збірано є розслы на мєдзах камєнне копце з них покрыл ляс Значом границе давных ланув Длятого можу повидіть до кого належало Мята вьодол лес на Ґаствіны там ся розплываю ґіну Сонце взбєра як высока фаля єстраз выжый розясня кольорит высинного пейзажу Споглядаюч з ґуры на розсвітльону доліны виді Червоне Дах родінного дому Ґдіс з Высока воластром затачал безруху кранґі Стаюч в місцу як унірухуміоны лятаєт лопоци чарну Хорон Ґонскыл має статичні закрисля іщы єдно коло і спада в дул як жуцоны камін Вшысте кус земльом одвера спадохрон скридол і вицьон ґамшыт себі розвары та рамюна з шпонув дотыкань зємі уносів здобыч Одбыва ся то не пострежаня Змяна яка зашла в льоці птака Нє плошы тішы В повітшу ґурує спокій срід камені женды тарнійны Єй остре кольце одстрашают хроно остатнє кулькі ґранатовых овоцув На шарых камінях уженых сонцем пелза єм першы тей вьосным мухы Ленівя притінґа єм скшытла Ідунц в кєрунку лясу трафя нам окраду Ту В летні горонце ноце вылеґуют ся дікі Але діж єст ненарушона позбавоны сніґу пульсує плем На його скраю Кемпы сітовя простуют по зімісґєнтек Жбєты набераю зеленого кольору Над мочарем прицупналы дікє ольхы Круга Ґалонскій добили першых пендуф Зервал кілька з них притыкан до твари почул свіжост і запах соку ознаймяли Зіма мінела усяду на найблизшым копцу камені і розскошовал ся за пахами Трвало то хвіля може дуже Сідял нерухомо патр себе заґлбял взрок найдальшы законткі околіцы Відял же тылько тутай може быть собом і віжыл же кєди заполнят медже каменныма копцами пшедужыт істніня тей земі так як она даруюнц колейну Віосны його жытя А тепер запрашам на коротку перерву а пак вертаме Дальше до літературы Песолостым моя Диця мі поділа по шырокій рівні єс ся розлетіла Стану ясой стану В недільку ранго тая той позберля безсело з тым мало замкну я єй ключом замкну я єй двом май моє безделлі бер биват дома еля лял ля Здамкну я єй ключом Здамкну я єй двом най моя бесцеліст перебыват дома ЛА ляйляй ляй жывы Зромб жытя Топніючый сніґ выполнял примучены буты Оболялы ногі давали знать же пора врацат до хаты Ватуване сподня Покрыты льодом были зупелні тивны і при каждым кроку трещало як ламане поляны Руніж в плеци Як панцежулувя становили дмюнцы ґарб ужты в ньоны льодово лузку З подбараній чапы окаляньой голове выдобывали ся цепла опары В лесной тішы та дівна постать здавала ся зупелні обца Повтажала вчож те самы рухы чынности Замаршыста ченця сякєры позбавляли стянтом Йодевкы колейных ґалезі Джево на впул занужене в ґжонскым сніґу пробувало бороніт ся пшет удажынями Розчапіжены конары як осмьорніса оплятали корпус чловека обезвладняюч го мацками і ґлівя Але тан війонс ся пару напшут Сляды тяжкых ступ значыли коритажа брозонц з сініґу зближали ся до короны джереві нюсли ся темпа Мляснєнця Сєкєры Обнажене цілы єдлы заплунало жолтю Опухнена кора выділяла атеричны запах розсєвала вонь і ґлівя Чловек довернул до конця длугости джерева Позостало му кілька тінь Одхыліл Як упшедньо Штывник корпус і заплиснул острым в легкым морозным повітрю Не выконал єднак рух Застиґул в тій позі і трвал в ній през хвиля Пізній одложыл ся кєра і похылил ся над короном джева З ґрабялыми длонь почал дотыкат завішаных всерд ґенстого ітлівя єдловых шышок кажда з них Замыкала вентшу скшыдляте насєня хороньоц є тємно рудым узкамі з кшонцым шороном уложеным пірамідальні в крышталкі холодны шышкы з шорском повішньом дражніли твердо скрутлоні як мала пухате птакі наберан цепла старало ся обпустіть кляткы пальцловек одшедл набок пристанул і зміжыл взрокєм стрелістост колейний єйоду Одложыл єднак сєкєра і шыбкым рухам нуґ выконал сніжный Копєц на пню леґлого джерева Ґаланзя уложыл в другы призмы До Пустей торбы поджес котрий кілька годин тому выяду сніданя вложыл кілька зерваных шышок приготоване завінятко сховал за пазуха і одшем през смішхаючы ляс в струнах хаты Зебраны шышкы Ставало ся зараз тіплійше Сляд котрым привыл до місця з рембу збляду а плах на снігу зливала ся в спільну гєль Прешед през поляны розіскшену ґвяздами І кєди здавало ся же єст близко хаты оточыла го єдлінова Нємоц Сеткі єдловых ґалонзек взмаґали тул в тваж оджуцал єй ренками і хцонц одналест укрытом стіжка кронжыл волґу і втіж трафиял в то само місце шышкы в затішу пазухы пенчнявы были мокры правє горонца пенклы на сьоно і новы ляс Покыл Місце Давненко з Рам Кравенць тішы Паздєрнікова ноци Пет хвильом розложыла му лужко цонц положыт ся до сну В пєсу приґасаю остатні поляназыкы Оґня реєструюм зараз вненша Лесного Думку Нідопальона світа выткнята в кубек з Зярна подтримує нерівнови пьонци сноп святла Ясна ксянжыцова ноц вкрада ся до окін дотыка стол недоєдзаной коляциі відельцув розжуных вніладя кільку талежы стиґнуцей кавы Выходза на двор Помінутє єст на Збочу доліны Зеляны млякєм Ксянжыцовой Посвяты лежы у моіх ступ припоміна байкови крайобраз дітінства Пошарпаны горизонт остро одціна шклисты контур неба тей ноци певны О парем мґлы отуляют сонсіднє збочы окалянцы доліны снуют ся од зрудел потоку і переходжу в Звыш Біяла тіша крыє помрук долятуюцым меґо уха Наґле розділя єм потенжны ґардовы рокы Видоґок ся зо стіны лясу і спіжом удержыл о прецівлякы сток поточыл ся з бочым і ґдіс далеко замінку Дзвяк повтажыл ся раз і другій Нараз та Здавало ся же єст раз ближей Чує як пшыника каждый стремп з міжоной травы поруша остатнє лістє джев Отача мі поміло тепла ноци тура свим оддехем припомина летньо хлуд уж темня пальцы ронґ нерухоміє В ґанстві Єноци Кшычы збудцены птакы плошоц ляніве туркоты воды Ксяжец усміха ся ясні падаст Ґлаз смерті зсува ся з кровенді тішы Як удержаня в плот збройоны в сеткіш тагет ніє ся ненатуральны поґуз підтыка ся од сораз шырше кренґі джев сєнка найвысшых парт і лясу од шансам ґєнны кропли росы Бєґня з надзвычайном силом Доніконд Напелня ушы і тжевя т ніє на ослеп трва Очыма душыном Свєце Лесникодом Остатні Кламбак пошарпаний Записвейнот Нозджам Леснича Слуша улятуюце біце серце Але не єстем в стані одружніть до кого належы Єсоны Повалілам три єсьоны Видяли оне так вельо же не спосіб спамятать єдным жытьом Знали бісме його прадзяда жыон на його заґродя споґльодали думна на диміонце сотня комінных хат З каждом вьосну зазеленялы ся іх кенджежавы лубы А кєди приходіла єсень траціли своє пєжасте лістя найвчесній по першых пригрузках Кєди паду задержала земя Долго панувала тіша а в пустій пшестыні трвал дівны смуток пізній Тартачна піва вжарла ся до внентра кут роздваяла бляды червоны варствы своів свядчонцых о іх моцы о жытю в зачаруваным кренґу пня Заміняла є на дескій А пшетіж вытрвали буже зімовому замідзь розстане з близкыми людсми Вя в тей Звіженцей на Ґонце в нелюдскым полюваню на джерева позбавілам є жытя Чи моглам так поступіть Перед десятками лят в іх хлодє скрывал ґловы старый чловек котре му товаришыли внукі а кєди утіхал вічорны ґвар в обєнцях корон знайдувала укрытя пара дікіх голембі Може за кілька лят посюд молодых є сям стане новы дом як давній Оціньонене місце займу діці і Дікє Колембя