Архів
лемківского радия

Вступне до контролі коментар Петра Медведя Ідеолоґове доґматикы добрі знают же на то жебы підняти народ або го погребити треба культуру высоку культуру а пак єй правильно схоснувати на благо народа або проти нього хоц не все то так фунґує Словацкій Народный Музей Музей Русиньской Культуры в Пряшові в остатнім часі публикувал два короткы відео документы котры сут присвячены <unk> річниці оснуваня втошнього Украіньского Нацийонального Театру Днес Русиньского Театру Александра Духновича Выступат там і Ярослав Сисак котрый был директором нашого театру доста долгій час а треба підкрислити же в тім найважнійшым прорусинів часі За його директуруваня і з його згодом у <unk> роках подаро ся робити Васильови Турукови Ішы театральны пєсы по русиньскы хоц офіцияльно нас товды іщы і не было Цис аксиділ окресли директора кєд в <unk> р поверло ся змінити назву інституциі на театр Александра Духновича котрий комплетно стал русиньскым і украіньскій язык цалком выпустил Тот ся пак обовязку обернул до репертуару але то на інчу дебату Новерне цеґу відео в котрым сисяк бесідує Высловил там єдну барз прозаічну справу о котрій вшыткы знаме но притиснул акцент на што зо чым мало хто роздумує Пєрослав Сесак звернул увагу на то же уж о <unk> році выникат украіньскій театр в часі кєдиші Русины офіцияльно в Чехословакі кєдиші были і русиньскы школы Неістнуваня нашого народа трансформация нашых школь на школы украіньскы прошла аж за пару років потім Но театр котре інчер на зачатку грал по русиньскы уж был украіньскій Сисак просто звернул увагу на то же задуманий плян украінізувати Русинів атакувал наперед ненасильно через культуру Вшыткы знали же Театрє про Русинів бо жадных Украінців не было вшыткы знали же в театрі грают люди русиньского походжыня но презентувало ся то як дашто украіньскє Кє бы сме мали парафразувати знаме і выслов і звідали ся што треба народу жебы міг быти окремий жебы міг мати власний язык і не быти означуваний за даякый субетнос і його язык за діалект пак бы сме одповіли же ніт Не треба такому народу ани міцну зброю ани флотилю ани нич подобне Треба му окрему культуру высоку культуру напр таку як є свій властный професийональный театр котре грат в языку того народа Покля політичны обставины доволят мати народу котрый може жыти і як меншына в державі такы інституциі як театер пак сут то такы обставины котры доволюют підняти народ доволюют розвивати ся му покля політичны обставины тото не доволюют або покля ідеолоґовы і доґматикы підсувают даякому народу чужу культуру жебы єй приял за свою Пак то може быти барз файне безболісне средство як тот народ погребити як о цілий зохрабити щезнути в інчым народі Є на то много історичных прикладів Але так само нам тоты історичны приклады говорят же оно то не все платит же істнуют такы жывотаспособны народы кєд ани культурне валсуваня ани твердшы методы однароднюваня не фунґуют То припад і Русинів котры напере тому же од <unk> р поступны были вшелеякыма средствами культурныма і некультурныма обрабляны до заникнутя не подарило ся Не поміг тому ани театр ани школы ани ніч такы як было мож приголосили ся назад ґу свому Украінизачна ґазета Нове жытя собі в чыслі того року так само спомянула на ювілей театру В остатнім абзаці статіі котра підписана лем редакцию ся пише же одколи театр змінил назву на театр Александра Духновича одтоды грає на діалекці Моли бы сме ся задумувати на тым ци може выходити за державны грошы ґазета котра не признават державовызнаний народ не признават його окремий язык і пише як кєбы рік <unk> ішы ані не был Але основнійше є штос інче Чом так потребуют писати як бы театер был дотепер іх украіньскій і грає на діалекті Одповідя вас проста они добрі знают же высока культура як єй театер є тота міцна зброя тота флотила тота атомова бомба котра може помочы выграти боротьбу за то жебы народ міг істнувати як самобытний жебы ся міг піднимати і розвивати І они знают же тоту атомову бомбу днес в руках тримают Русины Іх траґіконічны высловы о тім же театр грає на діалекті і дальшы тому подобны сут лем обранны реакциі но самы муси чути же тоту битву давно програли Петро Медвідь Пряшів