The archive of
Lemko radio

Добрий вечер Витам безсердечні на слуховиску Гнеска буде поезия Думам же така кус помішана парох Авторів буду корыстала з антолоґіі ци то лем туга ци надія Запрашам барз сердечні Іван Русенко Зима Стиснул землю морозсивий під ногами дзвонит ледом ріку замурувал най Бог оборонит Зимне сонце попрез гору до села зазерат все ся крыє де лем може зимі них донерат Кус з полудня сонце зашло а змерк скорым кроком по тихідськы іде в село і сіл над потоком Пхат ся силом студін дохыж зо сіни і зо двору а скаленец Сивий дымок вытігат ся выгору Вшыткы пхают ся ку пецу і стары і діты докладают дров до огня жебы ся огоріти тихо Вокруг Лем ліс тріскат а звізды ся ярят і през вікна оген блискат де вечерю варят а дітиска Колопеца чекают вечері Хвала Богу говарит мама уж кыпят компериі Рік <unk> вшыткы люде выіхали із долы і з горы стары бабы малы діти здоровы і хворы і кулявы і немравы Вшыткы выігали Єдны вмерли што в могилах Навікы остали Лишыли ся і героі што на войні пали жытя своє за отчызну Чыю жертву фали Лишыли ся в свіжых горобах семеро убитых што ім жытя одобрали лютецкы бандиты Вічна памят мученникам Більше ім не треба най невинна кров іх зове помсту до неба Хто подумал же даколи так ся стане як ся стало же будеме на Поділю І орали і сіяли Хоц ту гарда околиця вшыткы ходят як немравы Брак охоты до роботы до ідла і до забавы Бо каждому в мысли стоіт рідний край і рідне село каждий Ходит за стараний і каждому на весело дахто думат же вернеме в своі давны околиці Але О тым шкода мовы най не плете ник дурниці тоты Горы лісы дебрі высыпаны і порубы загубанкы загороды ксєнжы ставкы липы дубы І гостинец з горы до Лов гряды рівні доокола і ядливці і Тернина і малинник і Драчына Вшытко было близко села і чатина на помела і на дишель простий бучок Кому треба твердий сучок і березка на розорву і до грабель одщеписко Вшытко было до выбору вшытко было в лісі близко Все пропало Мой сте вы Не будеме там вертати ту мусиме в Свіку свого дожывати Хоц ту не так як в нас было хоц ту реку трохы чудно До тых Ярів і Берегів привыкнути буде трудно Буда Дуже ту трудности і клопотів тіж немало Але треба привыкнути То называт ся Пропало А вы хлопці вы молотці Кров горяча вілля душа Не можете посідити бо горяча кров вас рушат Уж забудте добры часы о співаню о музыках бо не верне ся николи Всє пропало в Заліщыках То уж така обстановка Треба до ней привыкати як грают музыканты так нам треба танцувати Збуды Гадрий так повідал Як відомо уж небіщык ід де хочеш Кади хочеш але не ід до заліщык аме Были в Заліщыках такє наше призначыня Дністер Шырінь Міст Должына і Берехы Высочына Вшыткым ся нам Выдавало же міст знаме ся колыше як ешелон стал на мості а машына сапат дише Старшы люде посмутніли малы діти заплакали вшыткы бабы стары молады гірыко гірыко Зарыдали По што мы ту приіхали Там тре было нам сідити Ой пропали мы ту вшыткы ой пропали нашы діти Опамятайте ся бабы майте розум што робите будеме уж до смерти Ту мусиме вік прожыти там остати не могли Ляхы жыти нам не дали нашых люди мордували маєток нам рабували Ту нам треба привыкати і до люди і до краю Хоц не вшытко нам пасує шылеяко Нам жыти дают Погодме ся з нашым льосом і каждий з нас перетримат Хоц ту на нас смотрят косо хоц ту троха інчий клімат Хоц бесіда наша інча І і ім трохы не підходит лем ту долше побудеме єдна з другом ся погодит нам Бесіда наша мила Хоц і куз неґраматична Рідна мама нас навчыла Адже своя непожычна Хоц бесіда наша проста выповісти вшытко знає Ци весело нам на душы ци нам смуток серце крає Слів нам хватит все повіма в нашій лемківскій бесіді ци в забаві на весілью в добрым бытю ци то в біді то шануйме рідне слово од велика аж до мала вшытко інче сме стратили лем бесіда нам остала Мусіли сме оставити нашы горы чут Карпаты А што Далі з нами буде Хтото може знати Од попраду аж до сану од Остурні по уж ріку Там наш Лемко жыл і робил Здавен давна споконвіку А тепер запрашам на коротку музичну перерву по котрий запрошу іщы на слуговиско Лемковині Лемковині горы Там на Лемковині горами сой селечко зване поля Чом того то селечко ополя мы звыли Чом того то зелечко поля чым тото зелечко лісами поля карычува карчували поля управля карчували полявли Лісы карчувы по голя выправляли поточками леник пристаря Леник пристаряли вечер місячкы пристаряли гвардо місичкы Ленек пристаряли гвардо місочкы мологоданькы хлопци і шварны дівчы Як пристерели красні сой співык пристеряли красні сой слівы О як пристаряли красні сой співали Аж ся до гола горы розлігы О як пристаряли красні сой співали Аж ся докола горы розлігы Яков Дудра Лемковино Ты Лемковино Рідна краіно Я тебе люблю як рідну мати Без тебе жытя смутне каждого хто хліб за морьом мусит глядати Ты Лемковино зелена краіно твоі річачкы твоі потокы Як они шумлят як чыркотят Я не забуду на долгы рокы На Лемковині во горах Карпатах там я першы раз прозрів на очы там я першы раз чул зузуленьку як закувала віяр на убочы Медже горами на Лемковині там тече быстра річечка Ропа там в деревяній низкій хатині Я ся народил у Лемка хлопа Там мя Бестила і притуляла Моя наймильша рідненька маты грудми кормила та цілувала і заплакат не хтіла дати Як я уж підріс почал ходити ниґда без мене не выходила і де лем ішла всяди зо собом за ручку мене за все водила Ци то до церкви ци то до склепу ци то вчас весны квітя зберати Або на учку вчас сіно косів як ішла сухе сіно рабаты всяди зо собом мене водила і што найліпше вшытко давала яблука булочкы і цукєрочкы і дойджыня все нахваряла Не хочу собі припоминати тоты розкішны Літа молоды але уж трудно Не хтят з памяти выйти як рыба на сушу з воды Жытя родинне жытя дітинне то сут найліпшы наймельшы часы То дне весняной красной погоды людской радости выгід і красы Дідна росне Час скоро втіче літо за літом скоро мыняют з уплывом часу помрут родиче І смутны часы товды настают В дорослых часах Доля не дала жыти назавсе в рідным гніздочку З дому выпхала і в світ порвала Як вітер сплота суху сорочку Світ є великій і він не тюрма Мож нас свобідно по ним ходити глядати праці хліба і щестя докля лем хоче доля водити Чого то судба люди в світ пхає а серця і думкы повертат зас і все звернены в противны страны до тых рідненькых відцівскых хат Хоц бы то чловек пішол В найліпшу і гамерику чужу краіну сягне думками в рідны стороны вертал бы до них в кажду хвилину Недобрий голод недобрий холод но нич не ліпша од них і туга Хто де ся родил там го все тягне волка до ліса Ґазду до плуга Хто мусит рідне село лишати своіх родичів сестры і братів в заморскых странах хліба глядати то він наймильше вшытко утратил Родинне гніздо мусит видіти Хоц бы він зашол на конец світа Де він ся родил і вчыл ходити і пережывал дітячы літа Нагнеска то уж вшытко барз сердечні дякую Вам дорогы за увагу Чытала для Вас Поніка Тылявска