Архів
лемківского радия

Добрий вечер витам на слуховиску Гнеска Анджей Потоцкій і його леґенды Лемковского Бескіду Запрашам В Поготовю веснє Єст вевнентшу лівоча комната надзвычай огромна скале учыньона найпевній цілом над природзоном бо людска ренка єст за слаба бы такє діло за єй причыном могло кєдиколвік повстать В тій комнаті єст злотый жлубек в кшталці такім як был в Бетлеємскій Ґроцє ді Пан Наш Єсус Христус ґде выполніло ся слово пшеду на свято чест В тым жлубку лежот зложоны хусарскє скшыдла такє саме якым єй польскы рыце вальчонци з поґаньскыми туриками на Подолю і Подвєднєм Вшытко то єст єднак далеце таємне і недостепне звыклому смертельникови Треба Вам був видіть же в овой комнате єст войско наше польскє заснієте враз зо своім водзом Вєле хуфцув ружнозбройных рыцежы в пелным немаль р рынштунку подрадарами в Поготовю Вшеляко повідают стары люде кружы вызбыли ся уж намінтности і очыстіли своє душе з ґжеху а затем ніц ім ясности умыслу не присланя же каждого року в Боже Народзенє до овой комнаты приізджа на сівым коню круль справді чы вшытко єст в поготовю як належы Нихто джвістє з засінятых не буді ся на тлюстраций пшето круль по пшестю помідзы хуфцами сяда на конь і одіжджа до свойой краіны ціні Але повідаю теж і то же кєди Польска буде в велькій потребі Ґде віяра люді і ойчызны треба бехыбний а певний заґладиратувать вчас приєде в велькым поспіху круль до комнаты в Лівочу а його конь копитем пшевруці золотых жулубек Втеди повстанул заснінці рыце і хвитівшы за ораж станул до той страшной валькы за ойчызны котрой звычайні люде не были бы в стані выґрати Длятого єст то войско заснієте в одводзі тримане а кажды з них то найменжнійшы зменжных і найбарді гоноровы з гоноровых Бо тылько таци могло ратувать ойчызны Тепер запрашам на музичну перерву по котрій запрошу та іщы єдну леґенду трискы бадаю наю тріскыт малы бо смерай і діх бо сперайдівчотко шмарне Іх бо смерай і діх бо сперайдівчотко шмарне сперезни Выперому вепер мимому кошелю дня випер ми лому выпер милому кошелю дня Любів пятницю на <unk>рано не тилю рано милопе Агне тилю рано не ділю рано Неділю радо Як сонце сходи уж ми ми лемкі уж мій ми лемкі підпер годи уж ми ми лемкі уж ми митберґо зараз вимяєй зараз пимяй ґлабичку сяла зараз єй зараз єй ма О замку на Гавайскій Ґужы Напрецівко церкві в Віслоку Велькій очывістє втеды не было там іщы ани церкви ані всі По другій строні Жыків Віслок стало кєдис Замек Варовны такі здревна збудуваны але барзы солідні Часы то были так одлеглы же людска память ледвостю там сяґа Але претіж з поколеня на поколенє оповідано собі о мідяным боіску і золотым трамі Боіскєм звано вухчас Клепіско а в тым припадку подлоґы в світліци чли в найобшырнійшій ізбі Замку а трамем белькы біґнунцом през сродок ізбы на котрій вспірали ся траґаже підтримуюце повале Но цуж мусял в ним мешкат якій барзы можны пан скоро стать ґо было на мідзяне боіско і злоты трам В тамтым часі в тій часті Бескіду было поґраниче польско руско венґєрскє Вокул шумяла пуща карпатска і друк тутай збытвельо святчыці можна было а люде місцовій вякшости переміщали ся ґурскыми плаями в честі выдептаными през дікє звіжта Найважнійшый з тутейшых гостінцув шедл през Пшеленч Бескід над Радошыцями котрум звано угорскыми воротами чилі брамом на Венґры З тамтой строны ґур міли о ній Рускє ворота З чего взяло ся боґатство властітеля Замку трудно дісяй было бы поправде доцец Інна леґенда повіда же Піршом віз в місцу заложыли подобно опришкове выправляючы ся стонт на розбуй на ґурне Венґры чылі на тамту страну Бескіду То факт жед тисянцем лят ємаль з то другій родіны в Віслоку в Вєлькім хтось збуювал не вылучают попа і князя Чысолтиса Баєнда о збуях дотичы єднак дужо вчеснійшого окресу кєди землі формальне належали до кєнця Русі Халіцкій Очывістє же границ вчас в дісійшым розумліню не было але замек ци навет ґруд не моґл бы узьть увагы у вчесных посадників надґраничных мяст такых як хоцбы санок Цо інного паре мгат на Лесній Поляні Єжелі затем стал на Гавайскій ґуже Замок то його властітель мусял быть леннікєм Ксєнця Руского і убезпечал санок од полудня і сходу од Мадзярув і од Ляхув В разі заґрожыня завше можна было в тей часті Бескіду Ґостінце і плає Забережыть чилі зробить на ніх засєкій Інна то уж справа же властітель Замку на пограничу могли доравят з буйованьом бо выправы лупєще на обце зємє были так везвычаю як тераз одмавляніє паціжы А тен трам тижнє цалкєм мусял быти зліти зо злота тылько древно обіте злотом блягом так як і міджена бляга была прибіта до дилю в подлоґі Жыло собі то збуєцкє племє цалком достатньо аж разу єдного зо збуєцкій выправы з Забескіду принеслі не тілько богаты лупы але также подобно привлекли зо собом якось заразы страшну заразы никт ся перед ньом не ухроніл Кєди приєхали вестроны польскы войові вальчонци о прилончыні ксєнства Русі Галіцкій до Крулества Польского застали і о вшем занекс мідяным боіскєм і золотым трамем тиле тілько же жывых люді в ним не было єно здічале псы валенсаючы ся по ізбах Одарли трам зы злота бо із Козмізі і підпалівшы замек одєхали Кільканадцет лят пізній круль Казімєш Званивількім надал те одлюднул долину двом братьом Пьотрові і Павлові з Венґєр родем бо з нашых рыцежы никт єй не хял Нагнеска то уж вшытко барз сердечні дякую за увагу чытала Моніка Тылявска