Archiwum
łemkowskiego radia

Добрий вечер Витам барз сердечні на слуховиску а перед нами гнеска На такій брыць Осінний вечер леґенды лемковского Бескіду Може кус страшні можы кус смішні послухайте в поґотовю ве сні Єст вевнентшу лівоча комната надзвычай огромна В скале учыня найпевній сілол над природзоном бо людска ренка єст за слаба бы такє діло за єй причыном могло кєдикольвік повстать В тій комнате єст злотых жулубек в кшталті такім як был в бетлеємскій Ґроце ді Пан Наш Єзус Христус де выполніло ся слово пришедл на свят дочестне В тым жлобку лежот зложены хусарскы скшыдла Такє саме якє мілі польскы рыце вальчонты з поґаньскыми туроками на Подолю і Подвєднєм Вшытко то єст єднак далеце таємне і недостепне звыклому смертельникови Треба Вам бим видеть же в овей комынаті єст войско нашепольскє засініте враз зо своім возом Вєле хуфцув ружнозбройных рыцежы в пелным не мали рынштунку подрадарами в Поготові Вшеляко повідают стары люде кты вызбыли ся уж намятности і очыстіли своє душе з ґжеху а затым ніц ім ясности умыслу не присланя же каждого року в Боже Народзенє до овой комнаты приізджа на сівым коню круль справді чы вшытко єст в поготовю як належы Никто очывісти з заснятых не буді ся на тенчас люстраций пшето круль по обшестю помідзы хуфцами сяда на конь і одіжджат до свойой краіны ціні Але повідає он теж і то же кєди в велькій потребі Ґде віре люді і ойчызны треба од нехыбней а певний за ґлады ратувать вчас приєде в велькым поспіху круль до комнаты в Лівочу а його конь копитем шевруці золотый жлубек Втеди повстанул засієнці рыцеже і хвитівшы за ораж станул до той страшной валькы за ойчызны котрой звычайні люде не были бы в стані выґрати Дратого єст то войско засінєнте в одводже тримане а каждый з них то наймежнійшы з межных і найбарді гоноровы з гоноровых бо тырко таци могло ратувать ойчызны А єднак діяблі душе взяли Три міле од Замку од Шыконьского і <unk> мілі од Колачыц На ґуже Замчыскєм Зываний стал барз давну тему Замок але за нім ґо поставино трискало там зрюделко з водом осярчаным запаху котром люде гентні наружне хоробы брали а щеґульні на колтун Певного разу прибыл ту вендровец якій але оціло в рыцарскым пшебраню Мусял пшето з шляхты походіти Подобно на імю му было Сцібор уступ ґури збудувал собі хаткы лепянкы і жыл як пустельник Потем обок поставил іщы каплічкы Никому то не ваділо і люде збытньо нім ся не інтересували Відат якось покуты певні для себе назначыл і тым пустельнічым жытєм ґжех без вотпіня тяжкі змазує з душы бо іначей мусял бы єм оддать діяблу і на вічне менкі в пєкле сказать а в день сонду остатечного станут поле віци в Ґороні Лотру Змєшхать уж почынало ґдисті боршедул ку свойой каплічце бы там уклянкнувшы як звыкло одмовит вічорне пацєже І втеди указала му ся зява в перебраню пілґрима Кєди запитал прибылого о імя тен ґестем як бы хтіл зжуціть з себе одзєніє змінил ся в огністом куле по чым знов повруціл до людской постаті Пустельник зорієнтувавшы ся же ма дочыніня з цілом над природзоном хтіл ґо знакєм Крижа Святого выпрубувать ґдин одезвал ся в те слова Ничого од Тебе не жалдам тылько хце ці переказат смоц якій до той поры не мал най землі жаден чловек То повідзявшы жуціл ку ньому червону ксіжечка і зникнул в окам мґніню розплынувшы ся в повітрю як мґєльне облок Стібор Подял ксьонжечка і опанувавшы страх зайжал до сродка Были в ній заклянця наружны оказиі околичности Почул в собі те заповідяну през опцеґо моц Моґ тераз учыніть вшытко цо людскє і навет вінцей Покуса бы тя моцажем нема собі рівных бо людска пружност єст не окєв знана і шальона як віхура Ґдіс як бы з внетра зємі слышал голос Тылько же кній слово а натыхмяст стане ся згодне з твойом вольом Сом шак же слова і зле і добре Він звежек в найпер то добре слово бо был то час ґде законы татарскє пустошылы околице І наґле появили ся цалы зас темпы рицежы і розньосли є впил В другім слові казал збудуват собі солідны замок на Замковой Ґужы І теж в мґніню ока стало ся ведле його волі Потем найзвычайній без загльонданя до червоной ксічкі по людску Поєл был за жоны Пєнкну Хелены цуркы Влотка Дзіца на оджыконьскым каштелю І кєди выдавало ся же були долго і щестліве Знов зайжал до ксонжечкі і втеди указала му ся постать єщы пинкнійшой од його жоны дзєвечкі Одправил жона хотяж шлюбувал єй мілост і вірност дозґонно бо запраґнул тамту посьоньсть Заклянцьєм спроваджыл юн на замек але кєди хцял єй чест одюнь вырывала ся з його обянь і жуціла з окна замковой комнаты в препаст Пекленство двох ойцув стігнуло на замек буже з пьорунами Разом з ним зявил ся уф Таємничый Пєльґрим і ознайміл муже прижедил по його душе бо приєнці ксічкіло рівнозначне з підписаньом цироґрафу Атен як відомо вказує чловека на вічне потемпліня І кєди чарт порывал з цібора до пекла в тій самій хвилі огєнь пєкєльни похлонул замек Нагнеска то уж вшытко Мам надію же не облетіл вас страх Останте здравы дякую Вам барз сердечні за увагу чытала Моніка Тилявска