О Чарній в ґрибівскым повіті оповідат Антоніна Пелеш
Автоматычна транскрипция
Был такы были Біженці так втікали не знам ци в Чарні было бо в Чарні был тот Рускій войсковый такій што Петро ся записал до Росиі якы ходили писували тоты аґітанторе то він ся взял записал А він як ся довідал тот Саша як Петрий што сти зробил то тоты вшыткы діти підут на марне Они померают там дест так страшна біда Можеш піти але за якых <unk> років або за кілько Но але не тераз бо там є страшна біда то знашто Гындеси ночували в когоси тоты тоты што записували то они пішли ночом і выкрали тоты паперы што Петро ся підписал А так были бы ме вшыткы в Росиі были Але котрий Петро Ну небіщык наштрык но Він ся записал Він вшытко ішыл він Три коні продал а єдного купил на трьох ногах Они нич не розуміли же то треба ліпше купити Ани гірше А они три коні Але єдного купили на трьох ногах єден был такій збитий Я з <unk> другого червця <unk> <unk> червця А як нас выселяли то нас хыбы выселяли з <unk> або <unk> червця то якоси так было знам же початок червця было Але я не памятам я памятам як я ліж была на возі Як і был ден небом пятом але так страшні ляло так страшні ляло же як бы такій добрий ґаздату бса не вышмарил надвір якысу там кавалец бляхы было І так прикє такє зробили на тым жебы я могла собі глайти Марина мала сына такого но хлопческа такого на два місяці бо то в пітниця родил а в черци р Як она іхала він на те не знам але дайте спокій а тоте решту што іх Як бы тоты коровы были мудры а ішли рівно альбо луці то бы было якоси альбо козы А оно іщы ну як гоно тильо войска карабины до нас заставлены А тото втіче ся ди Полякы і мают гын поза крякы І што ся дало то перевезли а што не дало ся до скрали А кілько сте мали єден віз Ні мы мали хыба два або три возы бы ме мали три
коні І але што гынь на тых возах было то нич не было Або з лем мне взяли А хто ти возме а каждый як бык бы титу повісти Як бы шалу дакого достал альбо што но дехто ся сподівал Жебы сы свого власного хто зівганя Но ішли сме чуно ґрибів Сме при Фльоринку до Ґрибова Гын долго были сме ляло як біда якоси ґуцьоґогня запалили Але я гын деси я не знам хыба в тым Освінцімю Долшый час стояли і як туджецку вылетілам з того ваґону і деси пішом ся зачалам бавити ся не забылам бодя зачал іхати А я летіла зо тым потягу Але деси хтоси виділ і як осижыня вхопили за руку і не вытягли до того ваґону такого видвенчого же якоси ту іхали Долго мы іхали долго мы іхали А там знаш як ся іхал В ваґоні такым і спали і коровы были і коні і вшыткы Нашы безкійны Ясне сон цисвітизкы єдны Ясне сон цисвіти своінны діти хлопы аґа тамі хлопы аґын людимали тото носима лем біку сни і люби синочку лем біку сни синочку болопотны сырочы ледук сы Доіхали сме хыба довер до того до Ґвізданова а в Ґвізданові была розвузка такы призначали каждого до єдного Але тамыяк видиш гын в Барташові были лихы такы же цілком добры были
Але они нас не дали они нас дали до такой хыжы Жы бомба впала Єден похід і кобыл такій же мал суфіт А тото решту вшытко было розвалене І было гын нас а може веце <unk> бо претіж самы нас было дуже барз А то был іщы сефрон а то іщы былонашка тотало Падуховича І шырий сефроны Малиняк Малиняк з чарной Малиняк сефрон з його родином мал пятеро діти і двоє людзє семеро і Падуховичы і кіжек было хыба зо семеро а може веце на мет Но і рештуме єх видували Своє вшытко нові ся рішыли а нам не вільно было до ничого інчого піти Аж была ген така німка і тота німка нам подала руку Ходили мама ген з Марином Лем рвали І она гусискубали но то она давала там хліб пишло каждый ден то все при оказі ти своій они блукы пекла і бы хліб то і кукуридзянин но тот кукуридзянин она все там для нас дала І там такы лахы для мене бо она мала таку саму дівчатиско як я бы де сме были бо сой головы можна повісти І по тым як онай уж одталійша то якы сем такы дзяди нам дала што знаш бы з них было альбо Три ногы мало де кістила альбо альбо з єдном ногом з кресло От такє ло потым направляли тото жебы штоси было кричали же не вільно брати бог моде єм мати вшытко Ной мали сме вшытко Як си заробили сме чыж не мали Бо як тота німка ішла оддаль то она нас пустила до той свойой хыжы ту знаш де сме были коло парку так Антоніна Пелеш
