Archiwum
łemkowskiego radia

Добрый вечір витам барз сердечні на слуговиску і гнеска рішыла єм зазрити до книжкы властиві мож повісти не до книжкы а до Збірника вершів під наголовком До краю ненароджыня котрого автором є Петро Мурянка так же на днешній вечер курс поезиі котрой уж давно в нас не было А же збірник выданий є двоязычні то на зміну Прочытам вершы і по лемківскы і по польскы а то зато же знам же слухают нас тіж Полякы котры часом Е Хтіли бы дашто тіж зрозуміти а кєд маме нагоду запознати іх з творчістю нашого знаменитого поеты то барз єм з той нагоды рада і ху ім представити тіж його творчіст його спосіб одчуваня і смотріня на лемківскій світ Запрашам фай прикмета тота прикмета твоя фаі поезийо Жытя не тямит вышній край нияк завдякы тому моя поезия все іщы дигам якоси все іщы жыю Чомусь Чему смі так тяжко як при першой мілости Чому мі так смутно аж до болесті І хоц запомнялем уж о писаню віршы Чомусь аж так болі Як при мілости тамтой першый Як товды зас написаня мя взяло ден по ден горят мысли Як в тамтій далечкій уж молодости За шыруділиц лево горі вышли і не знам заправды ци то надіі ци сприповідкы дідів зима чловеча дивачіє куфер мыслі сніл мі ся той ноци амаль же як о дзядку зачне куферек робілем і жубек і неба ясност І так мне на яві зналязла в лужку ноц ґлуха І уж до рана мі жылем дзьолем збія лем приґаня лем духы і не замкну лем юж Дурана куфра тых мыслі Жебы хоц домне злозінул щыдракі пришли О працы належачы Декотры гыват Сіджыня не праца А што повісти лежаня А мі так летит тота ніч як з Петрового дня Хоц і без спаня лем сім раз сам раз з мыслю ся оберну і уж сонце блисне Іґомость говарят же тот лем не спит хто ма сумліня нечысте І мусит быти в тым штоси з денекотрых раций ачий Лем зато працую же не сплю А же не сплю в праци На одврут Сєкл стичень Срожыл ся люты мазлы пальце а душа вірше писала Вісна поету прилетяла на цеплых скшыдлах Нівы засяне А моя біяла Не записал єм Не записал єм верша бо м не встиг записати треба ся было гыти і причесати тоту копу сиву а потім Потім уж ся мі мысли розмыслили Знув быть поетом Так прагне нераз знув быть поетом Жыть не в дым світє з душом леґком Голубіть цось чого дньом бракує Як ненавиді свят нихто не чує Так нераз прагне А дні су днями і не споткавшы поеты плачеме Самі Пишут ся вершы Найлегше вершы ся пишут в вікнах летячых потяхів і в підлых кнайпах Там ся николи с очы біль не тратит А ту заєдно годен єс го найти Єсьонова пєснь За окєнкєм моім мілым Єсона мі скалечылі зеленеґо і конары поромбалі до Париі повжуцалі люде малі Дісяй видже образ марны в ясным сонцу в небі сіным друты чарны і заялы ся хоробом двоє персі розжальоных заєсеньом і до себі ся модліме Я до него а он до мне скалечені Час недоспіваня найбільше такых вершы што ся не написали найбільше такого болю што цне ся за ним До білого рана родили ся вершы а лем єм здримнул на часик вшыткы перхли І уж іх ниґда не найду Моі соколята ден настал чловечий не даст ся співати ноц утіху свірщ Може ся зменчыл А може в лося од смика му ся потарґало од так длуґого ґраня на концях струн Часом ся одезві єщы Сонсяда пєс пощека пощека одправі свойом панщызны і умількне теж Зараз збуджун ся птакі смілей цораз смілей зачну свойом пєснь модлітве для встаючого дня вшытко ма свой час і своі навыкі Тылько компутер безустанні рівномірні шумі як компутер по всій земли Зас під облачком моім свитат як тисяч раз свитало А серце Чом си інакше зас сковынчало Не жур ся серце птаху мі і ранішній Ден Новой всяди Дає Бог Всевышній І так климатичні поезийні Кінчу гнешній вечер з вами Але не вылучайте нашого радия останьте з нами Дякую барз сердечні за увагу чытала Моніка Тылявска