Archiwum
łemkowskiego radia

Добрий вечер Витам барз сердечні на слуховиску ниска поезия бо рідко она ся трафлят в моіх проґрамах так же для одміны ся гнула єм по вершы будут то вершы Петра Мурянкы Но перший раз змірям ся з творами Мурянкы н Не робила єм того николи прото же Ярс люблю поезию Петра Мурянкы м Але поезия Петра Мурянкы для мене звучыт найліпше в його власным выконаню товдня найбарже зворушат Але спрібую Буде кус інакше бо буде Мурянка по польскы запрашам Так давно не писалем з далекій подружы Так давно не писалем Юж зємянови Кронґ зазнача Уж восны і лятат сєпло на полудні з птаками утіклу Так давно м ся не сповядал З головом по циґуньом Пред Тобом народзя Набжмяла душа тенскнуту як баня Хоц бы си ні бем як слухал Не змістіш в єдно ухо Так давдо не вшыймувалем комуні зазрудел твоіх Повітшем твоім не оддыхала букім і модріт не шептала В дьодлах пєс для не уціхла Камінь не ґжешыл ґжехем моім Так давно ні писалем Хмуром єсені в далекых тіснінах од еґіпскых хєроґліфу до сумарийскых значкув Душом Лемковском трудній одчытать Тамтен ґверці талі Ґойны врацала ся быжайшым ся здало конаня Тен сам котры ціснула ся як сухы бадиль зламала ся на пул жебы уж никы не стрелял лемкофскє небо Тен сам котры пшеты взрокєм мым нівєцунцым в выґоні под убочом поґжебалысь Не скєрувал бы м го ве власну пєрсь Не длятого же самобуйцуф ховаю под мурем Леч през то же втішым Больонцу Душе Ламковсков Дале смі ойча Чловеченство Бескідє муй Як доля ґарбаты як воля сильнійшых скамінялы Болі мє пякно твоє поімане і на очы свята выставоне А нам цо сме є в серцях през вікі до рувных дні Ньосонс пісцілі заказаны Боли мі серце Бескідзя Єґобіця Тобі в Ксяндзе Велькій взброньоны а імє єйm лакніня помідзы пальцями стружка слух утяк Так пракне так лакне так хтял бым ся напіть Вытяжам з серцам єнсінь леч з только викєдна маленька кропля зостає а І та под языкєм критыка ся розмаже повец мі зрюдло повец мі серце зайдеме ся кєдись омдляли ноше пальцы і напієме ся ґарстю Дусита Утєчка од абстракциі Написал бы м тось о столе леч муй стул по ізбі не ході О кресле моім цуж напише єсли ся само ніколыше Жыдцо же дзвігам руфка Претіж од тего не пенкне О пюже тось бы м напомкнул Леч цуж ся бенде розводіл кєди то я не оно мне воді О картце папєру мож наспомнеть Леч не бунде ся роздрабнял Бо она од персі кобєты ніяк не подобна О чым він списат О чым О душы Нє Скоро ва ся утіхла Не бунде єй рушал А тепер запрашем на коротку перерву в перерві тіж Мурянка і по перерві Зас м його поезия Сон приходит перед пурі спиюш засний бу Тілько стежы Тілько того вшыткы передко стежы Тілько дорі вшыткы бету цілый світ одпарка сіва Небо спийду сонце спидут і мій ся тот сіва Небо спийду сонце спит і місячы Спий драгоцінности мыя якій ты богатий Сытко твого єска твого логій Звізды як дукы Вшытко тогі Звізды як дукы Двігне лицька за раны рану сонечку куханы Молодійскій і злотійскій повідины молодійскій тіютскій видысты Лем Стати На стрічу судыцку Треба спати міцно спати аленькі цловы треба спати міцно спати пслугови Обок себе А може Напшеців Ґжыбіньом плоту придільона святыні Христе Ойцуф камєнна крыва зо вздентом людскым конаньом огромном баньом І друга Небем склепіона з верхами лемковскій в наві Вятр переймуючы сівом владчом броден Чеше лзаґубіону змарщками пенді на присімкней зємі з дранком под колянем Држонца старушка і з тестаментем в Броді Допукій не уйже цинді Виланю зо злоцонного кєліха в віже мілості надіі Чекаюм паны В громадце з притульоными до сібє ґловами недоєд зоне овічкы Велькєґо ніґдис стада Раштык тепла шукаю Лемку внуку далекій і сліці гранит свят і душы не виджы а доля словяньска віщка на місце то в припроваді Похыль голова Лемковскій Кшыж розпяты на седем строн свята з крикєм віятру в джазґах понад десяті і три лята чекаш І певні уж запомнялась Ґє праве рамят твоє ґєвы Ґє ойтец Ґє сын Єднако памятні траці Амен Анотема Кукулко моя Надійо ґлупя Ледві вьосна ти уж кукаш І взювшы свой мєшек подружны задумак певен тенскнуте ґоніш другами свята з надійом же доле пружном за таляра купиш А ты мі кукаш і кукаш і маміш на лято ся ма кукулка тылько огєнь розпалі єще Сєнтян купала Не беш уж кукала Задні моіх змаганя пшемініш ся Зазульо в Ястрембя Заквітнеш Чытеролістна Конічынко єдна з Ломків В Шроні в Честным Достжежона уплыну лята Я посівіє А ты роззєленіш ся здбелачко моя Розлінко моя Присігні же ґди умра а Ігор муй уж князєм бендже Ту пшед мєчем Половецкым стреґла бендеш вічня щеролістны окно на свят През моє окно в джвях котре єст окно джвями видат дах з осмьома комінами За джвями з окнем єст плот щербаты през котры скаче другій рок В моім конціку на <unk> мєтніцы вядрой ґітара желязноужко молода жона Христус на ст Кшыжем На моім столю лежу згоднє Харасимович Драч Хораци В моім языку нема кості Нема Ірациі Нагнеска ту уж вшытко мам надію же Моя версия Мурянкы ся вам подабала Але я знам же Поезия власні пана Петра найліпша є в його выконаню Дякую Вам сердечні за увагу бесідувала для вас Моніка Тлявска